Ομορφιές

Φουντώσανε οι ομορφιές

στην άκρη του μπαξέ μου,

τάζω σου μπρούσκο της καρδιάς,

ένα φιλί τάξε μου.

Κι αν φύγουνε κι αν μαραθούν

πάλι να ευωδιάζουν,

στον ύπνο και στο ξύπνιο μας

γλυκά να μας ταράζουν.

Άγιες που είναι οι ομορφιές

και όποιος δεν τις τίμησε

βαρκούλα δίχως πηγαιμό,

ποτάμι που δεν κύλησε.

Χελιδόνα

Μ’ εσένα, χελιδόνα

Πέταξα πάνω απ’ το βουνό

Με τ’ άσπρο μου φουστάνι

Με μια φωτιά στα στήθη

Και την ορμή της νιότης

Και ρίγησα με τ’ ουρανού τα θαύματα

Με των αγγέλων τις μορφές

Όμως στη γη σαν πάτησα

Βαθύ το τραύμα

Είναι οι λυγμοί της θάλασσας

Τα πετρωμένα κρίνα

Η πίκρα των ανθρώπων

Κι έκανα όρκο στο βουνό

Με το παλιό φουστάνι

Με άσβηστη τη φωτιά μου

Και την ορμή την ίδια

Μ’ εσένα, χελιδόνα

Όσο ανασαίνω το θεριό να πολεμώ

Και ή να χαθώ ή να σωθώ

Να δω το θαύμα

Ν’ αλλάξουν όλα ένα πρωί

Μ’ εσένα, χελιδόνα

Να ημερέψει ο κόσμος

Κάθε ανατολή

Άδικε κόσμε

Πώς με τρομάζεις

Σε πόσες προφάσεις ασφαλώς κρυμμένος

Σε τι αφορμές επιμελώς οχυρωμένος
Τόσες και τόσες ανυποψίαστες μαργαρίτες

Θυσιάζεις…

Δάκρυ

Δακρύζει η ανατολή

για τις αγάπες σου που χάθηκαν

προτού τον ήλιο αντικρύσουν,

για τις ελπίδες που ανθίσανε

κι ήρθαν χειμώνες να τις σβήσουν.

Δακρύζει και ο ουρανός

για το λουλούδια που δεν πρόλαβαν

το άγιο μύρο τους να στάξουν,

για τα φιλιά σου που δεν μπόρεσαν

σαν χελιδόνια να πετάξουν.

Δακρύζεις, μάτια μου, κι εσύ

για το όνειρό σου που αιμορραγεί

πίσω από συρματοπλέγματα,

για τη ζωή σου που έχει παγιδευτεί

στου κόσμου τις προφάσεις και τα ψέματα.

Να είσαι πουλί

Με φίδι μοιάζει ο καιρός, κι εσύ σωπαίνεις

Σαν να λιγόστεψε το φως της οικουμένης

Της γης τους αναστεναγμούς μετράς στο κύμα

Της έρμης της Φραγκογιαννούς βαρύ το κρίμα

Στις παιδικές σου ζωγραφιές γυρνάει ο νους σου

Εκείνες που είδε ο χαφιές πλάι στη φουφού σου

Κι αιτία βρήκε ο φονιάς να σε δικάσει

Λες και το «αχ» της Παναγιάς έχει ξεχάσει

Κι έγινε ο κόσμος φυλακή, κρυφή πληγή σου

Ούτε δεκάρα τσακιστή για τη ζωή σου

Τα χρόνια σου στα σκοτεινά σαν τους φυγάδες

Περνάνε μέσα από στενά και συμπληγάδες

Κι αιτία ψάχνει ο φονιάς να σε σταυρώσει

Λες και το αίμα μιας γενιάς έχει στεγνώσει

Σαν να λιγόστεψε το φως της οικουμένης

Κι όλο αγριεύει ο καιρός, κι όλο πηγαίνεις

Σ’ αυτήν εδώ τη χαλασιά, στην καταιγίδα

Του Προμηθέα η φωτιά η μόνη ελπίδα

Να είσαι πουλί, να είσαι εσύ, να 'σαι αγέρας

Στη δύση, στην ανατολή, στο φως της μέρας.

Αιωνία του η μνήμη...

Χρήμα εδώ…χρήμα εκεί…

πάλι μου χάλασε τη μέρα...

χρήμα…το σύμπαν κι ας καεί…

Φτάνει. Δεν πάει παραπέρα…

Στον Όλυμπο θα ανεβώ

και στους θεούς θα γνέψω,

με γλύκες και με τσαχπινιές

όλους θα τους μαγέψω.

Κι αν πιει ο Δίας δυο ρακές,

μπαμ-μπουμ θα το ξεκάνει

κι έτσι το χρήμα τo άτιμο

σταφύλι  θα το κάνει.

Στο άψε-σβήσε ο Ήφαιστος

ένα ασημένιο μπρίκι

και ο Ερμής στο πι και φι

στ’ αυτί του σκουλαρίκι.

Σίγουρα ο Απόλλωνας

ουράνια συμφωνία

κι η Ήρα οπωσδήποτε

φίνα χαλκομανία.

Με σύνεση η Αθηνά

στην πένα της μελάνι

κι η Δήμητρα στη γλάστρα της

ρίγανη θα το κάνει.

Αν βρω τον Άρη στις καλές

χορταριασμένο φράχτη

και η Εστία ασφαλώς

περίτεχνο αδράχτι.

Η Άρτεμις στα δάση της

μια λυγερή γαζέλα

κι η Αφροδίτη με χαρά

στο μπούστο της δαντέλα.

Κι αν με τον Ποσειδώνα βγω

βολτούλα στ’ ακρογιάλια,

μαρίδα στον ωκεανό

να την κοιτούν με κιάλια.

Ε ρε, τότε ο κόσμος όλος

ο στρατός μα και ο στόλος

φάσκελα θα τ’ απονείμει…

αιωνία του η μνήμη…

Στο Αιγαίο

Άνοιξε του νου την πόρτα

δίχως «πρέπει», δίχως «μήπως»,

τ’ όνειρό σου ένας κήπος,

μόνο την καρδιά σου ρώτα.

Σπάσε μέτρα και ρολόγια,

σε κουφαίνουν, σε βουλιάζουν,

τη ζωή σου ντουμανιάζουν

κάλπικα ημερολόγια.

Κάψε ζύγια και μεζούρες,

σε πονούν, σε ξεγελάνε,

στο ντουβάρι σε κολλάνε

άθλιες καρικατούρες.

Στο Αιγαίο κάνουν βόλτα

κάθε βράδυ οι γοργόνες,

έξω βγες απ’ τους κανόνες,
μόνο την καρδιά σου ρώτα.