Αναρχικέ μου Έρωτα

Αναρχικέ μου Έρωτα,

θάλασσα κι ουρανέ μου,

ήρθες σαν γιος της αστραπής,

σαν το παιδί του ανέμου.

Για να σ’ αγγίξω προσπερνώ

ηλεκτροφόρα σύρματα

και δεν αφήνω άλλος κανείς

να μου οδηγεί τα βήματα.

Και δεν μετρώ που θα μου βγει,

αρκεί ν’ ακούω τη φωνή σου,

κι αν την επόμενη στιγμή

βρεθώ στο χείλος της αβύσσου.

Κι άφησα πίσω μου τα «πώς»

και των ανθρώπων τα πειράματα

κι είδα για πρώτη μου φορά

της γης τα πιο ωραία θάματα.

Θυμήσου

Ο ποιητής απόκαμε

κι η Περσεφόνη σε μια λέξη τρύπια

κι εσύ μια άνοιξη αιχμάλωτη

στων καιροσκόπων τα τερτίπια.

Μα μέσ’ στης λήθης τις σπηλιές

μη χάνεσαι το λιόγερμα,

θυμήσου τις παλιές αγάπες σου

και ψάξε τα φεγγάρια τα ολόγιομα.

Ο ουρανός ξεχάστηκε

κι οι άγγελοι αλλάξαν συνοικία

κι εσύ μια θάλασσα ευάλωτη

σε διαρκή πολιορκία.

Μα την αυγή μην τριγυρνάς.

σε λύπες αφανέρωτες,

βυθίσου στους κρυφούς σου τους γιαλούς

και μέτρα τους ελληνικούς σου έρωτες.

Μωρή Βασίλω μ'!..

Μωρή, Βασίλω μ', ξεμυαλίστρα!..

Που κάνεις τάχα τη μοδίστρα...

Και όλο ράβεις και γαζώνεις...

Και όλο κάτι μου σκαρώνεις...

Αλάργα απ' τον Μήτσου μ' μείνε!..

Για τα δοντάκια σου δεν είναι!..

Που συνεχώς δίνεις και παίρνεις...

Κι όλο κρυφές γραφές του στέλνεις...

Τη μια με το ταχυδρομείο...

Που θα σε πάνε με φορείο!..

Την άλλη μειλ στο κινητό...

Δεν το γλυτώνεις το εκατό!..

Μωρή Βασίλω μ' ξελογιάστρα!..

Που μου στολίζεσαι σαν γλάστρα...

"Πόσο μ' αρέσει", λες, "η βαρκάδα!.."

"Αχ, Μήτσου, έχει και φεγγαράδα!.."

Βρε παρδαλή, βρε στραβοκάνα!..

Μου θέλεις και λικέρ μπανάνα...

Κι' όλο και κάτι ανακατεύεις...

Και όλο τις αφορμές γυρεύεις...

Πότε σου σβήνει το κομπιούτερ...

Μα θα σε πάνε και με σκούτερ!..

Και πότε τάχα θέλει φορμάτ...

Αχ δε σε σώνουν ούτε τα ΜΑΤ!..

Μωρή Βασίλω μου χαρχάλω!..

Πότε το ένα, πότε τ' άλλο...

Και όλο τάχατες μου φουντώνεις...

Κι όλο την μπλούζα σου ξεκουμπώνεις...

Βρε αλανιάρα και φουντούκω!..

Τί ξεφωνίζεις σαν τον κούκο;

Κόλπα γυρεύεις κι όλο προφάσεις...

Τον άντρα μ' θέλεις να ξελογιάσεις!..

Πότε χαλά ο προβολέας...

Εδώ θα γίνει της Κορέας!..

Πότε το ντουζ στάζει διαρκώς...

Ε τούτο θα 'ναι του Βατερλό σ'!..

Μήτσου μ'. συγκράτησε το μυαλό σ'! Μη γίν' του SOS!..

Ουτοπία;

Δε ζητώ προστάτη,

φροντίζει ο θεός με τους αγγέλους του.

Δε θέλω άλλον πατέρα,

έχω αυτόν που με γέννησε.

Δε χρειάζομαι προστάτες ούτε εθνοπατέρες.

Ηγέτες ψάχνω,

που να κάνουν τον κόσμο καλύτερο.

Πάνω στης πέτρας την αρμύρα

Πάνω στης πέτρας την αρμύρα κάθε αυγή

το αίμα και το δάκρυ χύνουμε

να λένε οι μέλισσες χαλάλι.

Τα παραθύρια της ψυχής

στο φως ορθάνοιχτα αφήνουμε

τ’ αηδόνια να τα πιάνει ζάλη.

Πλάι στο κύμα τις νυχτιές, χρυσή κλωστή,

το παραμύθι δε νετάρουμε

οι έρωτες να μη γερνάνε.

Με της καρδιάς μας το παλιό

κρασί τους φίλους μας τρατάρουμε

τα βάσανα να μη μετράνε.

Και γίνονται ήμερα τα άγρια

κι ανοίγουν λες οι ουρανοί

και μ’ έγνοια στέκεται στο πλάι μας

μια Παναγία γαλανή.

Το πιο γλυκό όνειρο

Ξάπλωσα

στ’ ολοκαίνουριο κρεβάτι

ενός ενήλικα,

κι είδα ένα τρομερό εφιάλτη.

Πλάγιασα

στην κατουρημένη κούνια

ενός μωρού,

κι ονειρεύτηκα το πιο γλυκό όνειρο.

Κυρά καλή

Κυρά καλή, Κυρά ακριβή,

του ουρανού καμάρι,

φέγγει για το χατίρι σου

τ’ ολόγιομο φεγγάρι.

Ο ήλιος σε  γλυκοκοιτά

σαν αγαπητικιά του,

σου ψιθυρίζει κάθε αυγή

όλα τα μυστικά του.

Κι εσύ τα ράβεις, τα κεντάς

στο άσπρο σου μαντήλι,

στάζουν τα σύκα ζάχαρη

και μέλι το σταφύλι.
Τρώει και πίνει ο κότσυφας,

κι η μέλισσα γελάει,

χοροπηδά ο αχινός

κι ο σπάρος τραγουδάει.

Τα πάθη του σ’ ομολογά

τ’ αγέρι, τα κρυμμένα,

στα μολογάνε και του νιού

τα μάτια τα γραμμένα.
Κι εσύ τα βάζεις, τα φοράς

στ’ αυτιά μαργαριτάρια,

βάλσαμο στάζουν οι ανθοί

και μύρα τα κλωνάρια.

Καίει καντήλι αργυρό

της Παναγιάς του Πύργου,

οι άγγελοι να σε φυλάν

το δρόμο σου ν’ ανοίγουν.

Κυρά καλή, Κυρά ακριβή,

και της καρδιάς λουλούδι,

για σένα λέει η θάλασσα

το πιο όμορφο τραγούδι.