Σε είδε ο ήλιος

Σε είδε ο ήλιος, σε λιμπίστηκε,

στην αγκαλιά σου αποξεχνιέται.

Στο πλάι σου αγρυπνά μια Παναγιά

και ημερεύουνε τα πέλαγα,

και έγινες κι αγάπη και στεριά.

Σαν περπατάς στις γειτονιές

ανθίζουνε οι παπαρούνες,

κι ανοίγουν τα πορτοπαράθυρα,

του Μάη τα ρόδα δεν κρατιούνται

κι από τα χείλη σου κρεμιούνται.

Πίνει τ’ αηδόνι, και μεθά

μ’ ένα γλυκό φιλί σου σκοπελίτικο,

τα βάσανα δε συλλογιέται.

Σε είδε ο ήλιος, σε λιμπίστηκε,

στην αγκαλιά σου αποξεχνιέται.

Σ' άνοιξα τα πορτόφυλλα

Σ’ άνοιξα τα πορτόφυλλα

την πρώτη του Γενάρη

κι ήρθες σαν άστρο τ’ ουρανού

κι ήρθες σα νιο φεγγάρι.

Καταμεσής στο πέλαγος
το όνειρο ανθίζει,
στα βράχια της Αλόννησου

θυμάρι πώς δακρύζει.

Τα νιάτα μου σου χάρισα

στα μέσα του Απρίλη

κι ήρθες σα φως του πρωινού,

σαν του γιαλού κοχύλι.

Ολημερίς στα άλμπουρα
ο Έρωτας χορεύει,
στα ξάνεμα της Σκόπελου

μυρσίνη πώς θεριεύει.

Να θυμάσαι

Την καρδιά μου πλανεύεις

και τα μάτια μου κλέβεις

σαν αρχαίος θεός,

κι έχεις γίνει η γη μου,

εραστή του ονείρου,

και αέρας και φως.

Όμως τ’ άστρα ζηλεύεις,

σαν πουλί αλαργεύεις

και σε παίρνει ο καιρός,

κι εγώ μένω μονάχη

στης συνήθειας την πάχνη

σαν ορφάνιας λυγμός.

Μα δε θέλω να ξέρεις,

μην τυχόν κι υποφέρεις,

πόσο αλήθεια πονώ,

μοναχά να θυμάσαι

σαν στα ξένα κοιμάσαι

πως για σένα αγρυπνώ.

Θάλασσα

Θάλασσα πικροθάλασσα,

βαρκούλα τ’ όνειρό μου,

έλα, αυγή και πάρε το

να ψάξει τον καλό μου.

Ν’ ανοίγεται στα πέλαγα,

σ’ ανατολή και δύση

να του μηνύσει να του πει

σ’ εμένα να γυρίσει.

Θάλασσα πικροθάλασσα,

μεγάλος ο καημός μου,

έλα, και νύχτα πάρε τον

μην τον βρει ο καλός μου.

Και ρίξ’ τον μεσοπέλαγα

στα μαύρα σου τα βάθη,

μη μαρτυρήσει, μην του πει,

πως κλαίω να μη μάθει.

Θάλασσα πικροθάλασσα,

πουλί το «σ’ αγαπώ μου»,

πάρ’ το και κράτα το ψηλά

για να βρει τον καλό μου.

Ν’ ανοίγεται στα πέλαγα,

στο κύμα τ’ αφρισμένο

να του μιλήσει, να του πει

σαν φως τον περιμένω.

Θάλασσα πικροθάλασσα,

βαρύς ο στεναγμός μου,

πάρ’ τον και κρύψε τον καλά

μην τον δει ο καλός μου.

Και ρίξ’ τον μεσοπέλαγα,

να σβήσει, να τελειώσει,

μη μολογήσει, μη του πει,

πόσο πονώ μη νοιώσει.

Σ' άγιες θάλασσες

Σ’ άγιες θάλασσες λούζεις το κορμί σου

από τα χαράματα

και σκορπάς χαρές, τ’ ουρανού του γαλανού

χιλιάδες τάματα.

Σ’ άγιες θάλασσες πλέκεις στα μαλλιά σου

μέντα και φασκόμηλο

και γελάς παντού, πώς μοσχοβολά ο τόπος

αγριόμελο.

Σ’ άγιες θάλασσες ίδιο μ’ άγγελου το βλέμμα σου

το ήμερο

και φυλάς ευχές, του γιαλού κρινάκια

μέσ’ στ’ απομεσήμερο.

Σ’ άγιες θάλασσες το άλφα σου τ’ αστείρευτο

και το ωμέγα σου

και μιλάς του ήλιου, των θεών παιδί

ο Έρωτας ο μέγας σου.

Σ’ άγιες θάλασσες.

Πώς στάζουνε τα μάτια σου Έρωτα

Πώς στάζουνε τα μάτια σου Έρωτα

Πίνω, μεθώ, και δε χορταίνω

Η μέρα ντύθηκε στα θαλασσιά

Και ο ήλιος όλα τα μαλάματα

Χαρίζει στου Αιγαίου τα νησιά

Και σκίρτησε ο ουρανός

Για σένα, αγάπη μου ωραία

Και έκρυβε ο τόπος χίλια θαύματα

Μάρτυρες γίνανε τα αηδόνια

Και η μυρσίνη η αιώνια

Δύο πουλιά και ένα κλωνί

Ξανθοί σου άγγελοι στης γης τα πέρατα

Κι εγώ για σένα να ανασαίνω

Πώς στάζουνε τα μάτια σου Έρωτα

Πίνω, μεθώ, και δε χορταίνω

Βγήκες πρωί

Βγήκες πρωί στις γειτονιές,

τους μαχαλάδες διάβηκες.

Και βάλαν τ’ άσπρα οι κυρές.

Και φώλιασε ο Έρωτας

στην αγκαλιά των κοριτσιών,

στα ρόδα του Απρίλη,

στον κόρφο των χελιδονιών,

στου ποιητή τα χείλη.

Του ήλιου το φως μετάλαβες

κι από κλωνιά κρεμάστηκες.

Κι ανθίσανε οι κερασιές.

Και πέταξε ο Έρωτας

πάνω από κάμπους και βουνά,

σε ξάρτια, σε κατάρτια,

στα πέλαγα τα γαλανά,

στων ναυαγών τα μάτια.