Αιθέρια κόρη (Συνιορίτσα)

Πιο όμορφη απ’ τις όμορφες

μικρή αιθέρια κόρη

που περπατάς στις κορυφές

στα πιο ψηλά τα όρη.

Νεράιδες στολίζουνε

με άνθη τα μαλλιά σου

από τον ήλιο πιο πολύ

λάμπει η ομορφιά σου.

Πουλάκια γλυκοτραγουδούν

για τη δική σου χάρη

για σε τη νύχτα φέγγουνε

τ’ άστρα και το φεγγάρι.

Μετάλλαξη

Οι αστοί σου φέρνουν ζάλη

κι οι συνήθειες τους ναυτία,

μπαινοβγαίνεις στα σαλόνια

και το «παίζεις» Δυναστεία.

Οι χωριάτες σ’ αγριεύουν

και οι τρόποι τους,  τί φρίκη,

χάνεσαι για μια ρεκλάμα

και ψοφάς για σταριλίκι.

Σα σπυρί σε μεταλλάξαν

οι μαούνες της Αλίκης,

τα συνθήματα αλλάξαν,

τώρα στην ελίτ ανήκεις.

Οι φευγάτοι σε νευριάζουν,

τα οράματα ποιός χέζει,

δεν ακούνε οι τραπεζίτες

και η αγορά πιέζει.

Σου τη «δίνουνε» κι εκείνοι

που μιλούν για ελευθερία,

με το αίμα τους, «μεγάλε»,

τώρα γράφεις ιστορία.

Τριγυρνάς σαν αρουραίος

στου διαόλου τα καλντερίμια,

μα από ποιόν θαρρείς πως κρύβεις

της ψυχής σου την ασκήμια;

Μορφές...

Αληθινού παραμυθιού

μορφές αγαπημένες,

πρίγκιπες, καβαλάρηδες,

νεράιδες, ξωτικά.

Στα κοραλλένια, στα λευκά

στα θαλασσιά ντυμένες,

πόσα φυλάνε μέσα σου

τραγούδια παιδικά.

Σε μια γωνίτσα της καρδιάς

μονάκριβα κεντίδια,

πανσέδες, τριαντάφυλλα,

κρινάκια, πασχαλιές.

Σαν σε μπερδεύει ο καιρός,

σαν μοιάζουν όλα ίδια,

πόσες σκορπάνε γύρω σου

γλυκειές μοσχοβολιές…

Τότε

Τότε που μου έλεγες

Μια φάτνη ολόκληρη η γη

Ένας μικρός Χριστός ο κόσμος όλος…

Τότε που μου ψιθύριζες

Πως όταν το Άστρο θα φανεί

Θα χαμηλώσει ο ουράνιος θόλος…

Τότε που φώλιαζαν

Στα μάτια σου μικρά πουλιά

Στην αγκαλιά σου ανθισμένος κήπος…

Τότε που ακουγότανε

Μέσα στων ανθρώπων τις καρδιές

Σαν θεία μουσική ο κάθε χτύπος…

Και επί γης ειρήνη...

Άχραντες μέρες, άγιες,

προς τι τα κρίματά σου,

κόσμε, κι όλο βυθίζεσαι

στο παραλήρημά σου.

Τους δρόμους και τις αγορές

στολίζεις με λαμπιόνια,

και ούτε σπίρτο απ’ τη μικρή

που τρέμει μέσ’ στα χιόνια…

Στο Θείο Βρέφος που έρχεται

χρυσό και σμύρνα δίνεις,

όμως στα βρέφη αυτής της γης

το φως του ήλιου σβήνεις.

Ξάστερες νύχτες, καθαρές,

μα καίνε τα βήματά σου,

κόσμε, κοιμάσαι και ξυπνάς

μέσα στα απόνερά σου.

Το Θείο νόμο καταργείς

με το δικό σου νόμο,

χάνουν τ’ αηδόνια τη φωνή

κι η άνοιξη το δρόμο.

Οι κάμποι και οι θάλασσες

πώς μοιάζουν με καμίνι,

μα ψάλλεις με κατάνυξη

«και επί γης ειρήνη»…

Ο Φουντούκος κι η Μπουλίτσα

Ο Φουντούκος κι η Μπουλίτσα,

τί εξαίρετα παιδιά,

δε φουντώνουν, δε μαλώνουν

κι ούτε βγάζουνε μιλιά.

Δε κοιτάνε, δε ρωτάνε

για καλό ή για κακό,

δε φιλούν, δεν αγκαλιάζουν

δίχως αντισηπτικό.

Στις γιορτές, στις παρελάσεις

πάντα ίσια περπατούν

κι έννοια έχουνε μεγάλη

τα κορδόνια μη λυθούν.

Δεν ιδρώνουν, δε ματώνουν

μέσα σε «γιατί», σε «πώς»

και μια προσευχούλα κάνουν

κάθε βράδυ ανελλιπώς.

Ο Θεός να τους φυλάει

από τις κακοτοπιές,

να κυκλοφορούν με πόρσε,

και μεταξωτά ντε-πιες.

Ο Φουντούκος κι η Μπουλίτσα,

τί υπέροχα παιδιά,

κι ύστερα γλυκά κοιμούνται,

και ας πάρει η γη φωτιά…

Κατάπτωση

Άνθρωπε αδίσταχτε

Και τα τσακάλια*

Τα ξεπέρασες

Αυτά με σάρκες

Τρέφονται

Εσύ ψυχές

Κατασπαράζεις

(*Ζητώντας τους συγγνώμη για τον παραλληλισμό)