Ποιός

Ποιός λυπάται για τ’ αστέρια

που χαθήκαν στο σκοτάδι,

ποιος θυμάται περιστέρια

που πεθάναν ένα βράδυ.

Ποιός ρωτά για το φεγγάρι

σαν το κρύβει η καταχνιά,

ποιος πονά το παλικάρι

που το πλάνεψε η νυχτιά.

Ποιός μιλά για παραμύθια,

μ’ ένα να σε νανουρίσει,

με μια φλόγα μέσ’ τα στήθια

στ’ όνειρό του να σε κλείσει.

Σελήνη

Μ’ ένα βλέμμα

διώχνεις από το τζάμι σου τη σκόνη,

μ’ ένα χάδι

ξεχνάς ό,τι σε πληγώνει,

μ’ ένα λουλούδι

στεγνώνει από τα μάτια σου το δάκρυ,

μ’ έναν ήλιο

φωτίζεται η πιο κρυφή σου άκρη.

Όταν βραδιάζει...

Όταν βραδιάζει δεν μπορώ

στιγμή να ησυχάσω,

τρόπο δε βρίσκω να σωθώ,

εσένα να ξεχάσω.

Μέσ’ στο σκοτάδι η σκέψη σου

σα σίφουνας, σαν καταιγίδα

παίρνει κι ό,τι μ’ απόμεινε

στου νου μου τη στερνή σελίδα.

Όταν νυχτώνει δε ζητώ,

δε θέλω να ξεφύγω,

αχ, στης καρδιάς σου το σκοπό

να ξαναζούσα λίγο…

Πανηγύρι

Θάλασσα το αφιόνι μου,
αρμύρα το κρασί μου,

στης Αριάδνης την κλωστή

κρεμώ στην αντοχή μου.

Οι έρωτές μου πέλαγος

οι πόθοι μου μελτέμι,

στου Στάφυλου την αγκαλιά

γυρίζει η ανέμη.

Σε πανηγύρι  και γιορτή

ο νους και το κορμί μου,

με της Σκοπέλου τα φιλιά

γιατρεύονται οι καημοί μου.

Βότσαλα οι αγάπες μου,

κύματα οι χαρές μου,

στου αϊ-Γιάννη στο Καστρί

μερώνουν οι φωτιές μου.

Πέτρα και φως η μοίρα μου,

γιαλός το ριζικό μου,

πάν’ απ’ της Δέλφης την κορφή

πετάει τ’ όνειρό μου.

...Μαντινάδες

Με μαντινάδα κρητική θα σου το τραγουδήσω

και νά ’ρθ’ ανάποδα η γη άλλον δε θ’ αγαπήσω.

                        

Μη με κερνάς γλυκό κρασί σαν θες να με μεθύσεις,

τάξε πως σαν ο ήλιος βγει σαν άστρο δε θα σβήσεις.

                        

Της Γλώσσας κόκκινο κρασί τα δυο γλυκά σου χείλη,

πίνω και πίνω και μεθώ κι η δίψα μου δε σβήνει.

                        

Σ’ αγάπησα και πόνεσα μα ούτε που με μέλλει,

γιατ’ έχουν τα χειλάκια σου των λουλουδιών το μέλι.

                        

Σαν πρώτος  βγαίνεις στο χορό, πρώτη στον πεντοζάλη,

για σε κοπέλες χάνονται, για σε τις πιάνει ζάλη

                        

Τα χείλη σου με φίλησαν και βάψαν τ’ όνειρό μου,

τα μάτια σου με κοίταξαν, γλυκάναν τον καιρό μου.

Κάνε μου φίλο τον καιρό

Τις μέρες που περάσανε,

μ’ ήλιο και καταιγίδα,

μπαμπέσα ήταν η ζωή,

μας έστησε παγίδα.

Βάψε τα δειλινά μαβιά,

σπάσε μου όλα τα κλουβιά,

την πίκρα να μη νοιώσω.

Τις ξαστεριές που ψάχναμε

τις έσβησε ο πόνος,

τ’ αστέρια που γυρεύαμε

τα έκλεψε ο χρόνος.

Δώσ’ μου μια βάρκα με πανιά

κι ένα κλωνάρι λεμονιά

τ’ αστέρια ν’ ανταμώσω.

Στις στράτες που διαβήκαμε,

με κάλμα και μ’ αγέρι,

το φίλο έκαν’ ο καιρός,

μας έστησε καρτέρι.

Κέρνα της λησμονιάς νερό,

κάνε μου φίλο τον καιρό,

κι ας είναι να τελειώσω.

Δειλία

Ιφιγένειες θυσιάζονται

στο βωμό του Εγώ

κι εσύ,

οργισμένε μου,

τολμηρέ εαυτέ,

στέκεις αμίλητος

σφίγγοντας

τη δειλή γροθιά σου.