Είσαι εσύ...

Είσαι εσύ που μ’ ανεβάζεις

στα σκαλιά του παραδείσου,

είσαι εσύ που με βουλιάζεις

στα σκοτάδια της αβύσσου...

Είσαι εσύ που το φιλί μου

μ’ ένα ψέμα το νοθεύεις,

είσαι εσύ που τη ζωή μου

απ’ τα ερείπια μαζεύεις...

Είσαι εσύ που αποφασίζεις

την αρχή μου ή το τέλος,

την καρδιά μου τη σφραγίζεις

με ένα αστέρι ή με ένα βέλος…

Με την Ψυχή για να σμίξει ο Έρωτας

Ψάχνεις φιλιά που να έχουν αρμύρα

μα τα ξεχνάς σε δωμάτιο υγρό.

Σα ναυαγός τριγυρίζεις στα βράχια

έτσι θαρρείς ξεγελάς τον καιρό.

Χάδια ζητάς που να έχουνε φλόγα

μα τα ακουμπάς στα λευκά του χιονιά.

Σαν ερημίτης βαδίζεις στην άμμο

κι έτσι θαρρείς πως κρατάει η φωτιά.

Με την Ψυχή για να σμίξει ο Έρωτας

θέλει να φλέγεσαι σαν δειλινό,

σ’ άγια νερά να βουτάς αξημέρωτα,

θέλει ν’ αγγίζεις και γη και ουρανό.

Κόσμε

Κερνώ σε κόκκινο κρασί,

Με πνίγεις στα σκουπίδια,

Φυτεύω σου βασιλικό,

Τροχίζεις μου λεπίδια.

Κόσμε στραβέ κι ανάποδε,

Παντού αποκαΐδια,

Δε σε αντέχω άλλο πια,

Πήγαινε στα τσακίδια.

Ανοίγω σου την αγκαλιά,

Καρφώνεις μου την πλάτη,

Σου βάζω μέλι στην πληγή,

 Και ρίχνεις μου αλάτι.

Κόσμε σακάτη κι άδικε,

Δεν πάει παραπέρα,

Καινούρια ρότα χάραξα

Να δω μια άσπρη μέρα.

Δε σε φοβάμαι

Δε σε φοβάμαι

Κόσμε δυνάστη απέναντί σου

Πάντα θα ’μαι.

Ψηλά πετάω

Και δε με φτάνει

Η σιδερένια σου καρδιά.

Δε με τρομάζεις

Μια ζωή ερήμην

Με καταδικάζεις.

Μπροστά κοιτάω

Στης φυλακής μου τα κελιά

Βάζω φωτιά.

Θα πολεμάω

Τα καταχθόνια σχέδιά σου

Θα χαλάω.

Σαν  αποστάτη

Με κυνηγάς

Μα ως το τέλος θα κρατώ.

Και δε λυγίζω

Ό,τι σκοτώνεις διαρκώς

Υπολογίζω.

Κόσμε δυνάστη

Τη μολυσμένη αναπνοή σου

Καταργώ.

Κι αν είναι

Τα μάτια μου ξελόγιασες

Πώς πίσω μου να  αφήσω

Τα χρόνια που μου χάραξες

Με άσβηστη γραφή

Μέσ’ στην ψυχή μου φώλιασες

Με ποιά βροχή να σβήσω

Τις εποχές που έχουνε

Δική σου υπογραφή

Και ας μην έκαμες ποτέ

Στεριά σου την καρδιά μου

Κι αν δε τη ρώτησες ποτέ

Τι είχε να σου πει

Κι αν είναι νά βγει αληθινή

Η κόρη του Πριάμου

Εκείνο που απόμεινε

Στα δύο ας κοπεί

Ήτανε

Ήτανε όλα να χαθούν

Τα φλογερά τα μάτια σου

Τα φλογισμένα χείλη

Ποιός σε αγάπησε αληθινά να δεις

Στ’ αλήθεια ποιός σε ερωτεύτηκε 
Ποιος τα φτερά του ρίχνει στη φωτιά

Σα χελιδόνι να πετάς ψηλά

Να ’χει αιτία η ξαγρύπνια σου

Ποιός γίνεται φεγγάρι τις νυχτιές

Ποιός το κορμί του έκανε στεριά

Μέσα στα κύματα να μη χαθείς

Ποιός πολεμάει τα στοιχειά της γης

Μη δε γιορτάσεις την ανάσταση

Ήτανε όλα να χαθούν

Και ήλιοι αβασίλευτοι

Και μεθυσμένοι κήποι

Ψηλά είναι το φως

Διπλά και αν χρεώθηκα

κι εκείνα που δεν όφειλα,

σε σφαλιστά πορτόφυλλα,

καρδιά μου, μη φυλλορροείς.

Χίλιες φορές κι αν δόθηκα

σε μια αγκαλιά προδότισσα,

με νάμα κι αν την πότισα,

μη με ρωτάς,  μην απορείς.

Κάνε σκαρί τα ζόρια σου,

πανί τη στεναχώρια σου,

και πρόσω ολοταχώς.

Κάνε πουλί τη λύπη σου,

φτερό το καρδιοχτύπι σου,

ψηλά είναι το φως.