Στου Ολύμπου την κορφή

Μπήκανε λύκοι στο χωριό

κι αρπάζουν τη σοδειά μας,

μαράθηκε η ροδιά μας,

αδειάσανε τα σπιτικά,

αδειάζει κι η ποδιά μας.

Και μας αρπάζουν το ψωμί,

αδειάζουν το παγούρι,

σώπασε το σαντούρι,

ζητάνε δα να προσκυνάς

και την  ξινή τους  μούρη.

Μέσ’ στο σκοτάδι απόμεινε

μια στάλα στο καντήλι

μέχρι να ανατείλει,

και άλλο δάκρυ δε χωρεί

στο τρύπιο μας μαντήλι.

Μα όρτσα εσύ, αγάντα εγώ

το δίκιο μας θα βρούμε,

στον Όλυμπο, σε μια κορφή,

ξανά θα γεννηθούμε.

Αχ, μπάρμπα Γιάννη Λιούγαρη

Αχ, μπάρμπα Γιάννη Λιούγαρη,

αλισφακιά και ρόσμαρι

με πότιζες τα βράδια,

μου 'λεγες με αγώνα, πίστη και δουλειά

κάποτε θα ’ρθει ξαστεριά,

θα φύγουν τα σκοτάδια.

Θα ’ναι αφέντης ο λαός

και η ψυχή ένας ναός

κι εγώ θα συμπορεύομαι,

κι έλεγες θα ’ρθει ανατολή

κι όμως το πρώτο της φιλί

ακόμα ονειρεύομαι.

Αχ, μπάρμπα Γιάννη Λιούγαρη,

μ’ αλισφακιά και ρόσμαρι

στόλιζες τα μαλλιά μου,

μου 'λεγες νέγροι και λευκοί είναι αδερφοί

μα ως τώρα τ’ άδικο, καρφί,

ματώνει η αγκαλιά μου.

Ο ξένος

Η ελπίδα ζωντανεύει στα ξενυχτισμένα μάτια του.

Επιτέλους μια πόρτα, μια πόρτα να ξεκουραστεί!

Όμως, τι ειρωνεία, μόνο ένα κρεβάτι υπάρχει στον

                      ξενώνα του σπιτιού, του Προκρούστη.

Κι οι νοικοκυραίοι λατρεύουν τις αντίκες.

Το μισόγυμνο κορμί του αναθαρρεύει.

Επιτέλους μια πόρτα, μια πόρτα να ζεσταθεί!

Μα, τι θέλει, τι γυρεύει, οι χιτώνες είναι πια

    ξεπερασμένοι.

Κι οι νοικοκυραίοι ακολουθούν πιστά τη μόδα.

Ένα χαμόγελο ανθίζει στα διψασμένα του χείλη.

Επιτέλους μια πόρτα, μια πόρτα να δροσιστεί!

Μα, τι κρίμα, στο σπίτι από καιρό ο Ξένιος Δίας

    έχει πεθάνει.

Βέβαια, τακτικά οι νοικοκυραίοι του κάνουνε

    μνημόσυνο.

Σύνθλιψη

Με πότισες,

με σκάλισες,

μου έγραψες τραγούδια,

«λεμονάκι μυρωδάτο

κι από περιβόλι αφράτο»,

με κράτησες στα χέρια σου!

Κι ύστερα μ’ έβαλες

στον αποχυμωτή

του εγωισμού σου…

Η Εύα μοναχά αγάπησε...

Ποιος είπε πως η Εύα αμάρτησε,

έχασε τα κλειδιά του παραδείσου

κι από το δρόμο της ξεστράτισε.

Για το σκοτάδι της αβύσσου

θεός την πόρτα ανοιχτή δεν άφησε.

Ποιος είπε ότι δε λογάριασε,

μιας εντολής αιώνια παραβάτισσα.

Με λόγια της αγάπης βράδιασε,

μιας μέρας βιαστική διαβάτισσα,

αφού στους κάμπους την καρδιά της άδειασε.

Ποιος είπε πως η Εύα αμάρτησε,

πως ξέχασε θρησκεία και πατρίδα.

Η Εύα μοναχά αγάπησε,

για της καρδιάς της την ελπίδα

στα κύματα, τ' ορκίζομαι, περπάτησε.

Η Εύα μοναχά αγάπησε...

Όσο περνάει ο καιρός...

Φεύγουν οι μέρες, τρέχουνε,

ο χρόνος ποτάμι που κυλάει…

η αγάπη σου κόκκινο παλιό κρασί,

και η καρδιά μου κελάρι αγιασμένο…

Ταξίδι στις Βόρειες Σποράδες

Δεν είδα τόπο ομορφότερο,

πιο όμορφες νησιώτισσες νυφάδες,

σαλπάρουμε νωρίς με την αυγή,

πάμε μαζί στις Βόρειες Σποράδες.

Φασκόμηλο στον Τσουγκριά,

στη Σκιάθο πελαργόνια,

θυμάρι στην Αλόννησο,

της εκκλησιάς κολόνια.

Και πού πιο σμαραγδένιο όνειρο,

’κει τ’ ουρανού, καρδιά μου, οι Πλειάδες

ζηλεύουνε τις νύχτες τους θνητούς,

πάμε μαζί στις Βόρειες Σποράδες.

Στο Κλήμα άσπρο γιασεμί

και στην Πλατάνα δυόσμος,

αγιόκλημα στη Σκόπελο,

κι ανάσταση ο κόσμος.