Κυρά θαλασσινή

Τα χελιδόνια πάλι ήρθανε,

μέσα στα χρώματα ο Απρίλης

όμως εσύ, Κυρά θαλασσινή,

νησιά και κάμπους ονειρεύεσαι

φυλακισμένη σε ξερό κλωνί.

Ήρθε κι ο Μάης γελαστός

κρυφές αγάπες να μεθύσει

κι εσένα νε, Κυρά θαλασσινή,

καιροί παράξενου αιώνα

σκίζουν τον άσπρο σου χιτώνα.

Μα της καρδιά σου η φωτιά

ολόρθη σε κρατάει και αγέρωχη,

και όσο πάει και φουντώνει,

ο Έρωτάς σου ο Αμάραντος

στη γη που ανθεί να ξημερώνει.

Άγιο πράγμα

Η νύχτα μ’ έβγαλε

σε άγνωστη στεριά,

με βρήκε το ξημέρωμα

σ’ άλλη πατρίδα,

ολόγυρα κι εντός μου

χιλιάδες θεριά

μα άγιο πράγμα

της αγάπης η πυξίδα.

Και δε λησμόνησα τη νιότη μου,

το ντροπαλό της το χαμόγελο,

το δάκρυ της το πρωτοστάλαχτο

κρατάνε μέσα μου τη φλόγα.

Με πήγαν οι καιροί

σε τόπους μακρινούς,

τα κύματα με βγάλανε

σε μέρη ξένα,

ξενύχτησα στο στρώμα

της Φραγκογιαννούς

μα άγιο πράγμα

της αγάπης τα κρυμμένα.

Και δεν αρνήθηκα τον Έρωτα,

τα μυστικά του τα χιλιόχρονα,

τα μάτια του τα αυγουστιάτικα

της σωτηρίας μου πιρόγα.

Γελάς

Γελάς κι ανθίζουν χίλια λούλουδα

κι ο Άδης πια δε με τρομάζει.

Γελάς και κοκκινίζει η όλη η γη,

γλυκαίνουν της καρδιάς τα βάσανα,

γλυκαίνει κι η κρυφή μου η πληγή.

Κρύβεις στα στήθη ένα φιλί,

μέσα στο νου σου έναν ήλιο,

δρόμους ανοίγεις μεσοπέλαγα,

χωρίς πυξίδα, δίχως χάρτη,

να φτάνεις στ’ ουρανού την άκρη.

Να τραγουδάνε τα πουλιά,

τα πάθη να μερώνουν τ’ αφανέρωτα,

να μη σε νοιάζει σα βραδιάζει.

Γελάς κι ανθίζουν χίλια λούλουδα

κι ο Άδης πια δε με τρομάζει.

Ωσάν εσένα

Τα δίσεχτα τα χρόνια

τα αβάσταχτα

ο Έρωτας μονάχα θα μας σώσει,

λεύτερος κι ανυπόταχτος

σαν Έλληνας,

πηγαίος και αστείρευτος

σαν ήλιος.

Ο Έρωτας ο αρμυρός,

πορφύρα και κοχύλι.

Ο Έρωτας ο άγουρος

στων κοριτσιών τα χείλη.

Ο Έρωτας ο τρυγητής,

μια πυρκαγιά, μια λαύρα.

Ο Έρωτας ο ποιητής

στου δειλινού την αύρα.

Ο Έρωτας ο ποταμός,

λεμονανθός στα κλώνια.

Ο Έρωτας ο άνεμος

σε μάρμαρα αιώνια.

Ο Έρωτας μονάχα θα μας σώσει.

Σαν ήλιος.

Και σαν Έλληνας.

Ωσάν εσένα.

Μόνο για σένα

Ό,τι κι αν πω χαράματα κρεμιέσαι απ’ τα μάτια μου,

πού να κρυφτώ που τόσο γρήγορα νυχτώνει.

Ό,τι κι αν πεις το βήμα σ’ οδηγεί στα σκαλοπάτια μου,

πώς να μη δεις τη μοναξιά που μας παγώνει.

Ό,τι κι αν πω χωρίς εσένα όλα ίδια μοιάζουνε,

πώς να κλειστώ σ’ αδίσταχτο μακρύ χειμώνα.

Ό,τι κι αν πεις τα όνειρά σου πλάι μου πλαγιάζουνε,

πού να σταθείς σ’ έναν αμείλικτο κανόνα.

Μαζί σου πάρε με, έλα και βγάλε με

απ’ τα στενά τ’ ανήλιαγα,

αφού το ένιωσες, λόγια κι ας έκρυψες,

το γέλιο και το δάκρυ μου

για σένα μόνο φύλαγα.

