Άσε την καρδιά σου

Σαν  τι γυρεύεις, τι ζητάς να βρεις

μέσα στου μυαλού σου τα συρτάρια,

άσ’ την καρδιά σου να νανουριστεί

με μύθους και με παλιά τροπάρια.

Για τα υπόγεια της λογικής σου

γιατί ψάχνεις κλίμακα μυστική,

άσε την καρδιά σου να μαγευτεί

απ’ του Απόλλωνα τη μουσική.

Γιατί πάντα να βρίσκεις γυρεύεις

άλυτους γρίφους και αινίγματα,

άσ’ την καρδιά σου να παρασυρθεί

σε αρχαίου χορού τα βήματα.

Προδοσία

Με πρόδωσες 
στο λεξικό μου

σαν έγραψες

τη λέξη

«νοσταλγία»,

ακόμα και για όσα

δεν ήρθανε.

Τι κι αν σε λένε εραστή,

τι κι αν σε λεν πατρίδα.

Περάσματα οι αγάπες μου

Περάσματα οι αγάπες μου

μέσα σε συμπληγάδες,

νοτιάς φυσά στην πρύμνη μου,

στην πλώρη μου βοριάδες.

Τα πάθη της Φραγκογιαννούς

λαφραίνουνε και πάνε

τη νύχτα σαν οι αγάπες μου

την πόρτα μου χτυπάνε.

Ψάχνω λιμάνι για να βρω,

το βρίσκω μια,  το χάνω δυο,

οδύσσεια ο δρόμος μου

κρατάει χρόνια εκατό.

Παράθυρα κλειστά

Παράθυρα κλειστά,

τα χείλη σφαλιστά

κι ούτε μια βάρκα με πανάκι,

σβησμένες μουσικές,

γαρδένιες πλαστικές

κι ούτε μια γλάστρα στο σοκάκι.

Μα συ μέχρι το σούρουπο,

με μια πληγή στα στήθια,

ψάχνεις σε άγονες γραμμές

ξεσκέπαστη αλήθεια.

Πουλιά περαστικά,

τα λόγια μυστικά

κι ούτ’ ένα φως μέσ’ στο σκοτάδι,

αγάπες βιαστικές,

χαμένες Κυριακές

κι ούτ’ ένα βράδυ μ’ ένα χάδι.

Μα συ ως το ξημέρωμα,

με μια φωτιά στα στήθια,

ψάχνεις στου κόσμου τις αυλές

κρυμμένα παραμύθια.

Έστω κι αν...

Κανείς για μένα ας μη ρωτήσει

Πόσες σκιές συνάντησα ως τη δύση

Κανείς ας μη ρωτήσει για να μάθει

Για τα μεγάλα της καρδιάς μου πάθη

Σαν με ένα φίλο, το φεγγάρι, μέσ’ στις νύχτες

Τις πόρτες μου άφηνα με ανοιχτούς τους σύρτες

Του κόσμου σα ζητούσα την αλήθεια

Χορεύοντας μεσ’ στη βροχή με μια φωτιά στα στήθια

Σαν άφηνα το κύμα να με ταξιδέψει

Άσπρο πανάκι, να ’φτανα ως τη δική σου σκέψη

Κι όταν γινόταν η ματιά σου άνοιξη που με αρνιότανε

Εγώ γινόμουν άσπρο γιασεμάκι που πλανιότανε

Σαν η καρδιά μου φόραγε φτερά πετροχελίδονου

Μέσα στα δίχτυα έμπλεκε καλοκαιριού φιλήδονου

Κανείς ας μη γνοιαστεί πόσες φορές ξεχάστηκα

Μπρος στα σκαλιά σου, βοτσαλάκι, ξελογιάστηκα.

Κανείς για μένα ας μη δακρύσει

Όταν σε άλλο αστέρι θα έχω ζήσει.

Κι άμα για πάντα πια ο ήλιος βασιλέψει

Μου αρκεί έστω κι αν πέρασα απ’ τη δική σου σκέψη

Φτου ξελευτερία

Φόρεσα τα παλιά σαντάλια μου

και το ξεθωριασμένο μου μπλου τζην,

τους τρόπους τους «καλούς» μου άφησα

και όλα  τα «δήθεν» και τα «ευ ζην».

Πάω σε σπιτάκια ανέμελα,

σε μικρές ηλιοφώτιστες αυλές,

γυρίζω σε σοκάκια γνώριμα,

να ξαναδώ γυναίκες γελαστές.

Χάρισα τ’ ακριβά κοσμήματα,

κενές φιάλες για επιστροφή,

μαζί κι όλες τις μάσκες πέταξα

στης άδειας λεωφόρου τη στροφή.

Πάω σε γειτονιές με όνειρα,

με γαζίες και άσπρα γιασεμιά,

τρέχω σε δρομάκια που έζησα

κοντά σε αστέρια κι απανεμιά.

Άφησα τα φτηνά αισθήματα,

εμπόρευμα σκάρτο στην αγορά,

τη σκόνη που με πνίγει σκόρπισα,

να βρω ξεχασμένη, πάω, χαρά.

Τρέχω σ’ αυλές με λεμονόδεντρα,

σκαρφάλωνα, θυμάμαι, στα κλαδιά,

κι ίσως το βρω, το ξετρυπώσω, το

«φτου ξελευτερία, βγαίνω, παιδιά».

Εντός, Εκτός

Ήλιος που αργοσβήνει, η δικαιοσύνη.

Η δικαίωση, αστέρι άλλου γαλαξία.

Λύκοι, διψούν αέναα για αίμα και ιδρώτα.

Εντός, χρυσόψαρα αργοπεθαίνουν.

Εκτός, ποτάμια που ψυχορραγούν.

Η γη, απεγνωσμένα ζητάει ανάσταση.