Μετά από εσένα η μοναξιά
Το αγρίμι που παραμονεύει
Τα
δάκρυα και να στερέψανε
Του χρόνου το ποτάμι δε στερεύει
Μετά
από εσένα η σιωπή
Της
νύχτας το βαρύ σεντόνι
Τα λόγια και να τελειώσανε
Καμιά ηχώ δεν τελειώνει
Μετά
από εσένα το κενό
Κι όμως
γελώ για να μην κλαίω
Πόσο
πολύ σ’ αγάπησα
Σε έναν ερημίτη βράχο λέω
Πάνε κι έρχονται οι μέρες,
να γελάς, να τραγουδάς,
ό,τι μένει, ό,τι κρατάει,
φως μου, εκείνο που αγαπάς.
Της αγάπης πότιζέ μου,
φρόντιζέ μου τον ανθό,
όταν πέφτω, όταν γλιστράω
να ’χω κάπου να σταθώ.
Πάνε κι έρχονται τα χρόνια,
μην ξεχνάς, μη σταματάς,
στα ψηλά τα κορφοβούνια
να κοιμάσαι, να ξυπνάς.
Μη μου ξοδευτείς, μην μπλέξεις
μέσα σε «γιατί» και «πώς»,
ένα μη μου λησμονήσεις
να είσαι πάντα άνθρωπος...
Κρυφές Αγάπες πότισα,
αν θα με νοιώσεις μια σταλιά δε ρώτησα,
ν' ανθίζει, να μοσχοβολάει το ξεραμένο χώμα.
Σ' άγνωστους τόπους γδύθηκα,
στου ορίζοντα τα όρια πλανήθηκα
κι έγινα όλη μια φωτιά στου ουρανού το χρώμα.
Από προφάσεις πιάστηκες,
στης λογικής τα στείρα αποξεχάστηκες,
του κόσμου τα εφήμερα σου γίνανε συνήθεια.
Σε χίλιους φόβους κλείστηκες,
στης μοναξιάς τα πέτρινα αποκλείστες,
δίχως να νοιώσεις της καρδιάς την πιο μεγάλη αλήθεια.
Πόσο πονούν οι νύχτες της ερήμου,
πληγώνει η πικρή της αγκαλιά...
Πόσο γελούν οι όρκοι του Γενάρη,
ματώνουνε τα κρύα του φιλιά….
Ησύχασε, παιδάκι μου
Άλλο δεν έχεις να προσέχεις
Από του κόσμου τους κακούς
Τώρα αλαφριά που τρέχεις
Κοίτα, αγγέλοι καρτερούν
Στα άσπρα να σε ντύσουν
Τα μεταξένια σου μαλλιά
Με κρίνα να στολίσουν
Ησύχασε, παιδάκι μου
Άλλο δεν έχεις να φοβάσαι
Από τους δήμιους της γης
Τώρα τον πόνο άσε
Κοίτα, για σένα ανοίξανε
Του ουρανού οι πύλες
Τώρα πια δε σε φτάνουνε
Του ολέθρου οι τορπίλες
Μονάχα η έρμη η μάνα σου
Που κλαίει και χτυπιέται
Αυτούς που σαν κλωστίτσα
Τη ζωή σου κόψανε
Όσο θα ζει θα καταριέται
