Με το φως της Ελλάδας

Τις σειρήνες του κόσμου

σε κατάρτι δεμένη

κάθε αυγή προσπερνάω.

Στων ματιών μου την άκρη

δε μετράω τί μένει

κι αν πονώ κι αν γερνάω.

Τις φωτιές του αϊ-Γιάννη

κι ένα χάδι φυλάω

στης καρδιάς το συρτάρι.

Με το φως της Ελλάδας,

με το μπλε του πελάου

σου κεντώ μαξιλάρι.

Σαν κοιμάσαι, μικρό μου,

μέσ’ στης νύχτας το ψέμα

τις σκιές να φωτίζεις.

Σαν ξυπνάς, δίχως φόβο,

με καθάριο το βλέμμα

στα ανοιχτά ν’ αρμενίζεις.

Για να σε βρω

Για να σε βρω περπάτησα

σε χώρα ειδωλολάτρισσα

μα σε προφάσεις κλείστηκες

και σε σιωπές βυθίστηκες.

Την πυξίδα μου σπάω,

μη σε νοιάζει πού πάω,

ποιο κορμί με βουλιάζει

ή ποια γη μ’ αγκαλιάζει.

Το γέλιο μου το δώρισα

σε μέλισσα μαστόρισσα

μα γρήγορα κουράστηκες

κι απ’ άλλη αγάπη πιάστηκες.

Την καρδιά μου την καίω,

μη ρωτήσεις αν κλαίω

κι αν θα λιώνω τα βράδια

στα δικά σου σημάδια.

Χαδούλα

Ασάλευτο το βλέμμα της,

πέτρωσε το κορμί της,

μα της καρδιάς της ο καημός,

ατέλειωτο τραγούδι,

το ταξιδεύει η θάλασσα

στα πέρατα του κόσμου,

το σεργιανάει ο άνεμος

για να βρει τον καλό της.

Ανάμεσα

Ανάμεσα σε τόσες θάλασσες

βράχια φυτρώσανε,

Πατρίδα μου μικρή,

αιώνια ν’ Αγαπιέσαι

Του παραδείσου τις αυλές,

Αγάπη μου όμορφη,

Θεός τις φύλαξε

απ’ τους καιρούς όταν χτυπιέσαι

Ανάμεσα σε δύο Παναγιές

θυμάρια ανθίζουνε,

μεγάλε μου Έρωτα,

για να Ξαναγεννιέσαι…

Ό,τι προσμένεις

Ό,τι καιρό προσμένεις κι άργησε

ο νέος χρόνος να σου φέρει,

μέλι να σε κερνά η άνοιξη,

κρασί γλυκό το καλοκαίρι.

Ν’ ανθίζει γιασεμί στο δρόμο σου,

αγιόκλημα στη γειτονιά σου,

τις νύχτες έν’ αστέρι μακρινό

να ξαγρυπνάει στα σκαλιά σου.

Για σένα να μη χάνει η αυγή

το ρόδινο χαμόγελό της

κι εγώ μονάχα για τα μάτια σου

τ’ αμάραντο φιλί της νιότης.

Καράβια χάρτινα

Στα χείλη σου κρεμάστηκα

και σαν παιδί ξεχάστηκα

καράβια χάρτινα να ρίχνω στο νερό.

Στα μάτια μου ορκίστηκες

μα τις κορφές λιμπίστηκες,

τ’ αστέρια έμεινα μονάχη να μετρώ.

Βασιλικό μου έταξες

μα σ’ άλλη γη πια πέταξες

κι όνειρο έγινες μιας νύχτας μακρινό.

Στα αδειανά συρτάρια σου

αναζητώ τα χνάρια σου,

της κάθε ώρας μου ν’ αντέξω το κενό.

Δε μετανιώνω

Δε λογαριάζω τι μένει τώρα,

η τελευταία κι αν είναι ώρα,

σε ουτοπίες και αν πλαγιάζω.

Για τις βραδιές που αντιστάθηκα,

για τα φεγγάρια που δε χάθηκα

μονάχα λογαριάζω.

Δε σιγοκλαίω κρυφά τις νύχτες,

σαν  κλείνω πόρτες και βάζω σύρτες

στη μοναξιά μου σαν αργοπλέω.

Για τα σκοτάδια που απλώθηκα,

για την καρδιά σου που δε δόθηκα

μονάχα σιγοκλαίω.

Δε λογαριάζω τι μένει τώρα,

και δε με νοιάζει αν φτάνει μπόρα,

και την καρδιά μου αν κομματιάζω.

Για το ταξίδι που αρνήθηκα,

για τα πελάγη που δε χύθηκα

μονάχα λογαριάζω.

Δε μετανιώνω κι αν είμαι μόνη,

ξωκλήσι άδειο που ερημώνει,

και στάλα-στάλα μετρώ τον πόνο.

Για τους βυθούς που ονειρεύτηκα,

για το φιλί σου που δε γεύτηκα

μονάχα μετανιώνω.