Ταξίδι είναι

Ταξίδι όλη η ζωή

κι αν ξέσπασε η μπόρα.

Χορεύοντας μέσ’ στη βροχή

παίρνει η καρδιά σου φόρα.

Ταξίδι είναι κι η στιγμή

κι αν φτάνει καταιγίδα.

Στου νου το καθαρό γυαλί

αλάθητη η πυξίδα.

Ταξίδι η κάθε Κυριακή

κι αν έρχεται αγέρας.

Ορίζει μόνο η ψυχή

τα σύνορα της μέρας.

Γιατί η αγάπη

Τους δρόμους πήρες, νεράιδες μοίρες αναζητάς

Αν η αγάπη είναι αυταπάτη μη με ρωτάς

Γιατί η αγάπη είναι η αγάπη

Ή που θα χάσεις ή θα κερδίσεις

Κι αν λαβωμένη παραπατάει

Βροχή θα γίνεις να τη δροσίσεις

Τους δρόμους πήρες, ατόφιες λίρες παντού σκορπάς

Αν η αγάπη είναι αγκάθι, τότε πού πας

Γιατί η αγάπη είναι η αγάπη

Ή που θα αντέξεις ή θα ραγίσεις

Κι αν προδομένη πίσω γυρνάει

Πάλι αγάπη θα την βαφτίσεις

Τρέξε να βεις

Παντού καταιγίδες

Βαριές αλυσίδες

Οι δρόμοι μουντοί

Τα χέρια σου δένουν

Το νου παγιδεύουν

Σε υπόγειο κελί

Μη με κοιτάς

Τρέξε να βρεις τη θάλασσα

Παντού παρωπίδες

Κρυμμένες λεπίδες

Η μέρα κραυγή

Τα χρόνια σου κλέβουν

Να σβήσουν γυρεύουν

Την κάθε στιγμή

Μη με ρωτάς

Τρέξε να βρεις τον ήλιο

Ως πόσο να αντέξεις

Και τι να διαλέξεις

Σβησμένη η φωνή

Ζωή ρημαγμένη

Ματιά πικραμένη

Ή ξέπνοη ψυχή

Μη σταματάς

Τρέξε να βρεις τη θάλασσα

Τρέξε να βρεις τον ήλιο

Αγριοπερίστερα

Στα πέλαγα ξανοίχτηκες

Οι μέρες συμπληγάδες

Μικρά αγριοπερίστερα

Τα κρίνα των γιαλών

Στα μάτια σου φωλιάσανε

Όλες του κόσμου οι λύπες

Στα καραβάνια της οργής

Ματώνει το όνειρο

Στα στήθη σου η ανατολή

Στα χείλη σου η δύση

Συρματοπλέγματα οι στιγμές

Στοιχειώνουν τον καιρό

Κομμάτια η ζωή και αν γίνεται

Και τίποτα να χάσεις πια δεν έχεις

Κράτα την πόρτα σου στον ήλιο ανοιχτή

Καρδιά μου, να μπορείς να αντέχεις

Χυμένο μελάνι

Οι μέρες ντουμάνι

Του κόσμου η πλάνη

Κουρτίνα βαριά

Στην άδεια πλατεία

Βουβή η ιστορία

Σε σκόρπια χαρτιά

Του κόσμου η πλάνη

Μια ακόμα πλεκτάνη

Στο φως της αυγής

Κλειστά μονοπάτια

Αρμύρα τα μάτια

Στα αγνάντια της γης

Μια ακόμα πλεκτάνη

Χυμένο μελάνι

Στους χάρτες του νου

Παλεύει η ελπίδα

Να βρει μια σανίδα

Στο μπλε τ' ουρανού

Πουλί του χαλασμού και της φωτιάς

Θέριεψε ο καιρός ολόγυρά σου

Στεριές και θάλασσες αποκλεισμένες

Τον μπούσουλά του έχασε ο χρόνος

Όλες σου οι μέρες επικηρυγμένες

Σε θέα δημόσια οι κρεμάλες

Κραυγές και αίματα πώς να ξεχάσεις

Αντικατοπτρισμοί οι πολιτείες

Σε φόβους βυθισμένες κι αντιφάσεις

Πίσω, η ζωή σου μέσα σε ερείπια

Σου κόβει την ανάσα ο βοριάς

Τις νύχτες σαν θρηνείς τα όνειρά σου

Πουλί του χαλασμού και της φωτιάς

Πουλί μου, πού αλάργεψες

 Πουλί μου, πού αλάργεψες

και δεν γυρίζεις πίσω,

και πώς να πιω της λησμονιάς

νερό να σ' αστοχήσω.

Στ' αστέρια λέω τον καημό,

τις λύπες στο φεγγάρι,

να με ακούει ο άνεμος

μαζί του να με πάρει.

Κι ας είναι για στερνή φορά

ξανά να με φιλήσεις,

σαν σημαδάκι πριν χαθώ

στα χρώματα της δύσης.