Καταχνιά

Άφησα πόρτες και παράθυρα ανοιχτά

Κανένα φως δεν μπήκε

Το ξεροβόρι έφτασε

Κι απόκαμαν οι αντοχές

Ήλιος, θαρρούσα, είσαι

Νανούρισμα...

Πάνε κι έρχονται οι μέρες,

να γελάς, να τραγουδάς,

ό,τι μένει, ό,τι κρατάει,

φως μου, εκείνο που αγαπάς.

 

Της αγάπης πότιζέ μου,

φρόντιζέ μου τον ανθό,

όταν πέφτω, όταν γλιστράω

να ’χω κάπου να σταθώ.

 

Πάνε κι έρχονται τα χρόνια,

 μην ξεχνάς, μη σταματάς,

στα ψηλά τα κορφοβούνια

να κοιμάσαι, να ξυπνάς.

 

Μη μου ξοδευτείς, μην μπλέξεις

μέσα σε «γιατί» και «πώς»,

ένα μη μου λησμονήσεις

να είσαι πάντα άνθρωπος...

Πόσο...

Κρυφές Αγάπες πότισα,

αν θα με νοιώσεις μια σταλιά δε ρώτησα,

ν' ανθίζει, να μοσχοβολάει το ξεραμένο χώμα.

Σ' άγνωστους τόπους γδύθηκα,

στου ορίζοντα τα όρια πλανήθηκα

κι έγινα όλη μια φωτιά στου ουρανού το χρώμα.

 

Από προφάσεις πιάστηκες,

στης λογικής τα στείρα αποξεχάστηκες,

του κόσμου τα εφήμερα σου γίνανε συνήθεια.

Σε χίλιους φόβους κλείστηκες,

στης μοναξιάς τα πέτρινα αποκλείστες,

δίχως να νοιώσεις της καρδιάς την πιο μεγάλη αλήθεια.

 

Πόσο πονούν οι νύχτες της ερήμου,

πληγώνει η πικρή της αγκαλιά...

Πόσο γελούν οι όρκοι του Γενάρη,

ματώνουνε τα κρύα του φιλιά….

Πουλάκι μου, κελάηδαγες

Πουλάκι μου, κελάιδαγες

Κι ο νους αναθαρρούσε

Στάζανε οι μέρες βάλσαμο

Το χώμα ξεδιψούσε

Πουλάκι μου, κελάιδαγες

Κι οι νύχτες λαμπυρίζαν

Και αναγάλλιαζε η καρδιά

Οι κερασιές ανθίζαν

Πουλάκι μου, εσιώπησες

Κι όλα μαζί μ' εσένα

Πουλιά παραπονιάρικα

Στης ερημιάς τα ξένα

Πουλάκι μου, και να 'τανε

Να τραγουδήσεις πάλι

Πάλι η ψυχή δρόμο να βρει

Μεσ' στου καιρού τη ζάλη

Ησύχασε, παιδάκι μου

Ησύχασε, παιδάκι μου

Άλλο δεν έχεις να προσέχεις

Από του κόσμου τους κακούς

Τώρα αλαφριά που τρέχεις

Κοίτα, αγγέλοι καρτερούν

Στα άσπρα να σε ντύσουν

Τα μεταξένια σου μαλλιά

Με κρίνα να στολίσουν

Ησύχασε, παιδάκι μου

Άλλο δεν έχεις να φοβάσαι

Από τους δήμιους της γης

Τώρα τον πόνο άσε

Κοίτα, για σένα ανοίξανε

Του ουρανού οι πύλες

Τώρα πια δε σε φτάνουνε

Του ολέθρου οι τορπίλες

Μονάχα η έρμη η μάνα σου

Που κλαίει και χτυπιέται

Αυτούς που σαν κλωστίτσα

Τη ζωή σου κόψανε

Όσο θα ζει θα καταριέται

Παιδιά του πολέμου

Παιδιά του πολέμου

Πουλιά της οργής

Ανούσια τα λόγια

Τί τάχα να πεις...

Παιδιά του πολέμου

Πουλιά της οργής

Κραυγή του ανέμου

Θυσία της γης...

Παιδιά του πολέμου

Πουλιά της οργής

Τί τάχα δε βλέπεις

Καρπέ της ντροπής...

Τόσα...

Τόσα λουλούδια, τόσα αγκάθια γύρω σου

κι εσύ, μικρό μου χελιδόνι,

στης γης τα μοιρολόγια στάλαξες

των αστεριών τη σκόνη.

Τόσο σκοτάδι, τόσο φως στα πέλαγα

κι εσύ, του ονείρου ακροβάτης,

τη στάχτη του καιρού στα χέρια ακούμπησες

μη σβήσει η φωτιά της.

Αχ, χελιδόνι μου μικρό,

κι αν δάκρυσες το δείλι,

ο ήλιος θα ξαναφανεί

με ρόδα ν’ ανατείλει.