Στων αγγέλων τη γωνιά

Μαζί μου έλα, να γνωρίσεις

την παλιά μου γειτονιά,

εφτά φορές μέσ’ τα περβόλια

άνθιζε η λεμονιά.

Πάμε,  μέρα να σου δείξω

πώς ανθίζαν τα παρτέρια,

πάμε, γιόμα για να μάθεις

πώς αγκάλιαζαν τα χέρια.

Τον ήλιο παλικάρια

παραβγαίνανε

κι όλα τα χτυποκάρδια

ντέφι παίρνανε.

Παράφορα κορίτσια

ρόδα μοιάζανε

κι όλα μαζί τα μύρα

αργοστάζανε.

Πάμε, δείλι να σου δείξω

πώς γιορτάζανε οι ροδιές,

πάμε, νύχτα για να μάθεις

πώς γλεντούσανε οι καρδιές.

Λεβέντες μέσ’ στις στράτες

τραγουδούσανε,

και όλα τα φεγγάρια

προσκυνούσανε.

Με τ' άστρα οι γυναίκες

ανταμώνανε,

κι όλα μαζί τα κρίνα

σιγολιώνανε.

Μαζί μου έλα, να γνωρίσεις

την παλιά μου γειτονιά,

μαζί μου έλα, και γυρνάμε

στων αγγέλων τη γωνιά.

Στους υπέροχους ανθρώπους
της παλιά μου γειτονιάς.

Το χρονικό μιας άτυχης αγάπης

Μ’ ερωτική διάθεση

σε κάθε σου μετάθεση,

Πετρή, σ’ ακολουθούσα.

Για πάντα να ’μαστε μαζί,

και η αγάπη μας να ζει

κρυφά παρακαλούσα!

Τον έρωτά μας ζούσαμε

και σαν πουλιά πετούσαμε

σ’ όλη την επαρχία.

Στου έαρος τα γιασεμιά,

στου θέρους τη λιποθυμιά,

μέσ’ στου χιονιά τα κρύα.

Ήσουν για με μικρός θεός.

Και σαν ανέβει ο μισθός

θα ’ρθουνε άσπρες μέρες,

μου έλεγες τα δειλινά.

Όλα θα είναι μαγικά,

Θα βάλουμε και βέρες.

Μ’ άλλες των δυο μας οι βουλές,

τσαρδί χωρίς αναβολές.

Κι άλλες των υπουργείων.

Άρχισαν οι περικοπές,

χαθήκανε κι οι διακοπές,

και πέσαμε στο μείον.

Σου ’λεγα θα παλέψουμε,

μαζί θα ταξιδέψουμε,

Πετρή μου, ως το τέλος.

Μα ήρθε ’κείνη η δοντού,

κόρη κυρίου διευθυντού,

και μου έριξε ένα βέλος.

Αχ, αλί, η ξελιγωμένη,

ρετιρέ στη Βουλιαγμένη,
και γραφεία και κουρσάρες.

Μάνατζερ σε διόρισε

κι εμένα με προόρισε

για ασκητική στις Σάρρες…

Στης γης τις καλημέρες

Στης γης τις καλημέρες

μαζί θα περπατήσουμε,

της μοίρας τις φοβέρες

εμείς θα τις ξορκίσουμε.

Στης γης τις καλημέρες

θυμάρι θα φυτέψουμε,

τις μπερδεμένες μέρες

εμείς θα ξεμπερδέψουμε.

Αγέρας να φυσήξει,

τον ήλιο να κοιτάξουμε,

του άδικου τη στίξη

για πάντα να αλλάξουμε.

Μαζί τους κάμπους να τους σπέρνουμε

κι ίσα το στάρι μας να παίρνουμε,

λιγάκι να φτωχύνουν οι τρανοί,

ψωμάκι να χορτάσουν οι λαοί.

Να πάψει η γη να είν’ απάνθρωπη,

να μη ματώνουνε οι άνθρωποι,

να γίνει ο κόσμος όλος μια αγκαλιά,

να βρουν πάλι το γέλιο τα παιδιά.

Κι αν φύγω

Κι αν φύγω θα με ξαναβρείς

στις προσευχές που έκανα

στο δρόμο σου να έχεις φως,

στις σιωπές που κλείστηκα

να μένει ο πόνος μου κρυφός.

