Η ευκαιρία της Μιμίκας

Χρόνια τώρα στο τιμόνι,

εργαζόμενη και μόνη,

ευκαιρία μου εφάνη

το κουπόνι του κυρ-Φάνη!

«Πάρ’ το» μου ’πε «σου αξίζει,

εγώ πλέον…βράσε ρύζι,

διακοπές να πας, Μιμίκα,

και ας είν’ καλά το ΙΚΑ!»

Μου ’ρθε ως και να δακρύσω,

σαν σε όνειρο να ζήσω

και η τύχη, ποιός το ξέρει,

ό,τι πρόσμενα να φέρει!..

Μια και δυο για την Υπάτη,

φύσ’ αγέρι, φύσα μπάτη,

να ’τανε και να με πάρει

των ονείρων παλικάρι!..

Με το σέξι μου μπικίνι,

αχ, αξέχαστο θα μείνει,

όλο στα νερά βουτούσα

κι όλο στα κλεφτά κοιτούσα.

Για τον πρίγκιπα τον έρμο,

να ’ταν τάχα απ’ το Παλέρμο,

όμως, δόλια ειμαρμένη,

όλοι ήταν σιτεμένοι!..

«Βρε Μιμίκα, δεν πειράζει,

μη σε τρώει το μαράζι,

το κουπόνι του κυρ-Φάνη

κι αν δεν σου ’φερε στεφάνι,

σου ’κανε καλό στις πλάτες!..»

λένε τώρα οι πελάτες…

Σ΄αποζητώ

Σ’ αποζητώ σα μουσική

μέσα στου χρόνου τις σχισμές,

σα μια πορτούλα μυστική

σ’ αιωνιότητας στιγμές.

Σ’ αποζητώ σα φυλαχτό

μέσα σ’ αστείρευτες πηγές,

σα μονοπάτι διαλεχτό

για του ονείρου τις φυγές.

Και σε γυρεύω στο σκοτάδι

σαν πεφταστέρι τ’ ουρανού,

μέσα στη φλόγα της ερήμου

σαν τη δροσιά του ωκεανού.

Στα μονοπάτια της καρδιάς μου

Ποιος  μπορεί την καρδιά να φυλακίσει,

με βασιλιάδες, ξωτικά και μάγους

της Χαλιμάς να την κοιμίσει,

σκλάβα σ’ ένα κελί να την κρατάει,

αφού όλου του κόσμου τις αμπάρες

βρίσκει τον τρόπο να τις σπάει.

Ποιος μπορεί τη φωτιά να εξαγοράσει

και το ανήμερό της το θηρίο

με ιστορίες να γελάσει,

με αλήθειες λειψές να τη μερώνει,

λες και με όλα τα ψέματα του κόσμου

έχει τον τρόπο να φουντώνει.

Μέσα στις φλόγες της φωτιάς μου

θέλω να ζω, να ονειρεύομαι,

στα μονοπάτια της καρδιάς μου

να περπατάω και ας καίγομαι.

Σύνθημα έγινες

Σε ένα αβάσταχτο παρόν,

το άδικο πληγώνει,

η Κυριακή που ονειρεύτηκες

μια σκοτεινή οθόνη.

Με ένα ορίζοντα θολό,

απόκαμε η Ελένη,

και ο φαντάρος που ερωτεύτηκε

μια σκονισμένη χλαίνη.

Μέσα στη γκρίζα πολιτεία

σύνθημα έγινες και στίχος,

μιας μυστικής καμπάνας ήχος,

να πολεμήσεις την αιτία.

Κρύβει ο χρόνος το φιλί

Στου ωκεανού αφέθηκες

το ξέφρενο ταξίδι,

τα φλογερά τα μάτια σου

σκαρί δίχως πανιά.

Στης καταιγίδας την ορμή

σκορπίστηκες τις νύχτες

και ύστερα κρεμάστηκες

στα άσπρα του χιονιά.

Με του αγεριού πλανεύτηκες

τ’ ατέλειωτο τραγούδι

κι η διψασμένη σου ζωή

πουλί χωρίς φτερά.

