Δε θέλω

Δε θέλω τα ματάκια σου

για μένα να δακρύζουν

μόνο σαν κρίνα του γιαλού

κάθε πρωί ανθίζουν.

Και ούτε τα χειλάκια σου

για με να μη γελάνε

μα κάθε βράδυ και πρωί

να γλυκοτραγουδάνε.

Δε θέλω η καρδούλα σου

για με ν’ αναστενάζει

μόν’ σα κυρά ολημερίς

τα γιορτινά να βάζει.

Κι εσείς, κυράδες μου ακριβές,

σήμερα που γιορτάζετε, καθημερνά

στα γιορτινά ντυμένες.

Ως εδώ

Παγιδευμένη στις ρωγμές

ενός θαμπού καθρέφτη,

κάτι φθαρμένες λογικές

μου τρων’ τα  σωθικά.

Όλος ο κόσμος μια κραυγή

στης μέρας την ορφάνια

κι οι προσδοκίες στη σιωπή

κουρνιάζουν στωικά.

Γίνανε δύσκολα τ’ απλά,

δύσβατα μονοπάτια,

όλη μου τώρα η ζωή

μέσ’ σε υγρά κελιά.

Σ’ ένα ανόσιο βωμό

ιδανικά και πόθοι,

και η ψυχή μου αιμορραγεί,

μου κόβεται η μιλιά.

Άραγε κάπου θα βρεθεί

τόπος για να πατήσω,

με το κεφάλι χαμηλά

να ζήσω πώς μπορώ.

Μέρα τη μέρα χάνεται

ο ήλιος ο αντάρτης

όμως θα βγάλω δυο φτερά

πριν φύγει να τον βρω.

Μαριγούλα...η απτόητη

Έβαλα για δημαρχίνα

να ξεφύγω απ’ την πείνα

μα τον Μιχαλιό ψηφίσαν

και, αλί μου, με μαυρίσαν!..

Δε με ψήφισε κανένας,

ούτ’ ο ξάδερφος της Ρένας,

που κακό σπυρί να βγάλει

στην…κοιλιά του τη μεγάλη!..

Τι κι αν φώναξα, κι αν είπα,

ως και να τους πάρω…πίπα

της ειρήνης να καπνίζουν,

όλοι να τους μακαρίζουν!..

Βρε, τί τάματα, τι λόγια,

άσε της χειρός ρολόγια,

μέχρ’ οικόπεδα στη Βάρη,

χώρια βίλες στο φεγγάρι!..

Όμως  κάτω δεν το βάζω,

στο…γλυκό μα και στο…βάζο

κάποτε θα βάλω χέρι,

και θα υπογράφω… Μαίρη!!!

Άραγε σαν τί δεν έχω,

μη θαρρούν πως δεν κατέχω

να κρατάω τα ηνία,

κι ας μην έχω τα πτυχία!..

Και στους λόγους είμαι πρώτη

και στα «θα» και στα «διότι»

σούπερ είμαι και αρίστη,

έχω τον Κωστάκη μύστη!..

Το ’χω βάλει πια γινάτι,

κι ας μου βγει το ένα μάτι,

όλους να τους καταπλήξω,

σαν κολιούς να τους τυλίξω!..

Έχω ’γω… κρυφά προσόντα,

τύφλα να ’χει η Τζοκόντα,

είμαι σ’ όλα παινεμένη,

τρέμε, Ντόρα μου, στριμμένη!..

Αχ, να γίνω δημαρχέσσα,

να με γράψουν  και τα μέσα,

και να πάρω και Λάντ Ρόβερ!..

Λάβατε το σήμα;.. Όβερ!!!

Απάρνηση

Μέσα στο πλήθος χάνομαι

και σε ζητάω,

συ όμως μήτρα

που ξέχασε τις γέννες της.

Σε γη χωρίς νερό νυχτώνομαι,

συ όμως σύννεφο

που αρνήθηκε βροχή να γίνει.

Στης προσμονής τα πέπλα ξενυχτώ

κι εσύ πατρίδα

που τα παιδιά της τα λησμόνησε.

Πάνω σε ξέρες ξημερώνομαι,

και λαχταράω,

μα συ καράβι

που όλο μακραίνει…

Περσεφόνη, μη λυπάσαι

Γερνάω, Περσεφόνη,

μα μη φοβάσαι,

σαν βγω γυμνή στο χιόνι

να μη λυπάσαι.

Για ό,τι φεύγει και περνά

μη μου δακρύσεις,

σεργιάνια στην αστροφεγγιά

μη λησμονήσεις.

Μην κλαις, μια ακόμα Κυριακή

αν τελειώνει

και μια αγάπη βιαστική

αν με πληγώνει.

Τον αϊ-Δημήτρη μη ρωτάς

πού πάω μόνη,

μόνο ανθισμένη να κρατάς

μια ανεμώνη.

Αμάρτημα

Αμάρτημα μεγάλο –αλαζονεία-

όταν στη μοίρα, στους θεούς

δεν τάζεις,

θυσίες δεν προσφέρεις,

δεν υποταχθείς,

πάντα ένας βράχος στον Καύκασο

κι ένα αρπακτικό θα περιμένουν.

Μα κι αν στους ανθρώπους

ίδια θελήσεις να σταθείς,

δεν τάξεις-κυρίως υποταγή-

δε σκύψεις το κεφάλι-δουλικά-

αμάρτημα ασυγχώρητο, παράνοια,

αιώνια θα καραδοκούν

ένας Μεσαίωνας και μια πυρά...

Δεν είναι η ζωή φτηνό φορτίο

Σε ένα μονόδρομο που όλο δυσκολεύει,

γύρω σου σφίγγει ο κλοιός ασφυχτικά.

Δεν είναι η ζωή της μιας δραχμής παιχνίδι

να τη χαρίσεις σε θεριά και αρπαχτικά.

Το μέλλον σου από το παρόν πιο φοβισμένο

απ’ των καιρών το μένος τρέχει να σωθεί.

Της άνοιξης γαλάζιο φως να το αγκαλιάσει,

από κλωνάρι πασχαλιάς να κρατηθεί.

Δεν είναι η ζωή φτηνό φορτίο

σε δρομολόγια των πλοίων της γραμμής.

Σε αμπάρια σκοτεινά για να την κλείσεις

στις αγορές να την πουλάς μισοτιμής.