Μονάχα Φως..

 Να είναι σκαλοπάτι ο Θεός

Απάνω να πατήσεις

Μόνο Αλήθεια...Μονάχα Φως...

Το μόνο σου σκαλί, εσύ

Για μια στιγμή... Έστω...

Μαζί του να μιλήσεις

Με το φως σου

 Βυθισμένη στη θλίψη,

είναι εσύ που 'χεις λείψει,

μυστικέ μου γιαλέ.

Μα τα χνάρια σου μένουν

στις καρδιές που προσμένουν

του ουρανού σου το μπλε.

Είναι ό,τι ποθούσες

κι ολοένα ζητούσες

μια καινούρια αρχή.

Με καμένους τους φράχτες,

τους κακούς, λιποτάχτες

με την πρώτη βροχή.

Τώρα αγέρας φυσάει.

κι η ψυχή δε χωράει

σε μια χλαίνη τριμμένη.

Αρχινάει η μπόρα

μα η γη από τώρα

με το φως σου λουσμένη.

Διαστροφή

Γκρίζοι οι δρόμοι και αδιάβατοι
κι ο κόσμος γύρω ένα καμίνι,
ήρθε ο Απρίλης δίχως πασχαλιές
κι απάντηση κανείς δε δίνει.

Κλεισμένα σπίτια, έρημες αυλές,
κι ένα παράξενο αγέρι,
ένα δεντρί ζητά απ' τη νυχτιά
τ' αηδόνια πίσω να του φέρει.

Ποιος είναι ο δαίμονας, αυτός που βάλθηκε
στη γη να απλωθεί τόσο σκοτάδι,
τα παιδικά χαμόγελα ποιος ζήλεψε,
ποιος τη ζωή μας έβαλε σημάδι...

Αμετανόητη

Αμετανόητη μικρή,

με ήλιους και με χιόνια,

τα μεσημέρια μέθαγες

στης λεμονιάς τα κλώνια.

Όλα τριγύρω ζωγραφιά,

και η καρδιά μελίσσι,

για δράκους και για μάγισσες

ποιός τάχα να μιλήσει.

Κι εσύ απόμεινες εκεί,

μικρή ξελογιασμένη,

δίχως να  πάψεις να γελάς,

κι ας βγήκες γελασμένη.

Έλα πάλι στα όνειρά μου

Ήρθες χθες στα όνειρά μου,

σαν παλιά στην γειτονιά μου,

που μου έλεγες τραγούδια

και μου κένταγες λουλούδια.

Που δε χώραγε η έννοια

και του κήπου η γαρδένια

σκόρπιζε μοσχοβολιές

στις μικρές μας τις καρδιές.

Κι έλαμπαν τα δυο σου μάτια

που φωτίζαν μονοπάτια

και γλυκαίναν οι ματιές

και ανοίγαν οι αγκαλιές.

Και σαν φεύγαν οι λιαχτίδες

ψάχναμε πυγολαμπίδες

στις μικρές τις ρεματιές

και γελούσαν οι ματιές.

Έλα πάλι στα όνειρά μου

σαν παλιά στη γειτονιά μου,

πες μου τραγούδια σαν πουλί,
κάνε με ξανά παιδί.

Για την Ελένη

Τον Έρωτα αρνήθηκα,

μονάχη αποκοιμήθηκα

στου ωκεανού τα βάθη.

Τα καλοκαίρια αν ξέχασα,

το δρόμο μου κι αν έχασα

κανένας να μη μάθει.

Μα η καρδιά μου γύφτισσα,

όσο κι αν την αψήφησα

όλο μου ξεγλιστράει.

Λούζεται και στολίζεται,

μέσ’ στη φωτιά λικνίζεται.

κι ούτε που με ρωτάει.

Τον Έρωτα πολέμησα,

στις θάλασσες αρμένισα

να πάψει η Ελένη

να ξαγρυπνά χαράματα,

να κάνει χίλια τάματα,

να στέκει λυπημένη.

Μα η καρδιά μου μάγισσα,

πριν τα μισά ναυάγησα

σα γέρος ταξιδιώτης.

Τα λάθη μου κατάλαβα

και ύστερα μετάλαβα

γλυκό κρασί της νιότης.

Πικροδάφνες

Ξένη γυρνάω μέσα στην πόλη

κι αναρωτιέμαι μέσα στα πλήθη

ναύλο αν θα ’βρω να πάω νότια,

αν θα ’βρω δρόμο που γράφει λήθη.

Κι εσύ να θέλεις με πικροδάφνες

να μου γεμίσεις πικρό ποτήρι,

ήλιους μου σβήνεις μα θες λιακάδες,

θα φύγεις μου ’πες για το Μισίρι.

Μόνη κρυώνω κι όλα αλλάζουν,

εγώ ο φταίχτης, μα και το τραύμα,

ψάχνω αλήθειες στα παραμύθια

και μιαν Αλίκη για ένα θαύμα.

Κι εσύ χρεώνεις διπλή ταρίφα,

για ένα βράδυ τα παίρνεις όλα,

ρέστη μ’ αφήνεις και θέλεις ρέστα,

θα φύγεις μου ’πες με μια σπανιόλα.