Μ' ένα χορό ερωτικό...

Πριν μόνη μείνω στη βροχή,

σα να ’ναι τάχα η αρχή,

χόρεψέ με ένα βαλς

για να πάρω τη ρεβάνς,

με ένα βαλς ερωτικό…

Προτού κλείσει η αυλαία,

τάχατες σα μια μοιραία,

χόρεψέ με ’να ταγκό

για να νοιώσω μια Μαργκό,

μ’ ένα ταγκό ερωτικό…

Προτού νυχτώσει ξαφνικά,

κι ας είναι τάχα φιλικά,

θα σου κλέψω ’να χορό

λίγο κλέφτρα να θαρρώ,

μ’ ένα χορό ερωτικό…

Κι αν είναι εχθρός μας ο καιρός

Χωρίς πυξίδα σε ζητώ

σαν πόλη να ’σαι μακρινή στο χάρτη,

όμως οι μέρες σκίζουν το πανί,

τσακίζουνε οι νύχτες το κατάρτι.

Εσύ μια πόλη μακρινή

κι εγώ τις νύχτες να αναρωτιέμαι,

σαν κι αγάπη πικροθάλασσα

μα μέσ' στο κύμα της αποκοιμιέμαι.

Κι αν είναι εχθρός μας ο καιρός

κι αν μας κρατά στα δίχτυα του μπλεγμένους

να ξέρεις πως αλλιώς δε γίνεται,

μια προσευχή θα μας κρατά δεμένους.

Και η καρδιά δε θα ρωτά,

πάνω απ’ το κύμα θα πετά,

πλάι στο μαξιλάρι σου

θα γίνεται φεγγάρι σου.

Αν μ' αγαπάς

Αν μ’ αγαπάς να μου το πεις

ψάχνοντας τους χάρτες του κορμιού μου,

μπαίνοντας στα μονοπάτια της ψυχής,

χωρίς μίτο στους λαβύρινθους του μυαλού μου.

Αν μ’ αγαπάς μη σταματήσεις

 το ταξίδι μετρώντας τις μοίρες,

την πορεία στα μονοπάτια μην αφήσεις,

μη μετανοιώσεις για το μίτο που δεν πήρες.

Αν σ’ αγαπώ δε θα πω όχι

στα δάχτυλά σου που θα ταξιδεύουν,

θα σου ανοίξω της ψυχής μου το μετόχι,

θα σε κλείσω στους λαβύρινθους που περιμένουν.

Αν μ’ αγαπάς κι αν σ’ αγαπώ

μαζί θα ξεκινήσουμε χωρίς ρότα

ταξίδια δίχως τέλος, δίχως τελειωμό,

πιασμένοι χέρι-χέρι στου έρωτα τα χνώτα.

Ας κάνεις τάματα

Μου ’λεγες γράφω όμορφα,

πως αυτοσχεδιάζω,

μ’ ένα μολύβι και χαρτί

ώρες δε λογαριάζω

Που ’να ’ξερες ο δύστυχος

πως θα σου βγω…ποιήτρια,

φαντάσου να γινόμουνα,

μάτια μου, καθηγήτρια.

Τώρα, ας κάνεις τάματα

να φας μια φασολάδα

κι’ εγώ, καλέ μου, να ρωτώ

«σ’ αρέσει η μαντινάδα;»

Αφιερωμένο στον καλό μου

Μαντινάδες...

Κι αν μίσεψα, πουλάκι μου, κι αν πήγα σ’ άλλα μέρη,

χελιδονάκι θα γινώ για να ’χεις καλοκαίρι.

Μαραίνεσαι, μαραίνομαι, ανθίζεις και ανθίζω

και μέσα στην αγκάλη σου τον ουρανό αγγίζω.

 Της απονιάς το γέλιο σου μαχαίρι και τρυπάει,

πληγή μ’ ανοίγει και πονώ και στο γκρεμό με πάει.

Ολημερίς κι ολονυχτίς εσένα συλλογιέμαι

κι ίντα θα γίν’ ο έρημος  ούτε π’ αναρωτιέμαι.

Κι αν σκοτεινιάσ’ ο ουρανός κι αν σκοτεινιάσ’ η φύση, 

θα φέγγουν τα ματάκια σου σ’ ανατολή και δύση.

Για σένα ίσκιος γίνομαι να ’χεις να ξαποσταίνεις,

για σε κεράκι τσοι νυχτιές, μόνος σου να μη μένεις.

Και ας μην έμαθες

Γυρνάς ξυπόλυτη μέσα στα χιόνια

όμως στην αγκαλιά σου ήλιοι γελαστοί,

χαρίζεις της ψυχής σου την κολόνια

σαν βγαίνει η αγάπη σου για να λιαστεί.

Πουλιά τα μάτια σου τα πελαγίσια

στους άνεμους σκορπίσανε χίλια φλουριά,

στα στήθη σου φωτιές, χρυσά μελίσσια,

δε βάζουνε τα όνειρα σε ζυγαριά.

Διψάς για έναν έρωτα μεγάλο,

πετράδι ακριβό το δάκρυ σου κρατάς,

χορεύεις στου γκρεμού την άκρη μπάλο

και ας μην έμαθες ποτέ να περπατάς.

Καχυποψίες

Ανύποπτες λέξεις

πάνε κι έρχονται

μέσα σε ευθείες και πλάγιες προτάσεις,

πονηρές προθέσεις

γυροφέρνουν

φρόνιμα ρήματα

-ενίοτε και επιρρήματα.-

οι χρόνοι μπερδεύονται,

αντιπαλεύονται.

Επί του παρόντος

μέσα στην τάξη

ένας μικρός πασχίζει

να μάθει γραμματικούς όρους,

ανυποψίαστος

για τους κανόνες αταξίας

του μέλλοντος.