Στο φως του δειλινού

Μπήκες μέσα στο φως του δειλινού

σαν την αρμύρα του ωκεανού,

σαν των χαμένων θησαυρών του

το μυστήριο...

Ήρθες στην άκρη του καλοκαιριού

σαν την ανασαιμιά του αγεριού,

σαν των κρυμμένων μυστικών του

το μαρτύριο...

Μέσα στη νύχτα την κατάπληκτη
αποκλεισμένη η καρδιά,

με άγιο μύρο έπλυνα

ό,τι αρνήθηκα…

Και στην αρμύρα την απρόσμενη,

στην ξαφνική ανασαιμιά,

χίλια κομμάτια να γινώ

μόνο ευχήθηκα...

Στις θάλασσες της αγάπης σου

Μαζί σου πάρε με

στου ονείρου το ταξίδι.

Μία συνήθεια φτηνή

βάρυνε την ανάσα μου,

έμβλημα μιας ανίερης ευπρέπειας

το ρόδινο της εφηβείας μου δεν το μπορώ.

Κράτα με

στων ματιών σου τα οράματα.

Σε δίκτυα αγοραπωλησίας

οι αντοχές μου χάνονται,

και στις στροφές μιας γκρίζας προοπτικής

συνέχεια γλιστρώ...

Μη μ’ αφήσεις, μη χαθείς.

Στους βάλτους της σιωπής,

στα σκοτεινά η ύλη θα φλέγεται,

στο νοτισμένο χώμα η ελπίδα θα φυλλορροεί...

Τι κι αν  με τ’ όνομά σου

δε σε φώναξα;

Στεριά...Πατρίδα…Εραστή…

Έτσι κι αλλιώς Έρωτας...Αμάραντος…

Μαζί σου πάρε με

στις θάλασσες της αγάπης σου,

στο χρώμα της τις ομορφιές

μονάχα να μετρώ...

Για μια σου λέξη

Όσα μου έφερε ο χρόνος δανεικά,

οι μέρες γίνανε μονόχρωμες ευθείες,

μέσα στις νύχτες μου φωλιάσανε κρυφά

κάτι παράξενες πολύχρωμες νοθείες.

Και όλο κλέβουνε του Έρωτα το ρω,

κι αντί γι’ αυτόν μία Πυθία καρτεράει

μα ένα χρησμό κάθε που γύρεψα να βρω

της πικροδάφνης της δυο φύλλα με κερνάει.

Για μια σου λέξη τώρα καίω τους χρησμούς,

και να μπορούσα τις σιωπές σου να μαντέψω,

εμπόδια να μη μετράω και φραγμούς

για μια στιγμή στα μάτια σου να ταξιδέψω.

Μπόρεσα...

Σε μιας νύχτας αμαρτωλής

τα σκοτάδια τα πυκνά

βυθίστηκα,

και σκόρπισα και πόνεσα

μα να σταθώ στα μάτια σου

δε χώρεσα…

Μέσ’ στης αυγής τα ρόδινα

τ’ ακροβλέφαρα βρήκα

και κλείστηκα,

στο φως της που δεν όρισα

το δάκρυ μου να ακουμπήσω

μπόρεσα…

Δε θέλω

Δε θέλω τα ματάκια σου

για μένα να δακρύζουν

μόνο σαν κρίνα του γιαλού

κάθε πρωί ανθίζουν.

Και ούτε τα χειλάκια σου

για με να μη γελάνε

μα κάθε βράδυ και πρωί

να γλυκοτραγουδάνε.

Δε θέλω η καρδούλα σου

για με ν’ αναστενάζει

μόν’ σα κυρά ολημερίς

τα γιορτινά να βάζει.

Κι εσείς, κυράδες μου ακριβές,

σήμερα που γιορτάζετε, καθημερνά

στα γιορτινά ντυμένες.

Ως εδώ

Παγιδευμένη στις ρωγμές

ενός θαμπού καθρέφτη,

κάτι φθαρμένες λογικές

μου τρων’ τα  σωθικά.

Όλος ο κόσμος μια κραυγή

στης μέρας την ορφάνια

κι οι προσδοκίες στη σιωπή

κουρνιάζουν στωικά.

Γίνανε δύσκολα τ’ απλά,

δύσβατα μονοπάτια,

όλη μου τώρα η ζωή

μέσ’ σε υγρά κελιά.

Σ’ ένα ανόσιο βωμό

ιδανικά και πόθοι,

και η ψυχή μου αιμορραγεί,

μου κόβεται η μιλιά.

Άραγε κάπου θα βρεθεί

τόπος για να πατήσω,

με το κεφάλι χαμηλά

να ζήσω πώς μπορώ.

Μέρα τη μέρα χάνεται

ο ήλιος ο αντάρτης

όμως θα βγάλω δυο φτερά

πριν φύγει να τον βρω.

Μαριγούλα...η απτόητη

Έβαλα για δημαρχίνα

να ξεφύγω απ’ την πείνα

μα τον Μιχαλιό ψηφίσαν

και, αλί μου, με μαυρίσαν!..

Δε με ψήφισε κανένας,

ούτ’ ο ξάδερφος της Ρένας,

που κακό σπυρί να βγάλει

στην…κοιλιά του τη μεγάλη!..

Τι κι αν φώναξα, κι αν είπα,

ως και να τους πάρω…πίπα

της ειρήνης να καπνίζουν,

όλοι να τους μακαρίζουν!..

Βρε, τί τάματα, τι λόγια,

άσε της χειρός ρολόγια,

μέχρ’ οικόπεδα στη Βάρη,

χώρια βίλες στο φεγγάρι!..

Όμως  κάτω δεν το βάζω,

στο…γλυκό μα και στο…βάζο

κάποτε θα βάλω χέρι,

και θα υπογράφω… Μαίρη!!!

Άραγε σαν τί δεν έχω,

μη θαρρούν πως δεν κατέχω

να κρατάω τα ηνία,

κι ας μην έχω τα πτυχία!..

Και στους λόγους είμαι πρώτη

και στα «θα» και στα «διότι»

σούπερ είμαι και αρίστη,

έχω τον Κωστάκη μύστη!..

Το ’χω βάλει πια γινάτι,

κι ας μου βγει το ένα μάτι,

όλους να τους καταπλήξω,

σαν κολιούς να τους τυλίξω!..

Έχω ’γω… κρυφά προσόντα,

τύφλα να ’χει η Τζοκόντα,

είμαι σ’ όλα παινεμένη,

τρέμε, Ντόρα μου, στριμμένη!..

Αχ, να γίνω δημαρχέσσα,

να με γράψουν  και τα μέσα,

και να πάρω και Λάντ Ρόβερ!..

Λάβατε το σήμα;.. Όβερ!!!