Σε ξένο τόπο

Σε ξένο τόπο ξέχασα

φιλί πως δεν ανθίζει,

ό,τι είπα και δεν πίστεψες

μου καίει τα δειλινά.

Κι απόμεινε στην ξενιτιά,

ξενάκι να διψάει,

ό,τι είχα και αρνήθηκες

σαν τραύμα με πονά.

Μια νύχτα ονειρεύτηκα

μαζί να κοιμηθούμε,

σ’ ένα αστέρι φωτεινό,

στο κύμα του γιαλού.

Μα εσύ αποξεχάστηκες

σε μιας σπηλιάς τα βάθη,

κι όλο τρυπάνε την καρδιά

οι λάμες του μυαλού.

Μια λέξη μου αρνήθηκες

Το φως του ήλιου σύναξες

μα μια φορά δεν κοίταξες

πού πάν’ τα βήματά μου.

Όταν αγέρας γίνεσαι

κάθε που απομακρύνεσαι,

πώς καίν’ τα κρίματά μου.

Το δάκρυ σου με πότισες

μα ούτε στιγμή δε ρώτησες

ο χρόνος πώς περνάει.

Τα πάθη σου δεν έκρυψες

κι όμως ποτέ δεν έσκυψες

σε ό,τι με πονάει.

Στον κεραυνό ορκίστηκες

μα σ’ άλλη γη σκορπίστηκες

κι η μπόρα αγριεύει.

Με την αυγή μετάλαβες

μα πες μου αν κατάλαβες

τη μέρα που ορφανεύει.

Στο δάκρυ μου κι αν πλύθηκες

μια λέξη μου αρνήθηκες

ν’ ανθίσει, να καρπίσει.

Μέσ’ σε σιωπές σαν κλείνεσαι,

ένας χρησμός σα γίνεσαι,

να βρει να επιζήσει.

Σα νόθο να μ' αρνιέσαι

Νυχτώθηκα να δίνομαι

και συ ν’ αναρωτιέσαι,

για ένα λάθος να με καις,

σα νόθο να μ’ αρνιέσαι.

Με βήματα μετέωρα,

παιχνίδια τσακισμένα,

να κρύβομαι σε μια σπηλιά,

να κάνω τον Κανένα.

Να ’μαι το νόθο σου παιδί

μέσα στην άγρια πόλη,

να με ποτίζεις με χολή,

καπνούς και αλκοόλη.

Κουράστηκα να κρίνομαι

και πίσω σου να τρέχω,

στο ένα πόδι να βαστώ,

σε μια γωνιά ν’ αντέχω.

Με κρίματα αμφίβολα,

θλιμμένες πεταλούδες,

να κρέμομαι σε μια θηλιά,

να κάνω τρεις Ιούδες.

Να ’μαι το νόθο σου παιδί

μέσα στην άγρια πόλη,

να με ποτίζεις με χολή,

καπνούς και αλκοόλη.

Στις θάλασσες του νου σου

Αποκλεισμένη σε στενά και ατραπούς,

και της καρδιάς μου τ’ όνειρο εξόριστο,

ψάχνω μι’ απάντηση να βρω μέσ’ σε χρησμούς,

σ’ ένα σημάδι της βροχής αόριστο.

Σε ξεχασμένες αποβάθρες ξενυχτώ,

ρωτώ για δρομολόγιο επόμενο,

μέσα στις θάλασσες του νου σου ν’ ανοιχτώ,

ν’ αντέξω της στιγμής το ενδεχόμενο.

Φυλακισμένη μέσ’ σε δύστροπους καιρούς,

και της καρδιάς  το όνειρο αμέρωτο,

ένα σου «ναι» γυρεύω σ’ άγνωστους βυθούς,

στου ουρανού το νεύμα τ’ αφανέρωτο.

Σαν ήλιος φεύγεις

Σαν ήλιος φεύγεις

Και χάνεσαι στου δρόμου τη στροφή

Μα κάπου θα σε βρω

Να μην πληγώνει ο χρόνος

Να μη νικάει ο πόνος

Να ενώνεις τα κομμάτια μου

Να δίνω φόρα στα φτερά σου

Σαν ήλιος φεύγεις

Στο σούρουπο φωλιάζει μια ευχή

Μα όπου κι αν σταθώ

Θα μπω στο όνειρό σου

Θα σβήσω τον καημό σου

Να ξαγρυπνάς στα μάτια μου

Να ξενυχτώ στα βλέφαρά σου…

Για να μπορώ

Μικραίνουν της χαράς τα όρια,

της προσδοκίας οι γραμμές,

διαβαίνουν σκυθρωπές οι ώρες,

αμίλητες οι Κυριακές.

Ξεμυάλισέ με μ’ έναν ήλιο,

μ’ ένα κομμάτι ουρανό,

για να μπορώ να περπατάω

σ’ αυτόν το δρόμο το στενό.

Πληθαίνουν οι καημοί του κόσμου,

της μάνας γης οι στεναγμοί,

περνάει αμείλικτος ο χρόνος,

κυλά αδίσταχτη η στιγμή.

Ξενύχτησέ με μ’ ένα χάδι,

μ’ ένα φιλί σου φλογερό,

για να μπορώ να πολεμάω

αυτόν το δύσκολο καιρό.

Φυλαχτάρι

Κυλούν οι μέρες βροχερές, αφέγγαρα τα βράδια

μα τον καημό μου έριξα σ’ απόκρημνα λαγκάδια.

Κράτησα μύρο της καρδιάς, ραίνω τα μοιρολόγια σου,

κι εσύ πουλί της λησμονιάς, ξαστόχησες τα λόγια σου.

Περνούν βουβές οι εποχές, αγέλαστοι οι μήνες

μα το λυγμό μου έκλεισα στου ωκεανού τις δίνες.

Φύλαξα ανθό πορτοκαλιάς κι απίθωσα στα χρόνια σου,

κι εσύ δεντρί της ερημιάς, μ’ αρνήθηκες τα κλώνια σου.