Σε χρόνο Ενεστώτα

Στο μέτωπό σου

Ο ήλιος ανατέλλει

Μέσα στα μάτια σου

Μεσουρανεί

Παίρνει φωτιά

Καθώς γυρνάς την πλάτη

Σκιά σου ύστερα

Σ’ ακολουθεί

Αύγουστος

Τις αντοχές μου δοκιμάζει

Κάθε που έρχεται ο Αύγουστος…
Μια πρόκληση η κάθε του υπέρβαση…

Ένα ακόμα κάλεσμα η κάθε του υπερβολή...

Τις αντοχές μου δοκιμάζει
Κάθε που έρχεται αναπάντεχος...
Φόρα πώς παίρνει ο νους σε μιας στιγμής την έκσταση...
Κλέβει της δύσης χρώματα κάνει μια ανατολή....

Αλούπι

Μέσα στους κήπους της καρδιάς

Γιαγιά μου, στο Αλούπι

Φυτεύαν τα χεράκια σου

Των αηδονιών στασίδια

Κι ευώδιαζαν και στάλαζαν

Βάλσαμο στη ψυχή μου

Σαν τη γαλήνη των ματιών

Σαν τα απλά σου λόγια

Που στα νερά με βάφτιζαν

Του ποταμού Ιορδάνη

Εκεί γυρνώ κάθε φορά

Που αλάτι στις πληγές μου

Του κόσμου τα παράλογα

Της γης τα μοιρολόγια

Και στα παλιά πορτόφυλλα

Στα μάρμαρα της βρύσης

Στα χνάρια σου αναζητώ

Βοτάνια αγιασμένα

Τριγύρω μου και μέσα μου

Τον πόνο να μπολιάσω

Άμετρον

Εδώ να είσαι, Ποιητή…

Μέσα στης πόλης τη βουή

Τα όνειρα αιμορραγούν

Στους δρόμους ψεύτικες φωτιές

Λυμαίνονται τα θαύματα

Τόσα αδέσποτα φιλιά

Εκλιπαρούν τον άνεμο

Είναι αιθάλη, και σκουριά

Που νόθεψε τα σύννεφα

Και είναι οι λύκοι που αλυχτούν

Δικάζουν τους αγγέλους

Κι όσους ειρήνη επί γης

Τολμούν και ονειρεύονται…

Εδώ να είσαι, Ποιητή…

Με λένε Μαριγούλα

Όλοι γύρω μου φωνάζουν

και διλήμματα μου βάζουν.

ποιό το ύψος, ποιό το βάθος,

το σωστό μου και το λάθος.

Αν θα γίνω Ούρσουλα Άντρες

ή θα αντραπηδάω τις μάντρες.

αν ποζάρω στα κανάλια

ή θα τρίβω μανουάλια.

Και κανένας δε ρωτάει

πιο πολύ τί με πονάει.

η καρδιά μου που ματώνει

ή ο νους μου που θολώνει.

Μα με λένε Μαριγούλα

και τα παίζω ούλα για ούλα,

τέρμα πλέον το παζάρι,

να μου λείπει αυτή η χάρη.

Δε γουστάρω αυτή τη φιέστα,

μου ζητάνε και τα ρέστα,

δεν θα κόψω τα φτερά μου,

δεν πουλάω τα όνειρά μου.

Σε ένα πλάνο μουχλιασμένο

να έρχομαι και να πηγαίνω,

τον κωβιό να παριστάνω,

το χατίρι δεν τους κάνω.

Δε θα ζήσω μέσ' σε δίχτυα,

κι ας με τρώνε τα ξενύχτια,

από τέτοια δε μασάω,

παίρνω φόρα πετάω.

Στης καρδιάς μου το χωράφι,

στάχυα ίδια με χρυσάφι,

θα σκαλίζω, θα ποτίζω,

και τον ουρανό θα αγγίζω.

Κάτι λιγότερο πώς

«Δεν αυτοκτονείς επειδή φοβάσαι το θάνατο»

Εξαρτάται

Από το θάνατο

Στις Θερμοπύλες αντηχεί

Στο Ζάλογγο

Στο Θούριο του Ρήγα

Κάτι λιγότερο πώς γίνεται

Σα μόνο

Λεύτερος

Μπορείς να ζήσεις

Αυτός ο Έρωτας

Αυτός ο τόπος

Αυτά τα δέντρα

Γυναίκες και άντρες

Του ήλιου παιδιά

Αυτό το χώμα

Αυτά τα βράχια

Ελπίδα και πείσμα

Σφιγμένη γροθιά

Αυτή η θάλασσα

Αυτός ο αγέρας

Σαγήνη και  γήτεμα

Λαχτάρα κρυφή

Αυτά τ’ ακρογιάλια

Αυτά τα κοχύλια

Παράξενα σπέρματα

Του χρόνου σπονδή

Αυτοί οι μύθοι

Αυτές οι νύμφες

Σκαριά και πυξίδες

Πανιά πλουμιστά

Αυτός ο Έρωτας

Αυτό το μυστήριο

Αρμύρα και όνειρο

Αιώνια φωτιά