Σ' ετούτη την παρέλαση

Σ ετούτη την παρέλαση

Μη λυπάσαι, βασιλιά,

Για το κορίτσι που του ’κλεψαν το χαμόγελο…

Τίποτα τώρα δε φοβάται,

Ούτε έχει να ελπίζει…

Μονάχα τα βελούδινά του βλέφαρα

Ακόμα ονειρεύονται…

Ξενυχτισμένες θάλασσες…

Δελφίνια ερωτευμένα…

Τα δάκρυά σου,

Για το κορίτσι που του ’κλεψαν το χαμόγελο,

Ατελέσφορα

Σ ετούτη την παρέλαση

Σ’ ό,τι κρυβόσουνα ανύπαρκτο

Σε είδε…

Της ποντικίσιας σου ουράς

Με συνέπεια να προηγείσαι

Σε είδε γυμνό, ω βασιλιά…

Ανθρωπάκια κουρδιστά

Οι φρουροί της εξουσίας

Σε ένα θρίλερ φαντασίας

Ξεπεράσανε τα όρια

Στο κορμί σου που βουλιάζει

Στην ψυχή σου που σπαράζει

Δεν αφήνουν περιθώρια

Γκρίζοι οι ανθρώποι, γκρίζα η πόλη

Ξεχαρβαλωμένοι πόλοι

Στάζουν πόνο, στάζουν πανικό

Κι είσαι εσύ το πρώτο θύμα

Δίχως τάφο, δίχως μνήμα

Ποιός μιλάει γι αυτό το φονικό

Ψεύτικοι εθνοσωτήρες

Ατσαλένιοι οδοστρωτήρες

Όλα σου τα ισοπεδώνουνε

Τη ζωή σου στηλιτεύουν

Τo παρόν σου παγιδεύουν

Και το μέλλον σου κυκλώνουνε

Μην κοιτάζεις μουδιασμένος

Σε διλλήματα χαμένος

Μην κρατάς τα χείλη σφαλιστά

Κιτρινίσαν οι αιτίες

Φτιάξε νέες πολιτείες

Δίχως ανθρωπάκια κουρδιστά

Είσαι εσύ...

Είσαι εσύ που μ’ ανεβάζεις

στα σκαλιά του παραδείσου,

είσαι εσύ που με βουλιάζεις

στα σκοτάδια της αβύσσου...

Είσαι εσύ που το φιλί μου

μ’ ένα ψέμα το νοθεύεις,

είσαι εσύ που τη ζωή μου

απ’ τα ερείπια μαζεύεις...

Είσαι εσύ που αποφασίζεις

την αρχή μου ή το τέλος,

την καρδιά μου τη σφραγίζεις

με ένα αστέρι ή με ένα βέλος…

Με την Ψυχή για να σμίξει ο Έρωτας

Ψάχνεις φιλιά που να έχουν αρμύρα

μα τα ξεχνάς σε δωμάτιο υγρό.

Σα ναυαγός τριγυρίζεις στα βράχια

έτσι θαρρείς ξεγελάς τον καιρό.

Χάδια ζητάς που να έχουνε φλόγα

μα τα ακουμπάς στα λευκά του χιονιά.

Σαν ερημίτης βαδίζεις στην άμμο

κι έτσι θαρρείς πως κρατάει η φωτιά.

Με την Ψυχή για να σμίξει ο Έρωτας

θέλει να φλέγεσαι σαν δειλινό,

σ’ άγια νερά να βουτάς αξημέρωτα,

θέλει ν’ αγγίζεις και γη και ουρανό.

Κόσμε

Κερνώ σε κόκκινο κρασί,

Με πνίγεις στα σκουπίδια,

Φυτεύω σου βασιλικό,

Τροχίζεις μου λεπίδια.

Κόσμε στραβέ κι ανάποδε,

Παντού αποκαΐδια,

Δε σε αντέχω άλλο πια,

Πήγαινε στα τσακίδια.

Ανοίγω σου την αγκαλιά,

Καρφώνεις μου την πλάτη,

Σου βάζω μέλι στην πληγή,

 Και ρίχνεις μου αλάτι.

Κόσμε σακάτη κι άδικε,

Δεν πάει παραπέρα,

Καινούρια ρότα χάραξα

Να δω μια άσπρη μέρα.

Δε σε φοβάμαι

Δε σε φοβάμαι

Κόσμε δυνάστη απέναντί σου

Πάντα θα ’μαι.

Ψηλά πετάω

Και δε με φτάνει

Η σιδερένια σου καρδιά.

Δε με τρομάζεις

Μια ζωή ερήμην

Με καταδικάζεις.

Μπροστά κοιτάω

Στης φυλακής μου τα κελιά

Βάζω φωτιά.

Θα πολεμάω

Τα καταχθόνια σχέδιά σου

Θα χαλάω.

Σαν  αποστάτη

Με κυνηγάς

Μα ως το τέλος θα κρατώ.

Και δε λυγίζω

Ό,τι σκοτώνεις διαρκώς

Υπολογίζω.

Κόσμε δυνάστη

Τη μολυσμένη αναπνοή σου

Καταργώ.

Κι αν είναι

Τα μάτια μου ξελόγιασες

Πώς πίσω μου να  αφήσω

Τα χρόνια που μου χάραξες

Με άσβηστη γραφή

Μέσ’ στην ψυχή μου φώλιασες

Με ποιά βροχή να σβήσω

Τις εποχές που έχουνε

Δική σου υπογραφή

Και ας μην έκαμες ποτέ

Στεριά σου την καρδιά μου

Κι αν δε τη ρώτησες ποτέ

Τι είχε να σου πει

Κι αν είναι νά βγει αληθινή

Η κόρη του Πριάμου

Εκείνο που απόμεινε

Στα δύο ας κοπεί