Στου φθινοπώρου τη σιωπή

δικάστηκες ερήμην

κι ούτε που βρήκες να σταθείς

στης γης τα σκιερά.

Κρύβει ο χρόνος το φιλί

στου ουρανού την άκρη

κι εσύ σταλάζεις βάλσαμο

στου Έρωτα το δάκρυ.

Ουστ!

Μια ζωή για το καλό μου,

μου ’χεις «φάει» το μυαλό μου,

τα χεράκια μου να «νίβω»

 και την κεφαλή να σκύβω…

Α παράτα με, βρε μάγκα,

δε με νοιάζουνε τα φράγκα,

ούτε τι θα πει συμφέρον,

ουστ κι αν δεν τα καταφέρω!

Θες για πρότυπο να σ’ έχω

μα τα «φόντα» δεν κατέχω,

εσύ κινείσαι αναλόγως,

για φιλότιμο ούτε λόγος…

Ουστ κι αν δεν τα καταφέρω,

καμιά φάπα μη σου φέρω,

δε με νοιάζουνε τα φράγκα,

όξω, λέρα, απ’ την παράγκα!

Είναι καιρός... (Ματάκια, που απορείτε)

Από μικρή στον ύπνο μου

γλυκά μου τραγουδούσαν:

«Κελαηδάτε, ωραία μου πουλάκια,

κελαηδάτε τον ωραίο σας σκοπό.

Μη μιλάτε, ματάκια, που απορείτε,

μη ρωτάτε τι σημαίνει σ’ αγαπώ.

Μάθετέ με, ωραία μου πουλάκια,

μάθετέ με σαν και σας να τραγουδώ.

Μα βαριέμαι, ματάκια, να χαρείτε,

και αρνιέμαι, την αλήθεια σας να δω.»

Μα είναι καιρός πια να ξυπνήσω,

αντίστροφα τους δείχτες να γυρίσω,

παιδί να ξαναγίνω, να ρωτήσω,

και τη γροθιά μου στο μαχαίρι να χτυπήσω.

Και είναι νομοτέλεια,

μου λέγανε με στόμφο:

«Στον αρχηγό να υπακούς

χωρίς διαμαρτυρίες.

Μέγιστα λάθη το «δοκούν»

κι οι ειρηνικές πορείες.

Οι λίγοι έχουν τα πολλά

και οι πολλοί τα λίγα.

Για το ψωμάκι μη ρωτάς

του εργάτη, του κολίγα.»

Μα είναι καιρός πια να πετάξω

κατάματα το ψέμα να κοιτάξω,

μεγάλη πια να γίνω, να φωνάξω,

τις αλυσίδες στα σκουπίδια να πετάξω.

Κι άλλα τραγούδια μου ’λεγαν

ο ύπνος να με παίρνει:

«Μπέμπα, πόσο έχεις στρογγυλέψει,

μπέμπα, την καρδιά μου έχεις κλέψει.

Μα, ματάκια μου, κι αν απορείτε

για δικαιοσύνη ούτε λέξη.

Μπέμπα, και τι μπόι έχεις ρίξει

μπέμπα, λες και σ’ έχουνε τραβήξει.

Μα, ματάκια μου, αχ να χαρείτε,

τρέχω το σουφλέ μου μη δεν πήξει,»

Μα είναι καιρός να αντιδράσω,

από τα μαγειριά τους ν’ αποδράσω,

παιδί να ξαναγίνω, να το σκάσω,

και τα τραγούδια τους ανάποδα να γράψω.

Σοφές κουβέντες άκουγα,

ανδρών μεγάλων ρήσεις:

«Να μη σε μέλλει, μη ρωτάς

ποτέ κακό μη πάθεις,

και να μαζεύεις, να κρατάς,

την εξουσία να ’χεις.

Παίρνε ομπρέλα στη βροχή,

πρόσεχε τις παγίδες,

κι όταν φωνάζουν οι λαοί

βάζε ωτοασπίδες,»

Μα είναι καιρός να μεγαλώσω,

στον ουρανό τα χέρια μου ν’ απλώσω

το όνειρο σημαία να υψώσω,

τις σκουριασμένες συνταγές τους να ξηλώσω.