Είσαι...

Είσαι κόρη λουσμένη με αχτίδες φωτός.

Είσαι πόθος κρυφός της καρδιάς.

Είσαι ήλιος ανέσπερος στου χειμώνα την ένδεια.

Είσαι άστρο που σκίρτησε μέσα στον καρποφόρο

                                                της άνοιξης κόρφο.

Είσαι δάκρυ του πεύκου που κύλησε στους βράχους.

Είσαι κρίνο λευκό που ανθίζει στο κύμα.

Είσαι μήνυμα περιστεριού μέσα στη θύελλα.

Είσαι κάμπος σπαρμένος με ολόχρυσα όνειρα

                                    που αργοπλέει στο Αιγαίο.

Είσαι μπόλι βαμμένο με αίμα στο Κούγκι.

Είσαι μάνας κραυγή πριν να φέξει στο Δίστομο.

Είσαι μήτρα ασυμβίβαστη με του ερέβους τις γέννες.

Είσαι μοίρα ακριβή που αρμενίζει στα πέλαγα.

Είσαι λεβεντονιού η αγάπη η θαλασσινή.

Είσαι σμάρι από μέλισσες που τ’ ανόθευτο μέλι

                                    τους ημερεύει τα άγρια.

Είσαι ρίζα ελιάς που αντιστέκεται στις παγίδες

                                                            του χρόνου.

Είσαι κόκκινο υφάδι στο καρτέρεμα της Πηνελόπης.

Είσαι χνάρι ολοκάθαρο στου Οδυσσέα την πορεία.

Είσαι μίτος αρχέγονος που ενώνει τη γη με το σύμπαν.

Είσαι ρίγος γλυκό στ’ αηδονιού το τραγούδι.

Είσαι τσέρκι πολύχρωμο στις αλάνες της πόλης.

Είσαι ελπίδα του κόσμου στων παιδιών το χαμόγελο.

Είσαι ανθός της Ψυχής σαν προβάλλει ο Έρωτας.

Είσαι κάλλος απέριττο που γυμνό αναδύεται.

Είσαι γη νοτισμένη με αιώνια θαύματα.

Είσαι ο ήλιος ο κόκκινος

Κι αν οι μέρες σκαλώνουν

στης συνήθειας τα δίχτυα

είσαι ο ήλιος ο κόκκινος

στη δική μου αλήθεια.

Κι αν ο χρόνος κυλάει

τυλιγμένος στο γκρίζο

είσαι ο ήλιος ο κόκκινος

στις γραμμές που ορίζω.

Να μπορέσω να αντέξω

όταν φεύγω μακριά σου,

μ’ ένα τραύμα στο στήθος,

το κενό της σκιάς σου.

Πώς να σε σβήσω, ουρανέ...

Στου Ολύμπου τις νεροσυρμές

γίνε μου φεγγαράκι,

κι ας μοιάζει οι νύχτες  να κερνούν

φορμόλη και φαρμάκι.

Στης λεωφόρου τις στροφές

παραμονεύουν λύπες,

πώς να σε σβήσω, ουρανέ,

που όλα μου τα είπες.

Στου Αιγαίου τα δαντελωτά

ντύσε με στα βελούδα

κι ας είναι οι μέρες να φορούν

το ρούχο του Ιούδα.

Στης ξένης γης τις ατραπούς

καραδοκεί ένα τραύμα,

πώς να σε σβήσω, ουρανέ,

που φέγγεις μου το θαύμα.


Αφιερωμένο στη Θεανώ.

Έλληνες Έρωτες

Της σκοτεινιάς τις πικρορίζες ξελογιάζουμε

Τα όρια του κόσμου δε τα λογαριάζουμε

Αμετανόητοι κι αλλοπαρμένοι.

Την ξενιτιά με ροδοδάφνες την μπολιάζουμε

Μέσ’ του πυράκανθου τα άλικα φωλιάζουμε

Απ’ τ’ ουρανού το φως συνεπαρμένοι.

Μέσα στων βράχων τις σχισμές ξημερωνόμαστε

Μέσ’ στην αρμύρα των καιρών ξαναγεννιόμαστε

Από τα πάθη μας λευτερωμένοι.

Απ’ του κακού τη χαλασιά κι αν πληγωνόμαστε

Κάθε ξημέρωμα στα πέλαγα ανοιγόμαστε

Μέσα στο φως το ελληνικό λουσμένοι.

Του Αιγαίου τα χρώματα

Τ’ άγια μας χώματα

Μοίρες παράξενες μοιραίνουνε.

Έλληνες Έρωτες

Ψυχές Αγέραστες

Θεούς κι ανθρώπους συνεπαίρνουνε.

Σαν θα περνάς

Στης λεμονιάς ανθό τ’ απλά τα ξέγραψα

Στου φεγγαριού το φως μετάξια έραψα

Για μια ματιά, για μια μονάχα λέξη

Σαν θα περνάς σαν αστραπή

Κι αν η καρδιά στα δυο κοπεί

Να προχωράει μοναχή ν’ αντέξει.

Στου νυχτολούλουδου τη μέθη κλείστηκα

Με της αυγής τα χρώματα στολίστηκα

Για μια στιγμή, για ένα μονάχα χνάρι

Σαν θα περνάς σαν Ήλιου γιος

Και αν η μέρα γίνει εχθρός

Την τελευταία μου χαρά κι αν πάρει.

Φίλα με στο στόμα

Νικητής ο χρόνος

Της καρδιάς ο πόνος

Πού να βρει να μεταλάβει

Στου φθινόπωρου το χρώμα

Τις χαρές που μας ξεγράψαν

Ποιος θα τις προλάβει

Φίλα με στο στόμα

Να μπορώ ακόμα

Και τις εποχές που μας γελάσαν

Να ξεχνώ

Διάφανα τα λάθη

Τα κρυφά μας πάθη

Ποιος μπορεί να τα μετρήσει

Σαν ο Αύγουστος ετούτος

Πικραμύγδαλα στα χείλη

Μόνο θα αφήσει

Φίλα με στο στόμα

Να μπορώ ακόμα

Κάδρο τη μορφή σου και στο χιόνι

Να κρεμώ

Φίλα με στο στόμα

Μια φορά ακόμα

Μέσ’ στης απουσίας σου ν’ αντέξω

Το κενό

Χίλιες φορές...

Το δάκρυ σου μετάλαβα στης αστραπής τη λάμψη,

τα μάτια σου μια θάλασσα την ώρα του χαμού.

Πριν απ’ το σώμα την καρδιά κι αν η φωτιά μου κάψει,

με τ’ όνομά σου θα ξυπνώ στην άκρη του γκρεμού…

Χίλιες φορές κι αν γεννηθώ στις ερημιές του κόσμου,

με μια σου λέξη θα μπορώ στο γκρίζο να σταθώ.

Και αν θλιμμένα δειλινά θα μου χαρίσεις, φως μου,

με τα μετάξια της αυγής προικιά θα σου κεντώ…

Τα λάθη σου ανάλαβα του μισεμού την ώρα,

πλεούμενα τα χείλη σου στης  λήθης τα νερά.

Όσο και αν σκορπίζομαι στη γη μιας ξένης χώρας,

με τ’ όνομα σου θα πετώ στ’ ανέμου τα φτερά…

Χίλιες φορές και αν κλειστώ στις ρίζες του σφενδάμου

μ’ ένα σου χάδι θα μπορώ να γίνομαι ανθός.

Κι αν μέσ’ τα πέπλα της σιωπής φεύγεις από κοντά μου,

ρούχο θα ράβω να φοράς με του ηλιού το φως…