Ακόμα

Ακόμα ένας Χρόνος

Αιμόφυρτος

Ακόμα μια Άνοιξη

Ξεγυμνωμένη

Μια ακόμα Πρωτομαγιά

Δίχως Δικαίωση

Θάλασσα

Σφράγισε τα χείλη  μου

το στερνό φιλί σου

κι ύστερα μου μίσεψες

σ’ άλλον ουρανό.

Σφάλισα στα μάτια μου

το ζεστό σου βλέμμα,

περιστέρι μου λευκό,

στον κατακλυσμό.

Είπες είμαι ο δρόμος σου

μα ολόγυρά σου

αδιεξόδους έχτιζες

και ένοχες σιωπές.

Κι οι μικρές αλήθειες μου,

τα κρυφά μου πάθη,

άφησα και γλίστρησαν

σε νεροσυρμές.

Είπες η αγάπη σου

θάλασσα πως είναι

μα στα βράχια έσβησε

σαν σταλαγματιά.

Κι άλλο δεν μου απόμεινε

κάθε που νυχτώνει

θάλασσα να γίνομαι

σε έρημη στεριά.

Μ. Παρασκευή

Χριστέ μου, σήμερα

με θλίψη οι άνθρωποι

τη Σταύρωσή σου προσκυνούν

και σ’ ένα σταυρό,

δίχως αιδώ,

τα αδέλφια τους σταυρώνουν

Αποκάλυψη

Σαν είδες

Τη γυμνή μου φτέρνα

Το αληθινό σου πρόσωπο

Αντίκρισα…

Πεταλούδες

Στο σκοτάδι αν κατοικήσεις

δύσκολο να βγεις στο φως,

να κυλάς σαν το ποτάμι,

να γελάς σαν ουρανός.

Αν κρυφτείς σε μία πλάνη

δύσκολο τα απλά να δεις,

να φιλάς σαν τον πρωτάρη,

να πονάς σαν ποιητής.

Και η ζωή κι ο θάνατός σου

δυο πεταλούδες στη βροχή,

μέσ' στην καρδιά βαθιά κρυμμένα

είναι το τέλος κι η αρχή.

Στο σκοτάδι αν κατοικήσεις

σε πονάει μετά το φως,

μπερδεμένη η καρδιά σου

ξένος μοιάζει ο αδερφός.

Η εκδίκηση της οχιάς

Στο μονοπάτι με τις ακακίες,

κάτω απ’ τον Αυγουστιάτικο ήλιο,

το δηλητήριο μιας οχιάς με τρόμαξε,

ήμουν δεν ήμουν δέκα,

και την πετροβόλησα.

Κι εκεί σε μια άκρη του πλακόστρωτου

το παράπονο του μικρού φιδιού έμεινε,

και κάθε που τα βήματά μου

με ξαναπάνε στο δρομάκι, με ρωτάει,

στα μονοπάτια της ζωής μου,

αν λιγότερο φοβάμαι

ιοβόλες καλημέρες σαν συναντώ.

Έτσι ο Έρωτας...

Σε όσα φοβόμαστε κρυβόμαστε,

στα δίχτυα μπερδευόμαστε

μιας ψεύτικης υπεραξίας.

Με νάιλον φλόγες  ζεσταινόμαστε

κι αποκοιμόμαστε

στη σκιά μιας φαύλης ευταξίας.

Πόσο αγαπιόμαστε θυμόμαστε

τυχαία σαν βρισκόμαστε

σε ένα καφέ πολυτελείας.

Με χάρτινα φιλιά αγγιζόμαστε

κι ονειρευόμαστε

από απόσταση ασφαλείας.

Έτσι ο Έρωτας να βγάλει ρίζες δεν μπορεί,

να απλωθεί  ως του ορίζοντα την άκρη,

εμείς να τον ποτίζουμε με αρμυρό νερό

κι αυτός να ζει μόνο με της καρδιάς το δάκρυ…