Κι αν φύγω θα με ξαναβρείς

στα δειλινά που κένταγα

να ’ναι η ζωή σου μενεξιά,

στα δάκρυα που έσβηνα

να ξεγελώ τη μοναξιά.

Κι αν φύγω θα με ξαναδείς

στα λόγια που τραγούδαγα

με της καρδιάς μου το σκοπό,

στα βράδια που σε γύρευα

για να σου πω πως σ’ αγαπώ.

Μονάχα για τα μάτια σου

Στης χαραυγής τα χρώματα

βροχούλα είπα να γινώ,

μονάχα για τα μάτια σου.

Μα σαν αγέρας πέρασες,

που ’θελε νά βρει θάλασσες,

ποτάμια να προλάβει...

Το μονοπάτι πήρα,

με τις ξερολιθιές,

κλωνάρια πικραμυγδαλιάς

φυτρώσανε στα μάτια μου…

Κι είπα βροχούλα να ξαναγινώ,
μονάχα για τα μάτια σου,

και να κλειστώ στο μούχρωμα,

ποτάμια κι αν δε πρόλαβες,

κι αν ίσως θάλασσες δε βρήκες....

Μη μ' αρνηθείς

Μη μ’ αρνηθείς,

κράτα με, της καρδιάς

μικρό στολίδι σου,

σύντροφε, ήλιε, εραστή.
Όχι μην πεις,

το μόνο που με σώνει

το ταξίδι σου,

κύμα, πουλί, τραγουδιστή.

Να θυμηθείς,

βάλε στις φλέβες μου

λίγο απ’ το κέφι σου,

φίλε, ουρανέ, ταξιδευτή.
Όσο μπορείς,

δώσ’ μου να κοινωνήσω

με τη μέθη σου,

φωτιά, αγέρα, ποιητή.

Το πάθημα της Μαριγούλας (ii)

Κύριοί μου και κυρίες

δύσκολες οι συγκυρίες,

πάνε τα παραπανίσια

και οι βόλτες στα Παρίσια.

Σας το λέω υπευθύνως

πάει ο καιρός εκείνος

που με ένα ταλιράκι

έπαιρνες διπλό σουβλάκι.

Είμαι ’γω η Μαριγούλα

απ’ την πάνω τη Ραχούλα,

που ’τανε πολλά να πάθω

κι ήταν όλα για να μάθω.

Φανταζόμουνα η δόλια

σκουλαρίκια και βραχιόλια,

σταριλίκια, ντόλτσε βίτα,

τώρα τρώω σκέτα βλίτα.

Ήθελα να φιγουράρω

στο φακό για να ποζάρω,

απ’ τη βιάση μ’ πάν’ οι μάντρες

μπας και γίνω Ούρσουλ’ Άντρες.

Σαν κατέβηκα στην πόλη

όπου φύγει-φύγει όλοι,

όλα είχαν ερημώσει,

ούτε πιόμα, ούτε βρώση.

Αχ, η τρόικα, που λέτε,

άρχισε τα σύρτε-φέρτε

και μνημόνια και βάλε,

άντε τώρα άκρη βγάλε.

Πίσω στο χωριό η έρμη,

πέρασα κι απ’ το Πικέρμι,

ήπια ’κανα δυο ουζάκια

να γλυκάνω τα φαρμάκια.

Τώρα πάλι στο χωράφι,

έχω και μυαλό ξουράφι,

τρείς πατάτες, δυο καρότα

μήπως και τα φέρω βόλτα.

Και δεν είπα «ναι» στο μάμο,

που μου πρότεινε και γάμο,

να ’χα κι άλλο ένα ζόρι,

αχ, θα έπαιρνα τα όρη.

Τώρα σφίγγω τα ζωνάρι

πιο κι απ’ πέρσι το Γενάρη,

πόσο κι άλλο να το σφίξω,

μου ’ρχεται τσ’ φωνές να μπήξω.

Δε μιλώ από γινάτι

αλλά μήπως γίνει κάτι,

μήπως και λευτερωθούμε,

άσπρη μέρα μπας και δούμε!