Παιδιά του πολέμου

Παιδιά του πολέμου

Πουλιά της οργής

Ανούσια τα λόγια

Τί τάχα να πεις...

Παιδιά του πολέμου

Πουλιά της οργής

Κραυγή του ανέμου

Θυσία της γης...

Παιδιά του πολέμου

Πουλιά της οργής

Τί τάχα δε βλέπεις

Καρπέ της ντροπής...

Τόσα...

Τόσα λουλούδια, τόσα αγκάθια γύρω σου

κι εσύ, μικρό μου χελιδόνι,

στης γης τα μοιρολόγια στάλαξες

των αστεριών τη σκόνη.

Τόσο σκοτάδι, τόσο φως στα πέλαγα

κι εσύ, του ονείρου ακροβάτης,

τη στάχτη του καιρού στα χέρια ακούμπησες

μη σβήσει η φωτιά της.

Αχ, χελιδόνι μου μικρό,

κι αν δάκρυσες το δείλι,

ο ήλιος θα ξαναφανεί

με ρόδα ν’ ανατείλει.

Ταξίδι είναι

Ταξίδι όλη η ζωή

κι αν ξέσπασε η μπόρα.

Χορεύοντας μέσ’ στη βροχή

παίρνει η καρδιά σου φόρα.

Ταξίδι είναι κι η στιγμή

κι αν φτάνει καταιγίδα.

Στου νου το καθαρό γυαλί

αλάθητη η πυξίδα.

Ταξίδι η κάθε Κυριακή

κι αν έρχεται αγέρας.

Ορίζει μόνο η ψυχή

τα σύνορα της μέρας.

Γιατί η αγάπη

Τους δρόμους πήρες, νεράιδες μοίρες αναζητάς

Αν η αγάπη είναι αυταπάτη μη με ρωτάς

Γιατί η αγάπη είναι η αγάπη

Ή που θα χάσεις ή θα κερδίσεις

Κι αν λαβωμένη παραπατάει

Βροχή θα γίνεις να τη δροσίσεις

Τους δρόμους πήρες, ατόφιες λίρες παντού σκορπάς

Αν η αγάπη είναι αγκάθι, τότε πού πας

Γιατί η αγάπη είναι η αγάπη

Ή που θα αντέξεις ή θα ραγίσεις

Κι αν προδομένη πίσω γυρνάει

Πάλι αγάπη θα την βαφτίσεις

Τρέξε να βεις

Παντού καταιγίδες

Βαριές αλυσίδες

Οι δρόμοι μουντοί

Τα χέρια σου δένουν

Το νου παγιδεύουν

Σε υπόγειο κελί

Μη με κοιτάς

Τρέξε να βρεις τη θάλασσα

Παντού παρωπίδες

Κρυμμένες λεπίδες

Η μέρα κραυγή

Τα χρόνια σου κλέβουν

Να σβήσουν γυρεύουν

Την κάθε στιγμή

Μη με ρωτάς

Τρέξε να βρεις τον ήλιο

Ως πόσο να αντέξεις

Και τι να διαλέξεις

Σβησμένη η φωνή

Ζωή ρημαγμένη

Ματιά πικραμένη

Ή ξέπνοη ψυχή

Μη σταματάς

Τρέξε να βρεις τη θάλασσα

Τρέξε να βρεις τον ήλιο

Αγριοπερίστερα

Στα πέλαγα ξανοίχτηκες

Οι μέρες συμπληγάδες

Μικρά αγριοπερίστερα

Τα κρίνα των γιαλών

Στα μάτια σου φωλιάσανε

Όλες του κόσμου οι λύπες

Στα καραβάνια της οργής

Ματώνει το όνειρο

Στα στήθη σου η ανατολή

Στα χείλη σου η δύση

Συρματοπλέγματα οι στιγμές

Στοιχειώνουν τον καιρό

Κομμάτια η ζωή και αν γίνεται

Και τίποτα να χάσεις πια δεν έχεις

Κράτα την πόρτα σου στον ήλιο ανοιχτή

Καρδιά μου, να μπορείς να αντέχεις

Χυμένο μελάνι

Οι μέρες ντουμάνι

Του κόσμου η πλάνη

Κουρτίνα βαριά

Στην άδεια πλατεία

Βουβή η ιστορία

Σε σκόρπια χαρτιά

Του κόσμου η πλάνη

Μια ακόμα πλεκτάνη

Στο φως της αυγής

Κλειστά μονοπάτια

Αρμύρα τα μάτια

Στα αγνάντια της γης

Μια ακόμα πλεκτάνη

Χυμένο μελάνι

Στους χάρτες του νου

Παλεύει η ελπίδα

Να βρει μια σανίδα

Στο μπλε τ' ουρανού