Σαν ήλιος φεύγεις

Σαν ήλιος φεύγεις

Και χάνεσαι στου δρόμου τη στροφή

Μα κάπου θα σε βρω

Να μην πληγώνει ο χρόνος

Να μη νικάει ο πόνος

Να ενώνεις τα κομμάτια μου

Να δίνω φόρα στα φτερά σου

Σαν ήλιος φεύγεις

Στο σούρουπο φωλιάζει μια ευχή

Μα όπου κι αν σταθώ

Θα μπω στο όνειρό σου

Θα σβήσω τον καημό σου

Να ξαγρυπνάς στα μάτια μου

Να ξενυχτώ στα βλέφαρά σου…

Για να μπορώ

Μικραίνουν της χαράς τα όρια,

της προσδοκίας οι γραμμές,

διαβαίνουν σκυθρωπές οι ώρες,

αμίλητες οι Κυριακές.

Ξεμυάλισέ με μ’ έναν ήλιο,

μ’ ένα κομμάτι ουρανό,

για να μπορώ να περπατάω

σ’ αυτόν το δρόμο το στενό.

Πληθαίνουν οι καημοί του κόσμου,

της μάνας γης οι στεναγμοί,

περνάει αμείλικτος ο χρόνος,

κυλά αδίσταχτη η στιγμή.

Ξενύχτησέ με μ’ ένα χάδι,

μ’ ένα φιλί σου φλογερό,

για να μπορώ να πολεμάω

αυτόν το δύσκολο καιρό.

Φυλαχτάρι

Κυλούν οι μέρες βροχερές, αφέγγαρα τα βράδια

μα τον καημό μου έριξα σ’ απόκρημνα λαγκάδια.

Κράτησα μύρο της καρδιάς, ραίνω τα μοιρολόγια σου,

κι εσύ πουλί της λησμονιάς, ξαστόχησες τα λόγια σου.

Περνούν βουβές οι εποχές, αγέλαστοι οι μήνες

μα το λυγμό μου έκλεισα στου ωκεανού τις δίνες.

Φύλαξα ανθό πορτοκαλιάς κι απίθωσα στα χρόνια σου,

κι εσύ δεντρί της ερημιάς, μ’ αρνήθηκες τα κλώνια σου.

                                                                        

Βάλε με να κοιμηθώ

Γύρω ο κόσμος ερημώνει,

πόσο γρήγορα νυχτώνει

κι ούτε «πώς», ούτε «γιατί»

που τσακίσανε τα κλώνια,

που σωπάσανε τα’ αηδόνια,

κι η καρδιά ακροβατεί.

Ο αγέρας αγριεύει,

κι ο Αυγερινός μισεύει

κι ούτε λέξη, ούτε μιλιά

που δε λιώσανε τα χιόνια,

που πετρώσανε τα χρόνια,

και το δάκρυ αργοκυλά.

Βάλε με να κοιμηθώ,

στ’ όνειρό μου να σε δω

να γελάς, να τραγουδάς,

σαν παιδί να μ’ αγαπάς…

Εδώ θα είμαι, αγάπη μου

Εδώ θα είμαι, αγάπη μου,

και θα σε περιμένω.

Ως να φουντώσει όλος ο μπαξές,

ως να μεθύσουν στ’ ανοιχτά οι σκούνες,

ώσπου ν’ ανθίσουνε οι παπαρούνες,

ως να καρπίσουνε οι κερασιές,

στων ρυακιών το παραμιλητό,

στου φλογισμένου Αύγουστου τον ώμο,

στου φεγγαριού τον πορφυρένιο δρόμο,
στ’ απομεσήμερου τον πυρετό.

Εδώ θα είμαι, αγάπη μου,

και θα σε περιμένω.

Ανατολή.Με ξέπλεκα μαλλιά,

με ένα κόκκινο μακρύ φουστάνι,

κανένας άνεμος δε θα μας φτάνει,

μέσα στης δίψας μας την πυρκαγιά,

ώσπου ν’ αστράψει η θολή ματιά,

ώσπου να πλημμυρίσουνε οι δρόμοι,

ως ν’ ανταμώσουμε το ηλιοδρόμι,

ώσπου να γίνει ο κόσμος μια φωτιά.

Με δόσεις

Χέρια σφιγμένα, πετρωμένη η καρδιά,

τη μέρα ένα ουρλιαχτό βουβαίνει.

Μάτια μισάνοιχτα, αλλόκοτη η βραδιά,

και μέσα σου η ελπίδα αργοπεθαίνει.

Στις αγορές πουλιέται το αύριο της γης,

ξεδιάντροπα οι επιτήδειοι σε γδέρνουν.

Θηλιά σου σφίγγουν ίσαμε να μην πνιγείς,

με δόσεις την ανάσα σου να παίρνουν.

Σαν να 'σαι άλλος το χαμό σου μην κοιτάς,

έτσι κι αλλιώς για πάντα κολασμένος.

Αυτό που έμαθες, μονάχα να πετάς,

μη στέκεις τώρα αητός μαρμαρωμένος.

Ρίξε σε ένα βαθύ γκρεμό  τον πανικό,

μέσα σε σκιές το φως μη χαραμίσεις.

Κατάματα μονάχα κοίταξε το χτικιό,

να βρεις τη δύναμη να το νικήσεις.

Σήμερον

Χριστός γεννάται σήμερον.

Και οι λαοί σταυρώνονται…

Καλή Ανάσταση!