Μια Δευτέρα

Μια Δευτέρα σε γνώρισα

κι από τους φίλους χώρισα,

μαύρη να ‘τανε η ώρα,

δύσκολη με βρήκε μπόρα.

Μια Τρίτη σε πήγα βόλτα

και τους φίλους άντε ρώτα,

για τα μάτια σου, κυρά μου,

έχασα τα λογικά μου.

Μια Τετάρτη σε χώρισα

και τα καλά μου φόρεσα,

βρήκα πάλι την υγειά μου

και ησύχασ’ η καρδιά μου.

Με το μπαρντόν

Μου ‘θελες με γαλλιδούλα,

Νικολή  μου, να μπλεχτείς.

Και με το μπαρντόν, παιδί μου,

άσπρη μέρα να μη δεις.

Δε σου το ‘πε η μαμά σου,

που ‘ναι και από χωριό;

Το μπελά σου πως θε να βρεις.

Μου ‘θελες το γαλλικό!

Τώρα τράβα τα, Νικόλα,

δε σου άρεσε η Μαντώ.

Να σε σέρνει απ’ τη μύτη

μια γαλλίδα απ’ το Μπορντό.

Ας ήταν

Στήνουν χορό τα βράδια μου

σκιές και αναμνήσεις,

ας ήταν να γυρίσεις

ξανά απ’  την αρχή.

Δίχως αποτυπώματα

τα χρώματα κι οι ήχοι,

ας ήτανε να τύχει

να έρθεις σα βροχή.

Ας ήταν πάλι Άνοιξη

να ’ρχόσουν σαν  αστέρι

που το ’φερε τ’ αγέρι

στολίδι στα μαλλιά.

Σαν το πετροχελίδονο

να χτίσεις τη φωλιά σου,

να φέρεις στα φτερά σου

του χτες μου πασχαλιά.

Αν ήταν πάλι Αύγουστος,

να μπεις στα βλέφαρά μου,

να ζεις στα όνειρά μου

κι ας είναι να χαθώ.

Φεγγάρι καλοκαιρινό

μέσ’ τ’ άδεια μου τα βράδια,

να διώξεις τα σκοτάδια

κι ας είν’ να μη σωθώ.

Στη μέση του καλοκαιριού

Στη μέση του καλοκαιριού

Ήλιος που δε βασίλευες

Στα άρμενα των πειρατικών

Στου λογισμού τη στάση

Τις ώρες του μεσημεριού

Αγριομέντα φίλευες

Στον οργασμό των αμπελιών

Στου έρωτα τη βιάση

Μέρα και νύχτα την καρδιά

Στον κόσμο την ταξίδεψες

Στο άγιασμα των ωκεανών

Στου γιασεμιού το σφρίγος

Να έχει να λέει στα παιδιά

Ήλιος που δε βασίλεψες

Στο στεναγμό των ποιητών

Στης προσμονής το ρίγος

Και δίνω ό,τι έχω

Βροχούλα, θα σταλάξω

το βήμα σου ν’ αλλάξω,

κοντά μου να σε φέρω

κι όσο κι αν υποφέρω

στο δρόμο σου να σκορπιστώ.

Να γίνω το κλειδί σου

στην πόρτα την κλειστή σου,

για χάρη σου αντέχω

και δίνω ό,τι έχω

μέσ’ στην καρδιά σου να κλειστώ.

Κι ως την αυγή αν σβήσω,

μου φτάνει αν ξενυχτήσω

στο μπαλκόνι σου.

Αγέρι, θα περάσω

δροσιά να σε κεράσω,

σφιχτά να με κρατήσεις,

ποτέ να μη μ’ αφήσεις,

στην αγκαλιά σου να χαθώ.

Στο τάσι σου να γίνω,

κι ας είναι να με κρίνω,

κρασάκι να με πίνεις,

τη δίψα σου να σβήνεις,

γουλιά-γουλιά να σε μεθώ.

Κι ως την αυγή αν σβήσω,

μου φτάνει αν ακουμπήσω

στο σεντόνι σου.

Μοναχά μια στιγμή

Μέσ’ στη νύχτα γυρνώ κι ένα δρόμο ζητώ

να με φέρει για λίγο κοντά σου,

σε σκιές κι αν χαθώ μου αρκεί αν σταθώ

μια στιγμή στη φωτιά της καρδιάς σου.

Ένα αστέρι ρωτώ αν ποτέ μου σε βρω

σε μια θάλασσα, σε μια στεριά,

και ας είναι να βρεθώ με δυο στάλες νερό

κι ας ποτέ μου δεν δω ξαστεριά.

Της καρδιάς σου φωτιά, μια στιγμή, μια ματιά

στου μυαλού μια γωνιά να κρατήσω,

θα μου είναι αρκετά στης ζωής τη χαρά

κι αν για πάντα την πόρτα μου κλείσω.

Το δικό σου φιλί σε κακό κι αν μου βγει

κι αν πονώ και αν αναρωτιέμαι,

μοναχά μια στιγμή, να μπορώ την πληγή

να αντέχω και να μην σε αρνιέμαι.

Της καρδιάς σου φωτιά, μια στιγμή, μια ματιά

με τον πόνο για να αναμετριέμαι,

θα μου είναι αρκετά στου καημού τη σκιά

από άυλα πια σαν κρατιέμαι.

Ποινή

Η τιμωρία ενός στείρου ουρανού,

σαν ένα σύννεφο δακρύζει.