Άρπαξ

Ποιός τάχα τον αντίκρισε

και δεν τον εφοβήθη,

ποιός που εστάθη πλάι του

δεν έτρεξεν κι επλύθη.

Του γάιδαρου, της αλεπούς,

του λύκου και του γύπα...

αναφωνεί ονόματα,

και τούτο δίχως τσίπα.

Ο γάιδαρος έχει αιδώ,

έχει η αλώπηξ μπέσα,

και τούτος δω ο δολερός

κουνιέται σαν κοντέσα.

Της πάπιας και του κόκορα,

της σαύρας, της καμήλας...

ούτε που αντέχεται η οσμή

της τόσης του σαπίλας.

Αλέκτωρ άριστα ποιεί,

κακόν ουδέν η νήσσα,

τούτος εδώ ο άρπαγας

πιο μαύρος κι απ' την πίσσα.

Ουδέν που να του ξέφυγε,

τα 'χει ρημάξει ούλα,

κι ύστερα κόρη άσπιλη

απάνω στη Χαδούλα.

Άλλοτε πάλι ξαφνικά,

με ύφος σεμνοτάτου,

ωσάν την γραίαν την σεπτήν

στουν αη Ταξάρχ' του Βάτου.

Και στης νηστείας τον καιρό

τρώει μόνο απίδια,

όμως σαν έρθει βολικό

τη μάνα του την ίδια.

Σαν να μην έμαθε ποτέ

τί είναι το ΄'αλλάζειν",

τί είναι το "αισχύνεσθαι",

μονάχα το "αρπάζειν"...

Ποιός τάχα τον αντίκρισε

και δεν τον ελυπήθη,

στα σκοτεινά εξύπνησε,

στ' ανήλιαγα εκοιμήθη.

Έχω μολύβι και χαρτί

Έχω μολύβι και χαρτί.

Τον ήλιο ξελογιάζω.

Κάμποι, βουνά, ανατολή.

Τους φίλους μου φωνάζω.

 

Έχεις κι εσύ, τύχη καλή.

Ώρα μη χαραμίζεις.

Σποράκια, όργωμα, βροχή.

Στάχυα χρυσά θερίζεις.

 

Έχει κι  αυτός, απ' την αρχή.

Καραβάκι αρματώνει.

Δύο κουπιά, ένα πανί.

Την άγκυρα σηκώνει.

 

Έχουμε μολύβι και χαρτί.

Με κέφι αρχινάμε.

Να μια φατσούλα γελαστή.

Τί άλλο να ζητάμε.

 

Έχετε εσείς, όλοι μαζί.

Χρυσάφι κουβαλάτε.

Χορός, τραγούδι, μουσική.

Το γλέντι ξεκινάτε.

 

Έχουν κι αυτοί, στο πι και φι.

Τα γράμματα ταιριάζουν.

Άλφα, γάμα, ωμέγα, πι.

Όλα με μιας αλλάζουν.

