Μπόλικα, μαμά

 Τρώει μακαρόνια...

« Μπόλικα, μαμά!..»

Πλειμομπίλ μπαλόνια.

Μπάμιες, παστουρμά…

 

Τόπια, στρατιωτάκια.

Μπρόκολα, λαρδί…

Καμαρώνει η μάνα!..

«Φαγανό παιδί!..»

 

Όρεξη μεγάλη...

Ποιός τον συγκρατεί.

«Γιε μου, η κοιλιά σου

μπόι θα γινεί!..»

 

Κύλησε ο χρόνος.

Ίδια η κοιλιά.

Τώρα πια τα γούστα…

Πιο εκλεκτικά!...

 

Πέστροφες, γαρίδες.

Σπίτια, ωγκρατέν.

Μπον φιλέ, χωράφια.

Μόχθοι, κοκ ω βεν…

 

Σολομός, αμπέλια.

Λιόδεντρα, μπριός.

Όνειρα, σφυρίδες…

«Γιε μου, παρατρώς!..»

 

Όρεξη μεγάλη...

Δίχως τελειωμό...

«Γιε μου, το φαΐ σου...

Να βγει σε καλό!..»

 

Τέλεψε ο χρόνος.

Πάει. Ξαφνικά.

Πάει κι η ψυχή του.

Μέσα στα σκατά…

 

Φεγγαράκι

Η ανέμη γυρίζει,

παραμύθι αρχίζει

όμορφο της γιαγιάς.

Στο μικρό μας σοκάκι,

νιόβγαλτο φεγγαράκι,

πάλι απόψε με πας.

 

Μοιάζει η νύχτα αιώρα

και το πριν με το τώρα

φίλιοι αριθμοί.

Ταιριαστά νυχτοπούλια,

αγκαλιά με την Πούλια

λίγο πριν κοιμηθεί.

 

Παίρνει φόρα η ανέμη,

μεθυσμένο μελτέμι

μπλέκεται στην κλωστή.

Ανάλαφρη, πουπουλένια,

η καρδιά κάθε έγνοια,

θα αποχωριστεί.

Λήθαργος

Συντρόφισσές ύπουλες οι ανοχές σου

Προτού το πέπλο βγάλουν

Γραπώνονται απάνω σου

Τα χνώτα τους σε αποκοιμίζουν

Κι εκεί μέσα στο λήθαργο

Μόνος σου βρίζεις και βλαστημάς

Για τις ισόβια εκδιδόμενες ερωμένες σου

Φόνισσες ενοχές σου...

Γιατί...

- Γιατί, παππού, ο ουρανός δεν είναι γαλάζιος;

-Επειδή υπάρχουν πολλά καυσαέρια.

-Γιατί η θάλασσα είναι τόσο θολή;

-Επειδή πέφτουν μέσα όλα τα άχρηστα.

-Γιατί δεν υπάρχουν πολλά δέντρα;

-Επειδή δεν τα προσέχουμε.

-Γιατί οι πόλεις είναι τόσο γκρίζες;

-Επειδή έχουν πολλά κτίρια

-Γιατί έχουν πολλά κτίρια;

-Επειδή εκεί ζουν πολλοί άνθρωποι.

-Γιατί οι άνθρωποι κάνουν πολέμους;

-Επειδή θέλουνε…ειρήνη.

-Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά παππού;

-Γιωργάκη μου, τι λες,

πάμε να σε κεράσω μια καρυδόπιτα;

Γράφω νε και ρο

Γράφω νε και ρο, να σου το νερό.

Πέφτει και σηκώνεται σαν παιδί μικρό.

Φεύγει από τα βουνά, κλαίει και γελά.

Κρύβει τα παιχνίδια του μέσα στην πλαγιά.

 

Ξεγλιστράει, κρύβεται μέσ’ στις ρεματιές.

Να σου σκίνα, κουμαριές και βατομουριές.

Τρέχει, τρέχει βιαστικό, βρίσκει ποταμό.

Μέχρι το βραδάκι να φτάσει στο γιαλό.

 

Σαν παιδί μικρό παίζει το νερό.

Στα κλαδιά σκαρφάλωσε μήλο ζουμερό.

Γράφω νε και ρο, τρέχει το νερό.

Να σου φανερώνεται συννεφάκι νιό.

Στην ίδια πόλη

Στην ίδια πόλη ξένοι

Μόνοι και ξεχασμένοι

Παντού μπετόν και γκρίζο

Σαν σε έρημο βαδίζω

Στο ίδιο μπαρ θαμώνες

Σαν έρημοι πυλώνες

Κι η μουσική στα ύψη

Τη μοναξιά να κρύψει

Τόσα αυτά που έχουμε να πούμε

Πόσα κι αυτά που θέλουμε να δώσουμε

Έλα της μοναξιάς μας το θηρίο

Να το ξορκίσουμε και να γλυτώσουμε

Ανάδυση

Θ’ ανοίξω πόρτες και παράθυρα

Τα μάτια μου θα κλείσω

Τον κόσμο να ονειρευτώ

Ξανά απ’ την αρχή