Αφουγκράσου, Αθηνά...

Καλότυχες κι οι δυο μας, Αθηνά,

μας εμπιστεύτηκε ο θεός ζωές

να μας φωνάζουν «μάνα».

Η μήτρα μας σφιχτά τις κράτησε,

στην αγκαλιά μας φώλιασαν,

μικρά σπουργίτια.

Το στήθος μας ευτύχησε

να το βυζάξουν, να μερώσουνε,

να ξεδιψάσουν.

Η άνοιξη πέρασε μέσ’ τις χαρές,

το θέρος με γέλιο ή και με δάκρυ,

σαν έρθει το φθινόπωρο,

μ’ άπειρες στάλες νοσταλγίας.

Καλότυχες κι οι δυο μας, Αθηνά,

μας εμπιστεύτηκε ο θεός ζωές

να μας φωνάζουν «μάνα».

Ωστόσο αφουγκράσου, Αθηνά.

Κάπου νότια, ανατολικά,

στων δρόμων τα φανάρια,

εδώ κοντά, σε όλη τη γη

μικρά σπουργίτια μοναχά

κίτρινα, και μαύρα, και λευκά

διψάνε

«μάνα» για να φωνάξουν!..

Αφουγκράσου, Αθηνά...

κι εκείνα που η μήτρα μας

σφιχτά δεν κράτησε δικά μας είναι!..

Για την Αθηνά.

Ίσως ποτέ

Ίσως ποτέ να μη σου πω το «σ’ αγαπώ»,

μέσα στα χρώματα της μέρας να το θάβω

μα κάθε νύχτα φως μου είναι μυστικό

για χάρη σου τ’ αστέρια όλα να ανάβω.

Μπορεί κρυμμένο να’ ναι πάντα στη σιωπή,

πόσο αλήθεια να μετράνε πια τα λόγια,

στα όνειρά σου μόνο κι αν μπορώ να ζω

του κόσμου όλου σταματάνε τα ρολόγια.

Ίσως ποτέ να μη σου πω το «σ’ αγαπώ»

αυτό που τώρα νοιώθω είναι παραπάνω,

κάθε στιγμή που έρχεται παρακαλώ

μέσ’ του φιλιού σου τη φωτιά ν’ αργοπεθάνω.

Έτσι απλά

Κι αν σε ξένα δωμάτια

ξημερώνεσαι

θα φωλιάζουν

τα μάτια σου στα μάτια μου

κι όταν σ’ άγνωστη αγκαλιά

αποκοιμιέσαι

τα δάχτυλά σου στα δάχτυλά μου

θα μπλέκονται

κι άμα άλλες αγάπες

το νου σου πολιορκούν

θα κατακλύζει

η σκέψη σου τη σκέψη μου

κι αν είσαι αέρας βιαστικός

κι εγώ ένα δέντρο αταξίδευτο

θα είναι αρκετό που πλάι μου

για λίγο κοντοστάθηκες

κι έτσι απλά χωρίς απορίες,

δίχως ερωτηματικά,

μ’ έκανες να σκιρτήσω.

Ανάμνηση

Τα βασανισμένα χρόνια της

σ’ ένα σπιτάκι απάγκιαζε,

στη μικρή της την αυλή,

κάτ’ από τη γέρικη αμυγδαλιά,

ξαπόσταινε τα βάσανά της τα γερασμένα,

το νερό του πηγαδιού, μια μανταρινιά

και  δυο-τρεις κοτούλες

 για τον επιούσιο μεριμνούσαν,

μια τριανταφυλλιά της θύμιζε

τη άνοιξη που πέρασε.

Και σ’ όλα θλίψη απλώθηκε

σαν τ’ αποχαιρέτησε. για πάντα

Μ’ εκσκαφέα η ευρυχωρία

τη θλίψη απάλλαξε

άνεση για να στεγάσει.

Και μόνο το μικρό οπωροφόρο

απόμεινε, τη γριούλα να θυμίζει.

Σήμερα όμως το δεντράκι έλειπε.

Άραγε επειδή περίσσευε

ή γιατί χωρίς την καλή του την κυρά

να ζήσει δεν μπορούσε…

Το δρόμο να μη χάσουμε

Μέσα σε χρόνους που

το φως μας κρύβουν

βαδίζουμε κι αναρωτιόμαστε,

κι ούτε μια γη για να κρατιόμαστε,

πικρό της μάνας μας το γάλα,

πικρά και μιας κυράς τα λόγια τα μεγάλα.

Όσοι μας ’λέγαν «φίλε μου...»

τα χέρια νίβουν,

όλοι την πλάτη μας γυρνούν

μα πώς να μην ονειρευόμαστε,

τι κι αν πονάνε οι καρδιές,

τα μάτια μου, μικρές ροδιές,

θ’ ανθίζουν στο σκοτάδι,

κόντρα στο άδικο να πορευόμαστε.

Κι άμα ξεχνά ο φίλος την ντροπή του,

ένα παιδί για δες πώς μας κοιτάει

και μιαν απάντηση ζητάει,

πικρό της μάνας του το γάλα,

πικρό και της στεριάς του το ξερό ψωμί,

λόγια δε λέει μα αρκεί η σιωπή του.

Τώρα την πλάτη μας γυρνούν

μα πώς μπορούμε να ξεχάσουμε,

τι κι αν θολώνουν οι ματιές,

τα μάτια σου, κρυφές φωτιές,

θα λάμπουν μέσ’ τη νύχτα,

το δρόμο το δικό μας να μη χάσουμε.

Για έναν τόπο ήμερο

Στης λήθης μονοπάτι

με μι’ απορία τριγυρνάς,

πριν καν τ’ απομεσήμερο,

και πώς να αστοχήσεις

στρατί που έψαχνες να βρεις

για έναν τόπο, τόπο ήμερο.

Στης έρημου την άμμο

κοιμάσαι τώρα και ξυπνάς,

και τ’ όνειρο εφήμερο,

σαν πώς να λησμονήσεις

έναν δρομάκο φωτεινό

για έναν τόπο, τόπο ήμερο.

Και να γινόταν με το δάκρυ μου

τραγούδι η σιωπή σου η ατέλειωτη,

και να σε ταξιδέψει,

ο πιο μεγάλος φόβος σου

μια στάλα φως εσπερινό,

σαν φίλος να σου γνέψει.


Στο τριαντάφυλλο που μέσ' στις στάλες της
πρωινής δροσιάς μου χάρισε το άρωμά του...

Βάστα καρδιά

Βάστα καρδιά, κράτα γερά,

εσύ μονάχα ξέρεις

στην καταιγίδα να πετάς

καλοκαιριά να φέρεις.

Για ένα φιλί, για μια αγκαλιά

να μη ρωτάς κανένα,

κι ας χάνεσαι μέσ’ στη νυχτιά

με τα φτερά σπασμένα.

Μονάχη σου να ξενυχτάς

σε έρημα μπαλκόνια,

να βρίσκεις τρόπο να γυρνούν

ξανά τα χελιδόνια.

Βάστα καρδιά, κράτα γερά,

μόνο εσύ γνωρίζεις

πώς το άδικο να πολεμάς,

τον χρόνο να ορίζεις.

Στις ξεχασμένες γειτονιές

γαρούφαλλα να σπέρνεις

και στου δαρμένου τις πληγές

χαράματα να γέρνεις.

Να στέκεσαι, να ακουμπάς

στα ξεραμένα κλώνια,

να βρίσκεις δρόμο που οδηγεί

στου ήλιου τα αλώνια.