Στου ουρανού την άκρη

Ξυπόλυτη μονάχη περπατάς

Σε χέρσα γη που σε πληγώνει

Με μύρο της ψυχής σου την κερνάς

Φεγγάρι να ’χει σαν νυχτώνει

Τυλίγεσαι με ρούχο της φωτιάς

Και στέκεις στου ουρανού την άκρη

Τους φόβους να ξορκίσεις της καρδιάς

Μέσ' στου καθρέφτη σου το δάκρυ

Κεντάς στο άσπρο προσκεφάλι σου

Τις λύπες σου και τις χαρές σου

Μέσ’ στην πορεία τη μεγάλη σου

Άγγελους να ’χεις φύλακές σου 

Όλοι μαζί

 Όλοι μαζί στο δάσος μπήκαμε

Καλούδια χίλια μύρια βρήκαμε

Πόσο ακριβά, όσα μαζέψαμε

Τη μέρα ξάφνου τη μαγέψαμε

Τι κουμαριές, πευκοβελόνες

Κοχύλια, κρίνα, ανεμώνες

Τι μανιτάρια, καμπανούλες

Κυπαρισσόμηλα, πετρούλες

Τι μαργαρίτες, βελανίδια

Αγριοκέρασα, καρύδια

Τι κάστανα και σαλιγκάρια

Περικοκλάδες και πουρνάρια

Όλοι μαζί στο δάσος μπήκαμε

Από χρυσή κλωστή πιαστήκαμε

Και τί καλά, τα καταφέραμε

Στα ίσια τη ζωή μας φέραμε

Στίγμα

Καλοκαιράκι μύρισε

Και μια σταλιά δε γύρισε

Ακόμα ο τροχός

Κοντεύουν χρόνια εκατό

Κι ένα παιδί ρακένδυτο

Πλανιέται διαρκώς

Σε ένα κόσμο άπονο

Με ένα πικρό παράπονο

Στα μάτια τα θολά

Τελέψανε τα θαύματα

Κι αιμορραγούν τα τραύματα

Στα πόδια τα γυμνά

Η γη του υπνοβάτισσα

Κι η μάννα του σακάτισσα

Στα νύχια του καιρού

Τα σώματα λυγίζουνε

Και οι ψυχές ραγίζουνε

Μα όλοι κοιτούν αλλού

Καλοκαιράκι μύρισε

Κανείς ως τώρα αν μίλησε

Τρελός ή ποιητής

Κοντεύουν χρόνια εκατό

Μέσα στης γης τον εμετό

Το στίγμα της σιωπής

Τα παιδιά

Τα παιδιά νωρίς ξυπνάνε

Για το ξέφωτο κινάνε

Δρασκελιά τη δρασκελιά

Να προκάμουν, να βιαστούνε

Σιωπή, να αφουγκραστούνε

Της νεράιδας τη μιλιά

Τα παιδιά χαμογελάνε

Στις καρδούλες τους φυλάνε

Το μικρό τους μυστικό

Χέρι-χέρι σε ένα κύκλο

Μέσα στου βουνού τον ύπνο

Βγήκε αστέρι λαμπερό

Τα παιδιά χοροπηδάνε

Το αγέρι καβαλάνε

Τραγουδάνε δυνατά

Γύρω-γύρω από τη γη τους

Το τραγούδι, η ορμή τους

Μια κορδέλα θαλασσιά

Πόντικας λαδοπόντικας

Πόντικας λαδοπόντικας.

Γυρνά εδώ κι εκεί.

Σε ξέφραγο αμπέλι.

Να τρέξει να χωθεί.

Να κόψει μοσχοστάφυλα.

Να φάει, να πρηστεί.

Ρόγα να μην αφήσει.

Ούτε ζωγραφιστή.

Στα μάτια του δεν πίστευε.

Να σου εκεί μπροστά.

Κήπος μ’ ένα σπιτάκι.

Και μια καλοκυρά.

Και στη στιγμή κατάφερε.

Απείρως ευτυχής.

Με κλάψες και τερτίπια.

Να γίνει συμπαθής.

Όλα τα πιάτα άδεισε.

«Πω, πω, πετυχεσιά!

Να πάρω για το δρόμο.

Για να ‘χω και ταχιά!»

Και την αποχαιρέτησε.

Με γέλιο πονηρό.

«Αυτή θαρρεί πως είμαι.

Ζώο κανονικό!»

Βγήκε απ’ την αυλόπορτα.

Κάνει πως προχωρά.

Βρίσκει τρύπα, τρυπώνει.

Κρυφά απ’ την κυρά.

«Εδώ θα ζήσω, άρχοντας!

Ας πρόσεχες, κυρά!»

Βουτούσε όπου έβρισκε.

Τη μαύρη του ουρά.

Και όλα τα λογάριασε.

Μα δίχως την κυρά.

Τώρα μέσα στη φάκα.

Τις τρίχες του μαδά.

Πόντικας λαδοπόντικας.

Δώσ’ του άμα τον δεις.

Απ’ όλες τις κυράδες.

Μούντζες πενήντα τρεις.

...............................................

Πόντικας λαδοπόντικας

(ίδιος κι απαράλλαχτος)

Πόντικας λαδοπόντικας.

Κάλλιο να μην τον δεις.

Με καθώς πρέπει ένδυμα.

Και ύφος μοναχής.

Συνέχεια περιφέρεται.

Δεν σταματά στιγμή.

Και όλο κάτι σκέφτεται.

Κι όλο μονολογεί.

"Βρε, μέρα-νύχτα θα γυρνώ.

Δύση κι ανατολή.

Έστω και στα γεράματα.

Θα πιάσω την καλή.

Και θα τα βρω, δεν γίνεται.

Κορόιδα πέντε-έξι.

Μάνα μου, να με έχουνε.

Μην στάξει και μην βρέξει.

Εκείνα θα ιδρώνουνε.

Κι εγώ θα κατευθύνω.

Βρε, μέσα στο κομπόδεμα.

Φράγκο δεν θα αφήνω.

Και άμα με σακουλευτούν.

Έχω εγώ το κόλπο.

Ψεύτες και άχρηστοι, θα πω.

Αδειάστε μου τον τόπο!

Και όλα τα μελέτησε.

Μέχρι και την οξεία.

Όμως στα κόλπα οι "άχρηστοι".

Είχαν δυσανεξία...

Πόντικας λαδοπόντικας.

Κορόιδα δεν υπάρχουν.

Έχουσιν γνώσιν οι φύλακες.

Και τετρακόσια τα 'χουν.

Θα πεις, σιγά που νοιάστηκε.

Και ένοιωσε ντροπή.

Που νοιώθει κάθε ζώο.

Άμα παρεκτραπεί.

Καλύτερα στην τρύπα του.

Να πάει να κρυφτεί.

Κι άμα βαριά του πέσει.

Ας πιει μια σουρωτή.