Αν κάποτε φύγεις

Αν ποτέ σειρήνες σε ξελογιάσουνε,

και δε ξαναγυρίσεις πίσω,

τ’ αναφιλητά μου μη σκεφτείς

κι απ’ την καρδιά μου αν σε σβήσω.

Αν κάποτε φύγεις μακριά μου,

μη λυπηθείς, δε θα πονέσω,

αν αφήσεις την αγκαλιά μου,

μη μετανοιώσεις, θα το αντέξω.

Δε θα πονέσω, στις πληγές μου

βάλσαμο όλ’ αυτά που μου ‘δωσες,

θα το αντέξω, στα δάκρυά μου

μαντήλι όλα όσα μου πήρες.

Με σβησμένα φώτα

Σε αδόκιμο χρόνο

έκπτωτες αισθήσεις

και αισθήματα

αναζητούν

χαμένους παράδεισους.

Γυμνός

Γυμνός ας είσαι απόψε

άμα θα ’ρθεις.

δίχως λόγια πολυκαιρισμένα,

τις τρύπιες καλησπέρες

σ’ ένα χαντάκι πέταξε,

φθαρμένα σ’ «αγαπώ»

έξω απ’ την πόρτα μου άσε.

Γυμνός ας είσαι απόψε

άμα θα ’ρθεις,

απόψε που μόνο εσένα περιμένω.

Σαν Απόλλωνας, μέσα στη σιωπή,

σα Φαέθωνας, μέσ’ στο σκοτάδι.

Γυμνός ας είσαι απόψε

άμα θα ’ρθεις,

φόρεσε μονάχα εκείνον το σκοπό

που μου ’λεγες σαν ήμασταν παιδιά,

εκείνο το φως που φόραγες

σαν μου άγγιξες πρώτη φορά τα χείλη.

Αντίθεση

Μάταια

προσπαθώ να πλύνω

τη στοίβα των πιάτων,

ποτήρια, κατσαρόλες.

Με συνεπαίρνει

τ’ αγριοπούλι

με τ’ ανέμελο τιτίβισμά του

και το αυτάρκες βλέμμα του.

Τί αλήθεια είσαι;

Είσαι, τί αλήθεια είσαι;

Είσαι το νερό του γνώριμου μικρού γιαλού

ή τάχατες τ’ άγριο κύμα του ωκεανού,

της αύρας του δειλινού η δροσερή πνοή

ή μήπως  βοριάς που με αφήνει ξέπνοη,

αστέρι χρυσό που φωτίζει τη ματιά μου

ή ο κεραυνός που καίει τα βήματά μου,

άγια φλόγα που ζεσταίνει τα δάχτυλά μου

ή πυρκαγιά που πυρπολεί τα όνειρά μου,

ερωτική βραδιά κάτω απ’ το φεγγάρι

ή παγωνιά της έρημου μεσ’ το σκοτάδι,

το βάλσαμο που απαλύνει τη ψυχή μου

ή το αφιόνι που ποτίζει το κορμί μου,

άρωμα διαλεχτό του ανθισμένου Μάη

ή του χιονιά το ξεροβόρι που φυσάει

είσ’ ένα ρόδο που χαϊδεύει τα μαλλιά μου

ή έν’ αγκάθι που τρυπάει την καρδιά μου;

Είσαι, τί αλήθεια είσαι;

Στου ήλιου τα αλώνια

Πελάγωσα σ’ αινίγματα αιώνια,

και να ’βγαινα στου κόσμου τα μπαλκόνια,

θυμάρι και βασιλικό να μάζευα

και την καρδιά σου να τη μάγευα.

Θαύμα της πλάσης όλα τα πετούμενα

μα συ ρωτάς  για τα μελλούμενα,

σαν πολιτεία η καρδιά σου μ’ οχυρά

την πόρτα μου 'κλεισε για τη χαρά.

Με κούρασαν προβλήματα αιώνια,

λιμπίστηκα του ήλιου τα αλώνια

μα η καρδιά μου πόλη ανοχύρωτη

και η ευχή μου στ’ άστρα ανεκπλήρωτη.

Θαύμα της πλάσης όλα τα μυριστικά

μα συ κρατάς κρυμμένα μυστικά,

σαν πόλη η καρδιά σου απροσπέλαστη

κι η κάθε μου στιγμή αγέλαστη.

Πελάγωσα σ’ αινίγματα αιώνια,

και να ’βγαινα στου ήλιου τα αλώνια

λιοφάδια και δαντελωτά να μάζευα

και την καρδιά σου να τη μάγευα.

Ληξιαρχική πράξη γέννησης

Αικατερίνη Τζανή του Δημητρίου και της Βασιλικής.

Δροσοσταλίδα Διαμαντένια του Ροδοπέταλου και της Μυρτιάς.

Αχτίδα Χρυσαφένια του Ήλιου και της Σελήνης.

Πνοή Θαλάσσια του Μπάτη και της Αύρας.

Βελόνη Μυρωμένη του Πεύκου και της Ελάτης.

Γοργόνα Δροσερή του Ουρανού και της Θάλασσας

Νεράιδα Αιθέρια του Δειλινού και της Αυγής.

Κόρη Πανέμορφη του Ουρανού και της Γαίας.

Παιδί Μονάκριβο του Έρωτα και της Αγάπης.