Απάρνηση

Μέσα στο πλήθος χάνομαι

και σε ζητάω,

συ όμως μήτρα

που ξέχασε τις γέννες της.

Σε γη χωρίς νερό νυχτώνομαι,

συ όμως σύννεφο

που αρνήθηκε βροχή να γίνει.

Στης προσμονής τα πέπλα ξενυχτώ

κι εσύ πατρίδα

που τα παιδιά της τα λησμόνησε.

Πάνω σε ξέρες ξημερώνομαι,

και λαχταράω,

μα συ καράβι

που όλο μακραίνει…

Περσεφόνη, μη λυπάσαι

Γερνάω, Περσεφόνη,

μα μη φοβάσαι,

σαν βγω γυμνή στο χιόνι

να μη λυπάσαι.

Για ό,τι φεύγει και περνά

μη μου δακρύσεις,

σεργιάνια στην αστροφεγγιά

μη λησμονήσεις.

Μην κλαις, μια ακόμα Κυριακή

αν τελειώνει

και μια αγάπη βιαστική

αν με πληγώνει.

Τον αϊ-Δημήτρη μη ρωτάς

πού πάω μόνη,

μόνο ανθισμένη να κρατάς

μια ανεμώνη.

Αμάρτημα

Αμάρτημα μεγάλο –αλαζονεία-

όταν στη μοίρα, στους θεούς

δεν τάζεις,

θυσίες δεν προσφέρεις,

δεν υποταχθείς,

πάντα ένας βράχος στον Καύκασο

κι ένα αρπακτικό θα περιμένουν.

Μα κι αν στους ανθρώπους

ίδια θελήσεις να σταθείς,

δεν τάξεις-κυρίως υποταγή-

δε σκύψεις το κεφάλι-δουλικά-

αμάρτημα ασυγχώρητο, παράνοια,

αιώνια θα καραδοκούν

ένας Μεσαίωνας και μια πυρά...

Δεν είναι η ζωή φτηνό φορτίο

Σε ένα μονόδρομο που όλο δυσκολεύει,

γύρω σου σφίγγει ο κλοιός ασφυχτικά.

Δεν είναι η ζωή της μιας δραχμής παιχνίδι

να τη χαρίσεις σε θεριά και αρπαχτικά.

Το μέλλον σου από το παρόν πιο φοβισμένο

απ’ των καιρών το μένος τρέχει να σωθεί.

Της άνοιξης γαλάζιο φως να το αγκαλιάσει,

από κλωνάρι πασχαλιάς να κρατηθεί.

Δεν είναι η ζωή φτηνό φορτίο

σε δρομολόγια των πλοίων της γραμμής.

Σε αμπάρια σκοτεινά για να την κλείσεις

στις αγορές να την πουλάς μισοτιμής.

Αφουγκράσου, Αθηνά...

Καλότυχες κι οι δυο μας, Αθηνά,

μας εμπιστεύτηκε ο θεός ζωές

να μας φωνάζουν «μάνα».

Η μήτρα μας σφιχτά τις κράτησε,

στην αγκαλιά μας φώλιασαν,

μικρά σπουργίτια.

Το στήθος μας ευτύχησε

να το βυζάξουν, να μερώσουνε,

να ξεδιψάσουν.

Η άνοιξη πέρασε μέσ’ τις χαρές,

το θέρος με γέλιο ή και με δάκρυ,

σαν έρθει το φθινόπωρο,

μ’ άπειρες στάλες νοσταλγίας.

Καλότυχες κι οι δυο μας, Αθηνά,

μας εμπιστεύτηκε ο θεός ζωές

να μας φωνάζουν «μάνα».

Ωστόσο αφουγκράσου, Αθηνά.

Κάπου νότια, ανατολικά,

στων δρόμων τα φανάρια,

εδώ κοντά, σε όλη τη γη

μικρά σπουργίτια μοναχά

κίτρινα, και μαύρα, και λευκά

διψάνε

«μάνα» για να φωνάξουν!..

Αφουγκράσου, Αθηνά...

κι εκείνα που η μήτρα μας

σφιχτά δεν κράτησε δικά μας είναι!..

Για την Αθηνά.

Ίσως ποτέ

Ίσως ποτέ να μη σου πω το «σ’ αγαπώ»,

μέσα στα χρώματα της μέρας να το θάβω

μα κάθε νύχτα φως μου είναι μυστικό

για χάρη σου τ’ αστέρια όλα να ανάβω.

Μπορεί κρυμμένο να’ ναι πάντα στη σιωπή,

πόσο αλήθεια να μετράνε πια τα λόγια,

στα όνειρά σου μόνο κι αν μπορώ να ζω

του κόσμου όλου σταματάνε τα ρολόγια.

Ίσως ποτέ να μη σου πω το «σ’ αγαπώ»

αυτό που τώρα νοιώθω είναι παραπάνω,

κάθε στιγμή που έρχεται παρακαλώ

μέσ’ του φιλιού σου τη φωτιά ν’ αργοπεθάνω.

Έτσι απλά

Κι αν σε ξένα δωμάτια

ξημερώνεσαι

θα φωλιάζουν

τα μάτια σου στα μάτια μου

κι όταν σ’ άγνωστη αγκαλιά

αποκοιμιέσαι

τα δάχτυλά σου στα δάχτυλά μου

θα μπλέκονται

κι άμα άλλες αγάπες

το νου σου πολιορκούν

θα κατακλύζει

η σκέψη σου τη σκέψη μου

κι αν είσαι αέρας βιαστικός

κι εγώ ένα δέντρο αταξίδευτο

θα είναι αρκετό που πλάι μου

για λίγο κοντοστάθηκες

κι έτσι απλά χωρίς απορίες,

δίχως ερωτηματικά,

μ’ έκανες να σκιρτήσω.