Περιβολή

Πώς να φορέσω, κόσμε,

αυτό το ρούχο που κρατάς…

Κάθε πτυχή του κι ένα αποκεφαλισμένο

αγριολούλουδο.

Κάθε ραφή του κι ένα αδιέξοδο.

Στάζουνε αίμα τα μεταξωτά μανίκια του.

Οι προσεγμένες τσέπες του μυρίζουνε φορμόλη.

Αναισθησιογόνος η κάθε του κλωστή.

Και ο γιακάς του κρύβει πάντα ένα βρόχο…

Κι εσύ ακόμα το κρατάς…

Ολόγυμνη θα ζήσω.
-Αλλιώς;
Θα με μισήσω.-

Και, κόσμε, «πώς» μη με ρωτάς…

Μάτια μου...

Όταν ανοίγουνε τα μάτια,
σαν ξεκλειδώνονται οι καρδιές,
όταν ενώνονται τα χέρια,
πώς γίνεται πιο όμορφος ο κόσμος,
πώς μοιάζεις, μάτια μου, με ένα επίγειο θεό...

Αγάπη μου...

Ολόρθη όσο στέκομαι, αγάπη μου…

μην μπεις για χάρη μου σ’ έναν κανόνα,

καμιά σου απουσία μη μετράς,

Θεός δεν είμαι…

Όταν λυγίζω, όταν πέφτω, αγάπη μου…

όλα τα λάθη μου να αγαπάς,

να ξενυχτάς μπροστά σε μια εικόνα,

άνθρωπος είμαι…

Αιθέρια κόρη (Συνιορίτσα)

Πιο όμορφη απ’ τις όμορφες

μικρή αιθέρια κόρη

που περπατάς στις κορυφές

στα πιο ψηλά τα όρη.

Νεράιδες στολίζουνε

με άνθη τα μαλλιά σου

από τον ήλιο πιο πολύ

λάμπει η ομορφιά σου.

Πουλάκια γλυκοτραγουδούν

για τη δική σου χάρη

για σε τη νύχτα φέγγουνε

τ’ άστρα και το φεγγάρι.

Μετάλλαξη

Οι αστοί σου φέρνουν ζάλη

κι οι συνήθειες τους ναυτία,

μπαινοβγαίνεις στα σαλόνια

και το «παίζεις» Δυναστεία.

Οι χωριάτες σ’ αγριεύουν

και οι τρόποι τους,  τί φρίκη,

χάνεσαι για μια ρεκλάμα

και ψοφάς για σταριλίκι.

Σα σπυρί σε μεταλλάξαν

οι μαούνες της Αλίκης,

τα συνθήματα αλλάξαν,

τώρα στην ελίτ ανήκεις.

Οι φευγάτοι σε νευριάζουν,

τα οράματα ποιός χέζει,

δεν ακούνε οι τραπεζίτες

και η αγορά πιέζει.

Σου τη «δίνουνε» κι εκείνοι

που μιλούν για ελευθερία,

με το αίμα τους, «μεγάλε»,

τώρα γράφεις ιστορία.

Τριγυρνάς σαν αρουραίος

στου διαόλου τα καλντερίμια,

μα από ποιόν θαρρείς πως κρύβεις

της ψυχής σου την ασκήμια;

Μορφές...

Αληθινού παραμυθιού

μορφές αγαπημένες,

πρίγκιπες, καβαλάρηδες,

νεράιδες, ξωτικά.

Στα κοραλλένια, στα λευκά

στα θαλασσιά ντυμένες,

πόσα φυλάνε μέσα σου

τραγούδια παιδικά.

Σε μια γωνίτσα της καρδιάς

μονάκριβα κεντίδια,

πανσέδες, τριαντάφυλλα,

κρινάκια, πασχαλιές.

Σαν σε μπερδεύει ο καιρός,

σαν μοιάζουν όλα ίδια,

πόσες σκορπάνε γύρω σου

γλυκειές μοσχοβολιές…

Τότε

Τότε που μου έλεγες

Μια φάτνη ολόκληρη η γη

Ένας μικρός Χριστός ο κόσμος όλος…

Τότε που μου ψιθύριζες

Πως όταν το Άστρο θα φανεί

Θα χαμηλώσει ο ουράνιος θόλος…

Τότε που φώλιαζαν

Στα μάτια σου μικρά πουλιά

Στην αγκαλιά σου ανθισμένος κήπος…

Τότε που ακουγότανε

Μέσα στων ανθρώπων τις καρδιές

Σαν θεία μουσική ο κάθε χτύπος…