Η εξέγερση της Μαρίκας

Αχ, μαργιόλη μ’ Κωσταντή μου,

αραχνιάζει… η ψυχή μου

σα μου λες πως δεν αντέχεις...

και κουράγιο πια δεν έχεις…

Μετανιώνεις που με πήρες,

λες πως τον μπελά σου ηύρες,

κι όλο λες «φτάνει, Μαρίκα»…

μα ξεχνάς θαρρώ την προίκα…

Στον Καλόγερο αμπέλια…

καλλιέργεια με χέλια...

αμ στον Πύργο τα κοπάδια…

τώρα θα σε φάν’ σκοτάδια;

Και τα χρόνια μας τα πρώτα

ζούσαμε ζωή και κότα

και τα «ντάχτι-ντάχτιρντί μου»

σου αρέσαν, Κωσταντή μου...

Όμως τέλειωσε το γλέντι

σα με ’κείνον τον λεβέντη,

γιο του κυρ-Αγαθοκλέους,

κίνησες για Σοφοκλέους…

Πάνε , ωιμέ, τ’ αμπέλια...

και τα άμοιρα τα χέλια…

κι όλο μετοχές αράδα...

στο βωμό ως…κι η φοράδα...

 Αχ, δε μ’ άκουγες τη δόλια,

τώρα τρώγε μόν’ φασόλια,

αμ, στις εκλογές, βρε όρνιο,

άκουγες το θείο Νιόνιο...

«Όχι», σου ’λεγα, «Κωστάκη»!

«Ναι», σου έλεγε, «Γιωργάκη»!

Σου ’λεγα, «Μόνο Αλέκα»!

«Είναι», σου ’λεγε, «ζεβζέκα»!

Βουλευτάδες, πλουτοκράτες

παίξαν στις δικές μας πλάτες,

πήραν δέκα, δώσαν ένα,

να στον πάτο με καδένα...

Να απ’ τη δουλειά μας ζούνε,

να και όλο μας μαδούνε,

φάγανε τα σωθικά μας,

θέλουν και τα σώβρακά μας…

Τώρα τράβα τα, αντρούλη,

μεροφάι-μεροδούλι,

μα κι εγώ μαζί με σένα

κλαίω σα μωρή…παρθένα…

Κι αν θαρρείς απ’ το μισθό σου

θ’ ανεβεί η λίμπιντός σου,

φέξε μου να μη γλιστρήσω

και κα’να…αγκάθ’ πατήσω…

Α, ρε Κωσταντή μ’, τι μου ’κανες!..

Ανεμώνες

Τους κωδικούς ενός κανόνα σπάσαμε,

σε μια στιγμή τα λόγια μας μοιράσαμε

κι απ’ τα μυστήρια του κόσμου μαγευτήκαμε.

Ό,τι πολύ μας πόνεσε ξεχάσαμε,

ως του παράδεισου τις πόρτες φτάσαμε

και στου ανέμου τα φτερά ξημερωθήκαμε.

Ηλεκτροφόρα σύρματα περάσαμε,

μικροί θεοί για λίγο μοιάσαμε

από της νιότης μας την τρέλα μεθυσμένοι.

Για ’να φιλί τα χρόνια μας ξοδιάσαμε,

μπρούσκο κρασί το θάνατο κεράσαμε

στην αγκαλιά του Έρωτα παραδομένοι.

Της φυλακής μας τα κελιά γκρεμίσαμε.

πάνω στο κύμα τ’ όνειρό μας χτίσαμε

και ξεπεράσαμε των οριζόντων τις γραμμές.

Σαν ανεμώνες στο χιονιά ανθίσαμε,

στην καταιγίδα κόντρα περπατήσαμε

και το παρόν που μας πληγώνει στείλαμε στο χθες.

Χρυσαλίδα

Κόσμε δυνάστη,

χτίζε σίδερα,

αμπάρωνε εξόδους,

δουλειά να μη σου λείπει!...

Κι έννοια σου,

κάνω κουκούλι το κελί,

κλώθω παλάτια όνειρα,

υφαίνω ελπίδες κάστρα.

Κι εσύ,

Εφιάλτες ταρίχευε

ζωντάνευε Ιούδες,

δουλειά να μη σου λείπει!...

