Η αγάπη χαμογελάει

Η αγάπη χαμογελάει,

στη μοναξιά μου

έκλεισα την πόρτα,

η γειτονιά μου τραγουδάει

και η ροδιά μου

άνθισε σαν πρώτα.

Η αγάπη χαμογελάει,

κι η κάμαρά μου

γέμισε φεγγάρια,

το όνειρο ξανά πετάει,

τρέχει η χαρά μου

δίχως χαλινάρια.

Η αγάπη χαμογελάει,

και στην ποδιά μου

κέντησα λιαχτίδες,

σεργιάνι ο καιρός με πάει

και στην καρδιά μου

φώλιασαν ελπίδες.

Τολμώ

Τολμάω να περάσω

το κατώφλι σου

για να μη μένεις μοναχός,

να μη γυρνάω μόνη,

τολμώ να σε κοιτώ

κατάματα

κι ας πάρω όλες τις λύπες σου

κι ας δεις όλα τα κρίματά μου,

τολμώ και σου απλώνω

το χέρι μου,

οι δυο μας τον καιρό
καλλίτερα να πολεμάμε.

Μη σε νοιάζει...

Πάλι κι απόψε το βοριά παρακαλάω

να ’ναι καλός σαν απ’ την πόρτα σου περνά,

ένα κιτρινισμένο γράμμα σου φυλάω

η απουσία σου πιο λίγο να πονά.

Ο χρόνος βλέπεις όλα γύρω μας τ’ αλλάζει,

μια  απορία απομένει στην καρδιά,

που με πονά η θύμησή σου μη σε νοιάζει…

κι ίσως τα βρω του παραδείσου τα κλειδιά…

Πάλι κι απόψε το νοτιά παρακαλάω

όταν περνά να μη σου κλέβει τη χαρά,

με μια παλιά φωτογραφία σου μιλάω

να γίνονται τα βάσανά σου πιο μικρά.

Όλοι κι αν κλείνουνε οι δρόμοι να σε βρω,

μέσα στα βλέφαρά σου ν' αποκοιμηθώ,

κρυφά θα κάνω προσευχή στον ουρανό

για το φιλί που δε μου έδωσες να ζω…

Θάλασσά μου συντρόφισσα

Η ανάσα σου κουράγιο

το τραγούδι σου μουράγιο

σαν στις μπόρες σκόρπησα,

θάλασσα συντρόφισσα.

Η αρμύρα σου φτερά μου

η αντάρα σου χαρά μου

όσο κι αν ξεστράτισα,

θάλασσα συντρόφισσα.

Μέσ’ στο κύμα σου με παίρνεις

την καρδιά μου ταξιδεύεις

όσο και να αστόχησα,

θάλασσα συντρόφισσα.

Καινούρια μέρα

Κι αν σε γέλασε ο ουρανός,

σε πόνεσε το δείλι.,

στείλε τη νύχτα στα βουνά

ο ήλιος ν’ ανατείλει.

Πλέξε μ’ αστέρια στα μαλλιά

πολύχρωμο στεφάνι,

καινούρια μέρα ξεκινά

με γιορτινό φουστάνι.

Έλα, σε καλεί η μέρα

στο πανηγύρι της

κι όμορφη τριανταφυλλιά

κερνά τη γύρη της.

Κι αν στην αυλή σου δεν πετά

της νιότης πεταλούδα,

άφησε πίσω τα παλιά

και σαν παιδί τραγούδα.

Βάλε γιορντάνι στο λαιμό

του φεγγαριού το χρώμα,

καινούρια μέρα σε καλεί

μ’ ‘ένα φιλί στο στόμα.

Έλα, σε καλεί η μέρα

στο πανηγύρι της

κι όμορφη τριανταφυλλιά

κερνά τη γύρη της.

Έλλειψη

Δεν απογοητεύτηκα

που δεν ήσουν ικανός, καπετάνιε,

μα που δεν λάτρεψες τη θάλασσα.

Δε φοβήθηκα

την τρίαινά σου, Ποσειδώνα,

αλλά το φουρτουνιασμένο σου μυαλό.

Δε με τρόμαξε

το ξίφος σου, άγριε πολεμιστή,

αλλά η πολεμόχαρη καρδιά σου.

Δε λυπάμαι

που σκότωσες ,καημένε Κάιν,

μα που δεν αγάπησες.

Κάλλιο να 'μουν η Τροία

Η γιαγιά μου η Πηνελόπη

μου ’λεγε να περιμένω,

μου ’λεγε να καρτερώ

μα η άλλη, η Ελένη,

με αναμνήσεις να μη μένω,

τον καιρό να προσπερνώ.

Κι εγώ, ανάμεσα στις δυο,

θα πρέπει να διαλέξω,

μα η καρδιά ανήμερο θεριό,

δεν ξέρω αν θ’ αντέξω.

Η γιαγιά μου η Καρτερούσα

με της προσμονής υφάδι

ύφαινε στον αργαλειό

μα η άλλη, η Ωραία,

ό,τι έζησε ξεχνούσε

μέσ’ στης μοίρας το φευγιό.

Κι, εγώ, τις δυο να κουβαλώ,

κατάρα και ευχή τους,

να ικετεύω, να παρακαλώ,

να ’χω την αντοχή τους.

Η γιαγιά μου η Πηνελόπη

μ’ έμαθε να υπομένω,

μ’ έμαθε ν’ αναπολώ

μα η άλλη, η Ελένη,

το μοιραίο να προσμένω,

τους θεούς να προκαλώ.

Κι εγώ, ανάμεσα στις δυο,

κάλλιο να ’μουν η Τροία,

για την αγάπη σου να πολεμώ,

να κόβομαι στα τρία.