Φθινοπωρινές αδιακρισίες

Όμορφα που ’ναι σαν περπατάς στη δημοσιά,

και καθώς στις έννοιες

δεν αρέσει η άπλα

αλλάζουν δρόμο, επιτέλους.

Ο καθαρός αέρας

πλημμυρίζει τα κύτταρά σου,

κι οι σκοτούρες -απ’ τις λίγες φορές-

σου αδειάζουν τη γωνιά,

φαίνεται –όπως στα σίδερα-

τους κάνει ζημιά το οξυγόνο.

Ωστόσο στο σημερινό μου περίπατο

κάτι κιτρινιάρικα ξερόφυλλα

μου χαλάσανε το κέφι

-μάλλον φλύαρο πουλάκι τα βοήθησε.

Άρχισαν να ρωτάνε αδιάκριτα,

πώς άφησα

χρόνοι αδιάλλακτοί- τρωκτικοί

δεντράκια ταξιδιάρικα

να ροκανίσουν,

σε καιρούς ονειροφάγους

πώς εγκατέλειψα

πτηνά οπωροφόρα,

κι ο μικρός μου κήπος,

όλη μου η περιουσία, ερήμωσε.

Κι όλο θράσος ρωτούσανε…

…ακόμα και, την περασμένη άνοιξη,

πώς μπόρεσα

το άρωμα ενός Υάκινθου

να προσπεράσω…

Αγριομέντα

Σε μαγειρειό στενό στριμώχτηκες,

σε συνταγές χωρίς αλάτι,

σε μπίζνες και σε τραστ ξεχάστηκε

ο καβαλάρης με το άτι.

Και αν χωρίς να καταλάβεις βρέθηκες

δυο άνοστες να τηγανίζεις μελιτζάνες,

μέσ’ στη στιγμή κορίτσι ξαναγίνεσαι

μ’ ένα «λεπτό κρεμμύδι» τρέχεις στις αλάνες.

Σε δίχτυα πονηρά μπερδεύτηκες,

σε δόλιας μηχανής γρανάζια,

στο φόρεμά σου που καμάρωνες

σκιές τα όμορφα γαλάζια.

Όσα περίμενες και αν δεν ήρθανε

κι αν χάνεται και φεύγει η ζωή σου άδεια,

τις πίκρες δε μετράς, το σκας και γίνεσαι

αγριομέντα σ’ ολοπράσινα λιβάδια. 

Μαγεία αξεδιάλυτη

Κρυφές ευάλωτες αμηχανίες

μέσα σ’ απρόσμενες διαδρομές

σε ακαθόριστο θολό τοπίο

μα τόσο γνώριμες κάποιες σκιές.

Η μοίρα είναι αυτή που θα ορίσει

πληγές αν θα γλυκάνουνε του χθες,

ο χρόνος τώρα μόνο θα μαντέψει

το πάθος που φωλιάζει στις σιωπές.

Μα φτάνει λες, μαγεία αξεδιάλυτη

που δε ζητά το όνειρο να φυγαδεύεις,

παύεις να ψάχνεις τρόπο για διαφυγή

και μια διέξοδο κινδύνου να γυρεύεις.

Από την ποιητική/μουσική βραδιά στον «Ορφέα»

Ξύπνα, αδερφέ μου

Πρωθυπουργών και βουλευτάδων

μεγάλα λόγια πίστεψες,

για σένα και για τα παιδιά σου

μια άσπρη μέρα γύρεψες.

Της γης σου ο αφέντης

εσύ σου ’λέγαν θα ’σαι

μα μόνο από ’κείνους

ζητούν να εξαρτάσαι.

Και θέριεψε η εξουσία

με νόμους τους και αποφάσεις
και της ζωής σου την ουσία

φράγκο δε δίνουν αν θα χάσεις.

Πολιτευτές και τραπεζίτες

σε θέλουνε στα μέτρα τους,

σε κόβουνε και σε μακραίνουν,

μ’ ανάποδα πια μέτρα τους.

Και ξύπνα, αδερφέ, ξύπνα σπουργίτη,

ξύπνα τ’ Αιγαίου ερημίτη,

ξύπνα αγρότη, ξύπνα εργάτη,

σπάσ’ του Προκρούστη το κρεβάτι.

Να ’ρθει μια άνοιξη καινούρια,

να ζωντανέψει τ’ όνειρό σου,

να παίξουνε βιολιά, σαντούρια

στη γη, στον τόπο τον μικρό σου.

Της γης σου ο αφέντης

εσύ μονάχα να ’σαι

και τί σου ξημερώνει

ποτέ να μη φοβάσαι.

Ξύπνα, αδερφέ μου, ξύπνα…

Χορός θανάτου

Ανάταση γυρεύει η ψυχή

Και το κορμί στεριά να ξαποσταίνει

Μα ένα θεριό κακό, ακοίμητο

Παραφυλάει και αχόρταγα βυζαίνει

Του μόχθου τον ιδρώτα το γλυκό

Το αίμα της καρδιάς το ονειροπόλο

Η δίψα ασίγαστη, δίψα βαριά

Το φως στερεύει στου ουρανού το θόλο

Ανάσταση ζητά και η μάνα γη

Και δυο φτερά το όνειρο στη μέρα

Μα κάθε αυγή τους στήνει ξόβεργα
Ένα θεριό, πληγή τους και φοβέρα

Κρυφά τα περιμένει στο νερό

Και όλα, όλα μοναχά δικά του

Πείνα αλόγιστη, πείνα κακιά

Και γίνεται η ζωή χορός θανάτου.

Για μια στιγμή

Τι σου λέν’ για μένα μην ακούς,

στείλε τη μιζέρια στους χολερικούς,

στη σκιά σου άσε με να ακουμπώ,

μη φοβάσαι όσα έχω να σου πω.

Τι σου λέν’ για μένα μην ακούς,

άσε την ευπρέπεια στους αυλικούς,

κι αν δεν βλέπεις της ψυχής μου τις ουλές

μη φοβάσαι όσα κρύβεις να μου λες.

Κι άνοιξ’ της καρδιάς σου το εξώφυλλο,

κάνε με για μια στιγμή παλιόφιλο,

πιες απ’ της καρδιά μου το κρασί,

δυο μικροί να γίνουμε θεοί.