Γειά σου, Μπιρμπίλω!

Γεια σου, Μπιρμπίλω μου, αφράτη

με το αλληθωρό σου μάτι,

που ολημερίς ξεροσταλιάζεις

και προς την πόρτα μου κοιτάζεις.

Κι απ' το πρωί βρακιά απλώνεις

κι ύστερα τάχα τα μπαλώνεις,

τη μια τη λεμονιά ποτίζεις,

την άλλη τάχα τη σκαλίζεις.

Κι όλο κοιτάς ποιός μπαινοβγαίνει,

ποιός τα σκαλιά μου ανεβαίνει,

και ποιός τα βράδια με… γαργαλά,

βρε, τι μεγάλο βρήκα μπελά!

Γεια σου, Μπιρμπίλω μου, παρδάλω

με τον ποπό σου τον μεγάλο,

που με λιοπυρια και με κρυα

όλο ζητάς μια ευκαιρία.

Και ξαφνικά βάφεις κι ασπρίζεις

κι ύστερα τάχα ξεσκονίζεις,

τη μια τον γάτο βγάζεις βόλτα,

την άλλη ξεγεννάς την κότα.

Κι όλο κοιτάς ποιός μπαινοβγαίνει,

ποιός με τα χάδια του με τρελαίνει,

με ποιόν τις νύχτες τρώω… χαλβά,

βρε, θα στον κόψω εγώ τον χαβά!

Γεια σου, Μπιρμπίλω μου, κοντούλα,

που σ' όλα χώνεις τη μυτούλα,

κι ολονυχτίς δεν κλείνεις μάτι

μήπως και σου ξεφύγει κάτι.

Και στο μπαλκόνι όλο ρεμβάζεις

κι ύστερα τάχα τα άστρα διαβάζεις,

τη μια χαμομηλάκι πίνεις,

τα μπράτσα σου την άλλη ξύνεις.

Κι όλο κοιτάς ποιός μπαινοβγαίνει,

ποιός με τα κόλπα του με πεθαίνει,

με ποιόν… τρελίτσες κάνω στο χολ,

βρε, δε γλυτώνεις το... αροξόλ!

Ο καημός του Κωσταντή

Βρε κυρά μου, βρε καλή μου,

μου ’χεις βγάλει την ψυχή μου,

πάψε πια να μου γυρεύεις

κι όλο να με πιλατεύεις.

Θέλεις γιόμα…θέλεις βράδυ...

θα με φάει το σκοτάδι,

τι θα κάνω, τι θα γίνω,

μα τον άγιο Βαλεντίνο.

Έμεινα μισός ο δόλιος,

και μου το ’λεγε ο Λιόλιος,

φιλαράκι ’ξηγημένο

αν και παρεξηγημένο

Το ’λεγε δε θα αντέξω,

πριν το χρόνο θα τα «παίξω»,

είχε δίκιο ο ερίφης,

τούτος κάνει για σερίφης.

Σου ’πα μάζεψ’ τα μυαλά σου,

εσύ τα ’χεις τα κιλά σου,

κι όλο μου σκουντάς το…χέρι,

το γουδί, το γουδοχέρι.

Άσε πια τα «Κωσταντή μου»

και τα «ντάχτι-νταχτιρντί μου»,

αχ, Μαρίκα, Μαρικάκι,

τι το θέλεις το στριγκάκι.

Βάλε το βρακί της θειάς σου

και τη ρόμπα της γιαγιάς σου,

τι μου κάνεις τη μοιραία

κι όλο βρίσκεις κόλπα νέα.

Πόσο θέλεις να φωνάξω,

μα στο τέλος θα βελάξω,

κάλλιο να ’μουνα κριάρι

να ’τρωγα παχύ χορτάρι.

Τώρα όλη μέρα φτυάρι,

α, ρε έρμο παλικάρι,

για δεκάξι ευρουλάκια,

πώς να φας και δυο παϊδάκια.

Ένα σολομό ωραίο,

άντε έστω και γαλέο,

μια μπριζόλα, βρε παιδί μου,

μπας και βρω τη δύναμή μου.

Αχ, αγάπη μου ωραία,

που ’σαι σα θεά αρχαία,

κόψε τα παράπονά σου

και τα παρακαλετά σου.

Σαν ανέβει ο μισθός μου

θ’ ανεβεί κι η λίμπιντός μου

τότε θε να δεις χαρούλες,

θα στενάξουν οι ραχούλες...