Με δόσεις

Χέρια σφιγμένα, πετρωμένη η καρδιά,

τη μέρα ένα ουρλιαχτό βουβαίνει.

Μάτια μισάνοιχτα, αλλόκοτη η βραδιά,

και μέσα σου η ελπίδα αργοπεθαίνει.

Στις αγορές πουλιέται το αύριο της γης,

ξεδιάντροπα οι επιτήδειοι σε γδέρνουν.

Θηλιά σου σφίγγουν ίσαμε να μην πνιγείς,

με δόσεις την ανάσα σου να παίρνουν.

Σαν να 'σαι άλλος το χαμό σου μην κοιτάς,

έτσι κι αλλιώς για πάντα κολασμένος.

Αυτό που έμαθες, μονάχα να πετάς,

μη στέκεις τώρα αητός μαρμαρωμένος.

Ρίξε σε ένα βαθύ γκρεμό  τον πανικό,

μέσα σε σκιές το φως μη χαραμίσεις.

Κατάματα μονάχα κοίταξε το χτικιό,

να βρεις τη δύναμη να το νικήσεις.

Σήμερον

Χριστός γεννάται σήμερον.

Και οι λαοί σταυρώνονται…

Καλή Ανάσταση!

Είσαι...

Είσαι κόρη λουσμένη με αχτίδες φωτός.

Είσαι πόθος κρυφός της καρδιάς.

Είσαι ήλιος ανέσπερος στου χειμώνα την ένδεια.

Είσαι άστρο που σκίρτησε μέσα στον καρποφόρο

                                                της άνοιξης κόρφο.

Είσαι δάκρυ του πεύκου που κύλησε στους βράχους.

Είσαι κρίνο λευκό που ανθίζει στο κύμα.

Είσαι μήνυμα περιστεριού μέσα στη θύελλα.

Είσαι κάμπος σπαρμένος με ολόχρυσα όνειρα

                                    που αργοπλέει στο Αιγαίο.

Είσαι μπόλι βαμμένο με αίμα στο Κούγκι.

Είσαι μάνας κραυγή πριν να φέξει στο Δίστομο.

Είσαι μήτρα ασυμβίβαστη με του ερέβους τις γέννες.

Είσαι μοίρα ακριβή που αρμενίζει στα πέλαγα.

Είσαι λεβεντονιού η αγάπη η θαλασσινή.

Είσαι σμάρι από μέλισσες που τ’ ανόθευτο μέλι

                                    τους ημερεύει τα άγρια.

Είσαι ρίζα ελιάς που αντιστέκεται στις παγίδες

                                                            του χρόνου.

Είσαι κόκκινο υφάδι στο καρτέρεμα της Πηνελόπης.

Είσαι χνάρι ολοκάθαρο στου Οδυσσέα την πορεία.

Είσαι μίτος αρχέγονος που ενώνει τη γη με το σύμπαν.

Είσαι ρίγος γλυκό στ’ αηδονιού το τραγούδι.

Είσαι τσέρκι πολύχρωμο στις αλάνες της πόλης.

Είσαι ελπίδα του κόσμου στων παιδιών το χαμόγελο.

Είσαι ανθός της Ψυχής σαν προβάλλει ο Έρωτας.

Είσαι κάλλος απέριττο που γυμνό αναδύεται.

Είσαι γη νοτισμένη με αιώνια θαύματα.

Είσαι ο ήλιος ο κόκκινος

Κι αν οι μέρες σκαλώνουν

στης συνήθειας τα δίχτυα

είσαι ο ήλιος ο κόκκινος

στη δική μου αλήθεια.

Κι αν ο χρόνος κυλάει

τυλιγμένος στο γκρίζο

είσαι ο ήλιος ο κόκκινος

στις γραμμές που ορίζω.

Να μπορέσω να αντέξω

όταν φεύγω μακριά σου,

μ’ ένα τραύμα στο στήθος,

το κενό της σκιάς σου.

Πώς να σε σβήσω, ουρανέ...

Στου Ολύμπου τις νεροσυρμές

γίνε μου φεγγαράκι,

κι ας μοιάζει οι νύχτες  να κερνούν

φορμόλη και φαρμάκι.

Στης λεωφόρου τις στροφές

παραμονεύουν λύπες,

πώς να σε σβήσω, ουρανέ,

που όλα μου τα είπες.

Στου Αιγαίου τα δαντελωτά

ντύσε με στα βελούδα

κι ας είναι οι μέρες να φορούν

το ρούχο του Ιούδα.

Στης ξένης γης τις ατραπούς

καραδοκεί ένα τραύμα,

πώς να σε σβήσω, ουρανέ,

που φέγγεις μου το θαύμα.


Αφιερωμένο στη Θεανώ.

Έλληνες Έρωτες

Της σκοτεινιάς τις πικρορίζες ξελογιάζουμε

Τα όρια του κόσμου δε τα λογαριάζουμε

Αμετανόητοι κι αλλοπαρμένοι.

Την ξενιτιά με ροδοδάφνες την μπολιάζουμε

Μέσ’ του πυράκανθου τα άλικα φωλιάζουμε

Απ’ τ’ ουρανού το φως συνεπαρμένοι.

Μέσα στων βράχων τις σχισμές ξημερωνόμαστε

Μέσ’ στην αρμύρα των καιρών ξαναγεννιόμαστε

Από τα πάθη μας λευτερωμένοι.

Απ’ του κακού τη χαλασιά κι αν πληγωνόμαστε

Κάθε ξημέρωμα στα πέλαγα ανοιγόμαστε

Μέσα στο φως το ελληνικό λουσμένοι.

Του Αιγαίου τα χρώματα

Τ’ άγια μας χώματα

Μοίρες παράξενες μοιραίνουνε.

Έλληνες Έρωτες

Ψυχές Αγέραστες

Θεούς κι ανθρώπους συνεπαίρνουνε.

Σαν θα περνάς

Στης λεμονιάς ανθό τ’ απλά τα ξέγραψα

Στου φεγγαριού το φως μετάξια έραψα

Για μια ματιά, για μια μονάχα λέξη

Σαν θα περνάς σαν αστραπή

Κι αν η καρδιά στα δυο κοπεί

Να προχωράει μοναχή ν’ αντέξει.

Στου νυχτολούλουδου τη μέθη κλείστηκα

Με της αυγής τα χρώματα στολίστηκα

Για μια στιγμή, για ένα μονάχα χνάρι

Σαν θα περνάς σαν Ήλιου γιος

Και αν η μέρα γίνει εχθρός

Την τελευταία μου χαρά κι αν πάρει.