Δε σε φοβάμαι

Δε σε φοβάμαι

Κόσμε δυνάστη απέναντί σου

Πάντα θα ’μαι.

Ψηλά πετάω

Και δε με φτάνει

Η σιδερένια σου καρδιά.

Δε με τρομάζεις

Μια ζωή ερήμην

Με καταδικάζεις.

Μπροστά κοιτάω

Στης φυλακής μου τα κελιά

Βάζω φωτιά.

Θα πολεμάω

Τα καταχθόνια σχέδιά σου

Θα χαλάω.

Σαν  αποστάτη

Με κυνηγάς

Μα ως το τέλος θα κρατώ.

Και δε λυγίζω

Ό,τι σκοτώνεις διαρκώς

Υπολογίζω.

Κόσμε δυνάστη

Τη μολυσμένη αναπνοή σου

Καταργώ.

Κι αν είναι

Τα μάτια μου ξελόγιασες

Πώς πίσω μου να  αφήσω

Τα χρόνια που μου χάραξες

Με άσβηστη γραφή

Μέσ’ στην ψυχή μου φώλιασες

Με ποιά βροχή να σβήσω

Τις εποχές που έχουνε

Δική σου υπογραφή

Και ας μην έκαμες ποτέ

Στεριά σου την καρδιά μου

Κι αν δε τη ρώτησες ποτέ

Τι είχε να σου πει

Κι αν είναι νά βγει αληθινή

Η κόρη του Πριάμου

Εκείνο που απόμεινε

Στα δύο ας κοπεί

Ήτανε

Ήτανε όλα να χαθούν

Τα φλογερά τα μάτια σου

Τα φλογισμένα χείλη

Ποιός σε αγάπησε αληθινά να δεις

Στ’ αλήθεια ποιός σε ερωτεύτηκε 
Ποιος τα φτερά του ρίχνει στη φωτιά

Σα χελιδόνι να πετάς ψηλά

Να ’χει αιτία η ξαγρύπνια σου

Ποιός γίνεται φεγγάρι τις νυχτιές

Ποιός το κορμί του έκανε στεριά

Μέσα στα κύματα να μη χαθείς

Ποιός πολεμάει τα στοιχειά της γης

Μη δε γιορτάσεις την ανάσταση

Ήτανε όλα να χαθούν

Και ήλιοι αβασίλευτοι

Και μεθυσμένοι κήποι

Ψηλά είναι το φως

Διπλά και αν χρεώθηκα

κι εκείνα που δεν όφειλα,

σε σφαλιστά πορτόφυλλα,

καρδιά μου, μη φυλλορροείς.

Χίλιες φορές κι αν δόθηκα

σε μια αγκαλιά προδότισσα,

με νάμα κι αν την πότισα,

μη με ρωτάς,  μην απορείς.

Κάνε σκαρί τα ζόρια σου,

πανί τη στεναχώρια σου,

και πρόσω ολοταχώς.

Κάνε πουλί τη λύπη σου,

φτερό το καρδιοχτύπι σου,

ψηλά είναι το φως.

Ακόμα

Ακόμα ένας Χρόνος

Αιμόφυρτος

Ακόμα μια Άνοιξη

Ξεγυμνωμένη

Μια ακόμα Πρωτομαγιά

Δίχως Δικαίωση

Θάλασσα

Σφράγισε τα χείλη  μου

το στερνό φιλί σου

κι ύστερα μου μίσεψες

σ’ άλλον ουρανό.

Σφάλισα στα μάτια μου

το ζεστό σου βλέμμα,

περιστέρι μου λευκό,

στον κατακλυσμό.

Είπες είμαι ο δρόμος σου

μα ολόγυρά σου

αδιεξόδους έχτιζες

και ένοχες σιωπές.

Κι οι μικρές αλήθειες μου,

τα κρυφά μου πάθη,

άφησα και γλίστρησαν

σε νεροσυρμές.

Είπες η αγάπη σου

θάλασσα πως είναι

μα στα βράχια έσβησε

σαν σταλαγματιά.

Κι άλλο δεν μου απόμεινε

κάθε που νυχτώνει

θάλασσα να γίνομαι

σε έρημη στεριά.

Μ. Παρασκευή

Χριστέ μου, σήμερα

με θλίψη οι άνθρωποι

τη Σταύρωσή σου προσκυνούν

και σ’ ένα σταυρό,

δίχως αιδώ,

τα αδέλφια τους σταυρώνουν