Δεν είναι έτσι

Το πρώτο τραύμα σου στα πέντε

Πόσα ακόμα έως τα πενήντα πέντε

Κι εσύ, καρδιά μου, λες: «Δεν είναι έτσι

Τόσοι αυτοί που πέσανε στο Βαλτέτσι»

Μα εσύ πεθαίνεις κάθε μέρα

Και δίχως να μπορείς σε μια κορφή να λες «Αέρα»

Παλίρροια...

Στου νου σου τα απόκρημνα

Ένα χρησμό αστόχησα

Μέσα στων βράχων τις σχισμές

Ζητώντας ξαστεριά

Σε πόσες πικροθάλασσες

Τις προσευχές μου ξέχασες

Πόσες κρυφές αλήθειες μου

Σκόρπισες στο βοριά...

Με της καρδιάς τα χρώματα
Τα σύννεφα ζωγράφισα

Και όλα σου τα δύσκολα

Να γίνονται απλά

Τα όνειρά μου αρνήθηκες

Τα έσβησε η παλίρροια

Και η ψυχή μου απόμεινε

Παντέρημη στεριά…

Χαμογέλα

Μάτια μου

Χαμογέλα

Μη μου δακρύζεις

Μη σταματάς

Όσα αγκάθια κι αν φυτρώνουν γύρω σου

Πάντα θα ανθίζουνε τα γιασεμιά

Να μη λυγίζεις

Να μη πονάς

Μάτια μου

Χαμογέλα

Κι έτσι γουστάρω

Σουλάτσα κάνω σ’ ένα ξεχασμένο φάρο

Μία ζωή σιγά μην κάνω το φαντάρο

Ταΐζω φουλ αντισυλληπτικά τα κήτη

Μια άσπρη μέρα για να δει και το σπουργίτι

Των αρουραίων τα συστήματα μπλοκάρω

Όλοι μαζί οι παλιορουφιάνοι μ’ ένα σμπάρο

Την αλεπού έστειλα μούτσο στα βαπόρια

Να ξανασάνουνε κοτούλες και κοκόρια

Και πού θα πάει, τον καιρό θα τον τουμπάρω

Σ' ένα ντουλάπι η τσαρίνα με τον τσάρο

Και με νοτιά και με βοριά θα ταξιδεύω

Κι όπως μ’ αρέσει την καρδιά μου θα ξοδεύω

Κι έτσι γουστάρω

Έτσι γουστάρω

Καίω πυξίδες και σημάδια και σαλπάρω

Και ας με πουν και μπουρλοτιέρη και κουρσάρο

Φράγκο δε δίνω για καπέλα και παπούτσια

Των μασκαράδων τα νερόβραστα κουκούτσια

Στέλνω καρδούλες στον παπά και στον κουμπάρο

Και τριγυρνάω στ’ ακρογιάλια με ένα σπάρο

Του καρχαρία δένω χέρια και ποδάρια

Να ξεφαντώνουνε μουρμούρες και σκαθάρια

Πάνω στις ξέρες το τσιμπούκι μου φουμάρω

Την καταβρίσκω με το φίλο μου το γλάρο

Κλείνω τους λύκους στο μαντρί να τρων ραδίκια

Γλέντια να κάνουν προβατάκια και κατσίκια 

Έτσι γουστάρω

Δεν ξέρεις

Δεν ξέρεις άλλη γλώσσα να μιλάς

Μονάχα της ανάγκης

Την έμαθες από των δρόμων τα παιδιά

Κι απ’ τον Αποσπερίτη

Τα λόγια τους καρβέλι εφτάζυμο

Και της καρδιάς σου μπρούσκο

Τ’ απόβραδα να τα μοιράζεσαι

Με τους καταραμένους

Δεν ξέρεις σ’ άλλον τόπο να ξυπνάς

Μόνο σ’ αυτόν της δίψας.

Να μη χορταίνεις θάλασσα και φως

Κι ένα φιλί καράβι.

Ο Έρωτας το χρόνο να νικάει

Στ’ αμπέλια, στα περβόλια

Στα ξέφωτα, στις ακροποταμιές

Να παίζει με τις Νύμφες

Δεν ξέρεις άλλα μάτια να κοιτάς

Μονάχα αυτά που καίνε

Που σε οδηγούν σε δρόμους μυστικούς

Σε αρχαία μονοπάτια

Τις νύχτες βάζουνε φτερά στο νου

Κρυφές φωτιές ανάβουν

Ό,τι τόσο πολύ αγάπησες

Τίποτα δε φοβάται

Δε θέλω να ξέρεις

Δε θέλω να ξέρεις

πως τόσο μου λείπεις,

στους δρόμους της λύπης

τα φώτα θολά.

Ποτέ να μη μάθεις

πως τώρα ματώνω,

το νου μου μερώνω

με μία σου «λα»…

Οι μέρες, οι μήνες,

τριγύρω μου δίνες,

γραμμές της παλάμης κλειστές,

στο στήθος χαράζουν

μπαλάντες που μοιάζουν

μ’ αυτές που δε μου ’πες ποτέ..

Τα χρόνια, οι ώρες,
γυμνές ανηφόρες,
λαθραία φεγγάρια στο φως,
με καίν με ραγίζουν
κρυφά ψιθυρίζουν
του αγέρα πως είσαι ο γιός.

Δε θέλω να ξέρεις
πως όλα με κρίνουν,
ρωτούν, μ' ανακρίνουν
χωρίς ν' απαντώ.
Ποτέ να μη μάθεις
πως, μόνη, φοβάμαι,
ξυπνάω, κοιμάμαι
σε μία σου "ντο"...