Λήθαργος

Συντρόφισσές ύπουλες οι ανοχές σου

Προτού το πέπλο βγάλουν

Γραπώνονται απάνω σου

Τα χνώτα τους σε αποκοιμίζουν

Κι εκεί μέσα στο λήθαργο

Μόνος σου βρίζεις και βλαστημάς

Για τις ισόβια εκδιδόμενες ερωμένες σου

Φόνισσες ενοχές σου...

Γιατί...

- Γιατί, παππού, ο ουρανός δεν είναι γαλάζιος;

-Επειδή υπάρχουν πολλά καυσαέρια.

-Γιατί η θάλασσα είναι τόσο θολή;

-Επειδή πέφτουν μέσα όλα τα άχρηστα.

-Γιατί δεν υπάρχουν πολλά δέντρα;

-Επειδή δεν τα προσέχουμε.

-Γιατί οι πόλεις είναι τόσο γκρίζες;

-Επειδή έχουν πολλά κτίρια

-Γιατί έχουν πολλά κτίρια;

-Επειδή εκεί ζουν πολλοί άνθρωποι.

-Γιατί οι άνθρωποι κάνουν πολέμους;

-Επειδή θέλουνε…ειρήνη.

-Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά παππού;

-Γιωργάκη μου, τι λες,

πάμε να σε κεράσω μια καρυδόπιτα;

Γράφω νε και ρο

Γράφω νε και ρο, να σου το νερό.

Πέφτει και σηκώνεται σαν παιδί μικρό.

Φεύγει από τα βουνά, κλαίει και γελά.

Κρύβει τα παιχνίδια του μέσα στην πλαγιά.

 

Ξεγλιστράει, κρύβεται μέσ’ στις ρεματιές.

Να σου σκίνα, κουμαριές και βατομουριές.

Τρέχει, τρέχει βιαστικό, βρίσκει ποταμό.

Μέχρι το βραδάκι να φτάσει στο γιαλό.

 

Σαν παιδί μικρό παίζει το νερό.

Στα κλαδιά σκαρφάλωσε μήλο ζουμερό.

Γράφω νε και ρο, τρέχει το νερό.

Να σου φανερώνεται συννεφάκι νιό.

Στην ίδια πόλη

Στην ίδια πόλη ξένοι

Μόνοι και ξεχασμένοι

Παντού μπετόν και γκρίζο

Σαν σε έρημο βαδίζω

Στο ίδιο μπαρ θαμώνες

Σαν έρημοι πυλώνες

Κι η μουσική στα ύψη

Τη μοναξιά να κρύψει

Τόσα αυτά που έχουμε να πούμε

Πόσα κι αυτά που θέλουμε να δώσουμε

Έλα της μοναξιάς μας το θηρίο

Να το ξορκίσουμε και να γλυτώσουμε

Ανάδυση

Θ’ ανοίξω πόρτες και παράθυρα

Τα μάτια μου θα κλείσω

Τον κόσμο να ονειρευτώ

Ξανά απ’ την αρχή

Έβαλε αγέρα

Έβαλε αγέρα, άλλη μια μέρα

Με μπερδεμένο βηματισμό

Ανεμοζάλη, παντού αιθάλη

Πόσο να αντέξεις στον χαλασμό

Έφτασε μπόρα, άραγε τώρα

Θα βρεις μια πόρτα που να ‘χει φως

Αυτό το βράδυ μέσ’ στο σκοτάδι

Που τόσο αγρίεψε ο καιρός

Η γη στενάζει, ρούχο αλλάζει

Ποιός θα το νοιώσει, ποιός θα το δει

Πώς σε πονάει που τριγυρνάει

Μόνο στους δρόμους ένα παιδί

Έβαλε αγέρα, άλλη μια μέρα

Με τα σημάδια μίας πληγής

Φοβάσαι τόσο, πώς να σε σώσω

Πάρε την καρδιά μου να κρατηθείς

Αντιστροφή

Έως εδώ...στην Ιστορία... Ηρωικά...

Οι αντοχές της γης τελέψαν 

Τα παλικάρια να μετρά

Σπέρματα των αιώνων

Ο ήλιος να μεσουρανεί

Κι εκείνα να 'χουν φύγει

Μανάδες τα στήθη τους να σκίζουνε

Και όλοι να σωπαίνουν

Απόκαμαν τα μάρμαρα

Και τα κλαδιά της δάφνης

Εκείνους που κι οι πέτρες τρέμανε

Αυτά να μνημονεύουν...

Δόξα...θυσία...δάκρυα...

Και πριν...φωτιά...μαχαίρι...αίμα...

Αίμα που  δεν περίσσευε...

"Ηρωικώς Πεσόντων"

Ήρθανε για να πέσουνε

Για πεντοζάλη να χορεύουν

Να καμαρώνουνε οι πατεράδες τους

Κι οι κοπελιές να λιώνουν

Τάχα να γεννηθήκανε

Για της αγάπης το κρασί

Για να τους γράψει η Ιστορία...Ηρωικά...

Σκοτείνιασε ο ουρανός

Ουρλιάζει ο αγέρας

 Έως εδώ...οι αντοχές τελέψανε...

Ζωή δεν περισσεύει...