Θα σ' αγαπώ

Μη μου ζητάς να κατεβάσω την αυλαία,

το παραμύθι μας αν κάψω θα καώ

κι ας είναι να μη ζήσω καλοκαίρια νέα,

με το φιλί το τελευταίο σου θα ζω.

Θα σ’ αγαπώ κι ας γίνεσαι άνεμος

κι ας βιάζεσαι το χρόνο να προφτάσεις,

θα σε ζητώ μέσ’ στον ορίζοντα

γλυκό του κουταλιού να με κεράσεις.

Μη μου γυρεύεις, μη μου λες να σε ξεχάσω,

να σβήσω την αγάπη μας δεν το μπορώ

κι ας είναι μια καινούρια άνοιξη να χάσω,

τις νύχτες το παλιό μακό σου θα φορώ.

Θα σ’ αγαπώ κι ας γίνεσαι όνειρο

κι ας χάνεσαι προτού να ξημερώσει,

θα ψάχνω μέσα στα μερόνυχτα

μια άγια στιγμή για να με νοιώσει.

Τραγουδάκι

Πάνω σε μια τριανταφυλλιά

θα χτίσω μια φωλίτσα,

σαν μελισσάκι να ’ρχεσαι,

σαν μια πεταλουδίτσα.

Να μου πετάς ολημερίς

του έρωτα τα βέλη,

να ’σαι το μελισσάκι μου

και να ’μαι η κυψέλη.

Και αν το γλυκοχάραμα

μονάχη σιγοκλαίω,

εσύ πως με αγάπησες

στα σύννεφα θα λέω.

Σε μια μικρή βουνοπλαγιά

θα φτιάξω ένα σπιτάκι,

να μπεις σαν αύρα του γιαλού,

σα δροσερό αεράκι.

Να με μεθάς κορφή-κορφή

με ένα τραγουδάκι,

να είσαι το αεράκι μου,

να ’μαι το συννεφάκι.

Και αν προτού ο ήλιος βγει

μονάχη σιγολιώνω,

θα έχω τα τραγούδια σου

για να μη μετανιώνω.

Πάνω στο κύμα τ’ αρμυρό

θα ρίξω ένα βαρκάκι,

να ’ρθεις σαν άγριος πειρατής,

σαν γελαστό ναυτάκι.

Να με κερνάς γλυκά φιλιά

σταγόνα τη σταγόνα,

να είσαι το ναυτάκι μου,

να είμαι η γοργόνα.

Και αν τα ξημερώματα

μονάχη αργοπλέω,

στα χέρια πως με κράτησες

στα κύματα θα λέω.

Είναι η αγάπη θάλασσα,

γέλιο μαζί και δάκρυ,

πόσες φορές μας έφτασε

ως τ' ουρανού την άκρη.

Ξέχασα

Ξεχνώ τον ήχο, πώς μπορώ

κοντά μου να σε φέρω,

είναι πολλά τα «απορώ»

και τι να καταφέρω.

Μα σαν ακούσεις της σιωπής μου την ηχώ,

σαν μπεις μέσ’ στη γραμμή μου για το νότο,

θα ξεχυθούν τα νυσταγμένα μου πουλιά

τον ήχο μου να ξαναβρούν τον πρώτο.

Χάνω τα λόγια, τι να πω,

και τι να σου προσφέρω,

είναι βραχνά τα «σ’ αγαπώ»

και μόνη υποφέρω.

Μα όταν νοιώσεις της καρδιάς μου τον παλμό,

σα δεις μέσ’ στης ομίχλης μου τα φώτα,

θα ξανοιχτούν τα φοβισμένα μου φιλιά

τα λόγια μου να ξαναβρούν τα πρώτα.

Δέντρο Χριστουγεννιάτικο

Στόλισέ με

Πάρε ζαφείρια από τον ουρανό

Ρουμπίνια απ’ το φεγγάρι

Μάζεψε σμαράγδια από το πέλαγος

Διαμάντια από τον ήλιο

Και στόλισέ με

Δέντρο χριστουγεννιάτικο

Στάξε και την αγάπη σου

Αστέρι να λάμπει στην κορφή μου

Στόλισέ με

Δέντρο Χριστουγεννιάτικο

Κι όταν τελειώσουν οι γιορτές

Στολισμένη

Κράτησέ με

Γυναίκα είναι

Γυναίκα είναι η ζωή,

γυναίκα η ελπίδα,

σα χάνεσαι στα κύματα

χρυσή φωτοβολίδα.

Γυναίκα η ανατολή,

γυναίκα το φεγγάρι,

σα λάμπει μέσ’ τα χέρια σου

γυμνό μαργαριτάρι.

Γυναίκα είν’ η μουσική,

γυναίκα η μελωδία,

τα βράδια όταν ξενυχτάς

σειρήνας μονωδία.

Λουίζα

Μέσ’ τη μικρή της κάμαρα

κυλούσε η ζωή της

κι ύφαινε το πανί της

με τέχνη περισσή.

Χελιδονάκια, πασχαλιές

ολημερίς κεντούσε

και να φανεί ποθούσε

μια άνοιξη χρυσή.

Υφάδια οι αγάπες της,

στημόνια οι ελπίδες

κι οι ονειροπαγίδες

βελόνι θαλασσί.

Του κάμπου κρίνα κένταγε,

κι ένα μικρό μελίσσι,

θα ’θελε να μεθύσει

μ’ ένα γλυκό κρασί.

Και ύφαινε στον αργαλειό

ώσπου να ’ρθει το δείλι,

με κόκκινο μαντήλι

στα μαύρα της μαλλιά.

Μενεξεδένιες σαϊτιές

διώχναν τη μοναξιά της

κι έτρεχε η καρδιά της

σε μια ακρογιαλιά.

Άλλοι παιδί την είπανε

κι άλλοι δεινή υφάντρα

μα στο λαιμό μια χάντρα

της έδινε χαρά.

Ταξίδια ως τον ουρανό

την πήγαινε η κλωστή της

και η μικρή ψυχή της

απόχταγε φτερά.

Κι έτσι περνούσε ο καιρός,

κι η κάμαρα ξωκλήσι,

χωρίς ποτέ να κλείσει

την έννοια στο πανί.

Φεγγάρια στα υφάδια της,

κι η Παναγιά μαζί της,

δέναν στην προσμονή της

μεταξωτό σχοινί.

...Μαντινάδες

Ένα φιλάκι δώσε μου, να ’χω να σε θυμάμαι

να ’ναι γλυκά τα χείλη μου σαν πέφτω και κοιμάμαι.

                        

Αν μ’ αγαπούσες όσ’ εγώ δε θα ’φευγες στα ξένα,

μόνη να ζω, πουλάκι μου, εγώ που σ’ είχα ένα.

                        

Αν μ’ αγαπούσες, μάτια μου, θα μου το ’μολογούσες,

από κλαδάκι σε κλαδί μ’ άλλη δε θα γυρνούσες.

                        

Απ’ όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού, αστέρι μ’, ξεχωρίζεις

κι απ’ όλες τις τριανταφυλλιές πιότερο συ ανθίζεις.

                        

Πουλί μου, σε αγάπησα όσο κανείς στον κόσμο

κι έχω για σένα της καρδιάς βασιλικό και δυόσμο.

 Κι αν σε πάρ’ η ξενιτιά, για σένα θα δακρύζω,

αστέρι να σ’ ακολουθώ, βροχή να σε δροσίζω.