Κι έννοια σου,

μεθάω με του μπάτη το φιλί,

πάω στον ουρανό σκαλί-σκαλί,

πίνω τον ήλιο στάλα-στάλα.

Δεν ήτανε αερικό

Δεν ήτανε αερικό,

δεν ήτανε νεράιδα

κι ούτε ποτέ ξανάειδα

κορίτσι σαν κι αυτή.

Δεν άφησε τα ξέφωτα,

τ’ αέρινο μαντήλι,

μ’ ένα καημό στα χείλη

στη μέρα να λουστεί.

Ένα κορίτσι ήτανε

που το ’φερε ο μπάτης,

τα χείλη τα δικά της

κοχύλια τροπικά.

Της κράτησες το χέρι της

κι αυτή ένα μαζί σου,

κλειδί του παραδείσου

σε μέρη ξωτικά.

Ούτε γοργόνα ήτανε,

κι ούτε νεραιδοκόρη

μπρος τη δική σου πλώρη

να ’ρθει μια χαραυγή.

Δεν ξέχασε τις λίμνες της,

το μαγικό ραβδί της,

και σαν αποσπερίτης

στο δρόμο σου να βγει.

Ένα κορίτσι ήτανε

μέσ’ τη μεγάλη πόλη,

τα μάτια της δυο πόλοι

για σένα ξαγρυπνούν.

Τα βήματά της γίνανε

ένα με τα δικά σου,

μπήκανε στην τροχιά σου

για να σ’ ακολουθούν.

Στων οριζόντων τις γραμμές

Μέσα στους δρόμους μοναχή

γυρίζεις και γυρεύεις

αγάπες που ’γιναν  πουλιά

και σύννεφα ζηλεύεις.

Λικνίζεσαι μέσ’ στη φωτιά,

άμυαλη πεταλούδα,

σου μένει μόνο το «γιατί»

και το φιλί του Ιούδα.

Στων οριζόντων τις γραμμές

ζητάς αθανασία,

μέσα στου χρόνου τις ρωγμές

κρύβεις μια ικεσία.

Μέσα στου κόσμου τις αυλές

γυρνάς κι αναρωτιέσαι

για όρκους που ’γιναν καημοί,

με μια ευχή κρατιέσαι.

Πλανιέσαι μέσα στη βροχή,

ξέφρενο χελιδόνι,

κιτρινισμένη ζωγραφιά

τις νύχτες σου σε σώνει.

Γίνε μου φίλος

Μου λες πως χάθηκε του κόσμου η αλήθεια,

σαν και να έσβησε ο χρόνος τη φωτιά,

και όλα  γίνανε καθημερνή συνήθεια,

κουράστηκε να περιμένει η ματιά.

Φοβάσαι πως για πάντα κλείσανε οι δρόμοι,

σημείο δεν υπάρχει για επιστροφή,

και λαβωμένοι αετοί οι ταχυδρόμοι

της λήθης θύματα στην πρώτη τη στροφή.

Μου λες πως έσβησε η λύπη παραμύθι,

μοιάζει κατεστραμμένο τόπι όλη η γη,

πονά πικρά η μοναξιά σου μέσ’ στα στήθη,

το φως που χάνεται σ’ ανοίγει μια πληγή.

Είναι της μοναξιάς η καταχνιά βαριά,

έλα μαζί να πάμε κόντρα στο βοριά,

απ’ τους Ολύμπιους για μας θα κλέψω φως

έλα και γίνε μου και φίλος κι αδερφός.

Είναι που...

Δεν είναι που με σκορπίζουν τ’ άγρια ξεροβόρια,

δεν είναι που με σερενάτες ξέρω να ξεχνώ,

δεν είναι που για την άνοιξη έχω στεναχώρια

μα είναι που δίχως αηδόνια δεν μπορώ να ζω.

Δεν είναι που δεν αντέχω των σύννεφων το γκρίζο,

δεν είναι που με καλοκαίρια θέλω να μεθώ,

δεν είναι που ουρανούς μ’ αρέσει να ζωγραφίζω

μα είναι που δίχως αστέρια δεν μπορώ να ζω.

Δεν είναι που μονάχη μου φοβάμαι στα σκοτάδια,

δεν είναι που σε δειλινά ζητώ να βυθιστώ,

δεν είναι που πεθαίνω τ’ αξημέρωτα τα βράδια

μα είναι που δίχως εσένα δεν μπορώ να ζω.